Συνέντευξη της Μίνας Αδαμάκη με αφορμή την παράσταση ” Ερωτευμένος Σαίξπηρ” στο θέατρο Ελληνικός Κόσμος

ΜΙΝΑ ΑΔΑΜΑΚΗ: «Από λάσπη και αστερόσκονη είμαστε…»

* Το κείμενο αποτελεί απόδοση της συνέντευξης της Κας Αδαμάκη στη Λουκία Σουγιά, συντάκτρια του “Θέατρο.gr”, στις 27 Νοεμβρίου 2018. Ευχαριστούμε θερμά την Κα Αδαμάκη…

1. Κυρία Αδαμάκη, στον «Ερωτευμένο Σαίξπηρ» φέτος, στο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» μέχρι τις 23 Δεκεμβρίου. Ένα έργο με αφετηρία την κινηματογραφική ταινία, σε κείμενο του Lee Hall και σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα. Τί σας ώθησε να πείτε το «ναι» σ’ αυτό το συγκεκριμένο ρόλο (της Παραμάνας) και σ’ αυτή την παράσταση; Τί νέο φέρει στις υποκριτικές σας αποσκευές, στην προσωπική σας πορεία;

Ξέρετε, δεν είναι πάντα ο ρόλος που σε κάνει να κάνεις κάτι. Είναι κι ένα εξαιρετικό έργο, όπως αυτό. Εμπνευσμένο. Είναι μεταφορά του κινηματογραφικού έργου, δεν είναι αυτούσιο. Έχει γίνει διασκευή από τον Lee Hall, έναν σπουδαίο Άγγλο σκηνοθέτη και το έργο παίχτηκε στο Λονδίνο με πολύ μεγάλη επιτυχία. Όταν το διάβασα ενθουσιάστηκα! Ο Γιάννης Κακλέας μεταφέρει στην παράσταση όλη την ατμόσφαιρα του ελισσαβετιανού θεάτρου και η παράσταση είναι αυτό: Ο Σαίξπηρ που προσπαθεί να δημιουργήσει, ο μεγαλύτερος ίσως ποιητής, αυτός που έθεσε τα θεμέλια του ευρωπαϊκού θεάτρου με τη βασίλισσα Ελισσάβετ, ως επικεφαλής του κράτους. Ο Σαίξπηρ, ο Μάρλοου, αυτοί ήταν και το όλο πράγμα κράτησε μια δεκαετία, δεν ήταν περισσότερο, άφησε όμως τα χνάρια του σε όλο το ευρωπαϊκό θέατρο. Ο Σαίξπηρ ήταν ο επικεφαλής μιας ομάδας δημιουργών, ένας πολύ μεγάλος συγγραφέας, φιλόσοφος, γνώστης της ανθρώπινης ψυχής, γνώστης του ανθρώπου σε όλες του τις εκφάνσεις. Ακολούθησε τους δικούς μας αρχαίους συγγραφείς, αλλά προσαρμοσμένους στην εποχή του. Ήταν ο μεγαλύτερος. Η γλώσσα του, τα θέματά του, η φιλοσοφική του θεώρηση, το πόσο γνωρίζει τον άνθρωπο, τον κάνουν τον μεγαλύτερο απ’ όλους τους ποιητές.
Αυτό εμένα με τράβηξε –το έργο, γιατί το ήξερα κι από τον κινηματογράφο. Φυσικά ζήτησα και το κείμενο, στ’ Αγγλικά, γιατί δεν είχε μεταφραστεί ακόμα. Μεταφράστηκε αργότερα, εξαιρετικά, από τη Λουϊζα Μητσάκου. Και είναι ένα έργο συνόλου, αυτό είναι το καταπληκτικό! Υπάρχουν εξαιρετικοί ηθοποιοί, υπάρχουν πολλές σκηνές, η μία μέσα στην άλλη κι έτσι το βλέπουμε, ζούμε επί σκηνής το πώς γραφόταν το μεγαλύτερο ίσως θεατρικό έργο για τον έρωτα, το «Ρωμαίος και Ιουλιέττα»! Αλλά και όλοι οι υπόλοιποι ήρωες είναι ζωντανοί, σχεδόν σύγχρονοι, οι δύο θεατρώνες, ας πούμε, που ανταγωνίζονται και όλοι κοιτάνε πώς θα πάρουν ένα έργο, αυτά είναι πρόσωπα που τα ‘χουμε γνωρίσει. Οικείοι, λαϊκοί άνθρωποι, όπως οι μεγάλοι ηθοποιοί δυο-τρεις γενιές πίσω, που έχουν μεγαλουργήσει. Λαϊκοί άνθρωποι ήταν κι αυτοί και μ’ αυτό έπαιζαν, την αλήθεια, τη φυσικότητα –το ‘natural’ ας πούμε. Γίνονται οι πρόβες και βλέπουμε επί σκηνής το πώς προχωρεί το έργο που δημιουργείται.

2. Τί σημαίνει για έναν ηθοποιό να έχει στα χέρια του ένα πολύ καλό κείμενο, όπως του Lee Hall στον «Ερωτευμένο Σαίξπηρ»;

Κοιτάξτε, το κείμενο είναι το παν. Χωρίς το κείμενο δεν μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα. Χωρίς ουσία δηλαδή και βάθος –ακόμα και στην κωμωδία. Πρέπει να υπάρχει ουσία στα μπερδέματα, αλήθεια στις σχέσεις, να υπάρχει υπόθεση έξυπνη και ευφάνταστη. Αν όχι, μπορεί να βγει μια καρικατούρα.

3. Τί θα λέγατε ότι αποκομίζει ο θεατής από την παράσταση; Υπάρχει άραγε μια αίσθηση, μια εντύπωση ή γνώση που τον ακολουθεί στο τέλος της;

Εμείς καταλαβαίνουμε ότι ο κόσμος φεύγει πολύ ευχαριστημένος. Από τις εκδηλώσεις του κατ’ αρχάς: απ’ το ότι οι θεατές γελάνε, σιωπούν, αισθάνονται μαγεμένοι απ’ όλο αυτό το μυστήριο επί σκηνής. Και μετά είναι και οι δηλώσεις τους, αυτά που μάς λένε. Ότι είναι κατενθουσιασμένοι από την όλη παράσταση, από το σύνολο. Ο Βασίλης ο Χαραλαμπόπουλος βέβαια είναι πολύ καλός ηθοποιός, η Έλλη Τρίγγου, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι –υπάρχουν ηθοποιοί που σε ξαφνιάζουν με την ερμηνεία τους! Είναι ένα σύνολο που κρατάει τον θεατή σε εγρήγορση και δεν το ξεχνάς.

4. Κυρία Αδαμάκη, είναι η θεατρική πράξη μία «άϋλη φαντασμαγορία», όπως την περιγράφει ο Lee Hall;

Είναι, είναι! Λέτε τη φράση στην τελευταία σκηνή του έργου, το έχετε δει. Στην τελευταία σκηνή βλέπουμε το κορίτσι που διαβάζει, ενώ ο Σαίξπηρ δεν μπορεί να γράψει. Ήταν ένα εύρημα του Γιάννη Κακλέα αυτό: να βάλει επί σκηνής ένα νεαρό κορίτσι που μαζεύει από κάτω χαρτιά και διαβάζει ένα κείμενο εμπνευσμένο από στίχους του Σαίξπηρ, ενώ λίγο πριν έχει συναντηθεί εκείνος με τον Μάρλοου. Έτσι τελειώνει το έργο κανονικά, αλλά εμείς το συνεχίζουμε! Βγαίνουν όλοι οι ηθοποιοί επί σκηνής, αλλά είναι πλέον σκιές, δεν είναι οι ρόλοι. Αυτή ήταν η ιδέα του Κακλέα: ένα μέλος του θιάσου να διαβάσει ένα απόσπασμα από πραγματικό έργο του Σαίξπηρ –την «Τρικυμία». Να τελειώσει δηλαδή το έργο με την ουσία του θεάτρου: «Είμαστε από το υλικό που είναι φτιαγμένα τα όνειρα»…
Αυτός είναι ο Σαίξπηρ. Ένας μεγάλος ποιητής! Εγώ κάθε βράδυ κλαίω. Στο τέλος, στην 9η σκηνή, που έχει τις τελικές σκηνές από το «Ρωμαίος και Ιουλιέττα» και συνεχίζει με τη «12η νύχτα» -που είναι ιστορικό γεγονός, πράγματι αυτή είναι η σειρά στα έργα του Σαίξπηρ. Εκεί τελειώνει το έργο. Και νομίζω πως αποδίδει όλο το θέατρο σ’ αυτή τη φράση…

5. Αυτό, το «Είμαστε από το υλικό που είναι φτιαγμένα τα όνειρα» ισχύει ιδιαίτερα για τους ηθοποιούς; Είναι η ηθοποιία, η θεατρική πράξη (και) ένα ταξίδι ονείρου;

Ναι, ίσως γιατί υποτίθεται ότι οι ηθοποιοί έχουν πολύ έντονη παρουσία. Αλλά ταυτόχρονα η τέχνη τους είναι εφήμερη. Η πιο εφήμερη τέχνη που υπάρχει. Μια σκιά…


6. Υπηρετείτε πολλά χρόνια τον Λόγο… Ως αναγνώστρια αρχικά, ως ηθοποιός και σκηνοθέτης αργότερα, ανήκετε στους καλλιτέχνες που «παραδίδουν» στους άλλους τον Λόγο σε πολλές του εκφάνσεις. Μετά από τόσα χρόνια θητείας, κειμένων, εκφοράς του, τί μένει από «τα λόγια»;

Ναι, σαν τη Βιόλα κι εγώ, 14 χρονών ήμουν βυθισμένη στα βιβλία. Διάβαζα όλους τους μεγάλους συγγραφείς, ποίηση.. Μετά κάπως λιγότερο γιατί άλλαξε η ζωή μου, και τώρα όμως, όταν μπορώ, διαβάζω μανιωδώς. Τέτοια ήταν η μαγεία που ασκούσαν επάνω μου οι μεγάλοι συγγραφείς. Και πριν το θέατρο ήμουν ήδη μαγεμένη. Είδα μια παράσταση του Θεάτρου Τέχνης στο Βόλο –είμαι από κει- και είπα «Αυτό είναι!» και θέλησα να είμαι στο θέατρο γιατί από κει εκπορευόταν η μαγεία. Από την ποίηση. Κι αυτή η μαγεία δεν έχει φύγει… Βέβαια κάποια στιγμή τα πράγματα επανέρχονται στις διαστάσεις τους –οι άνθρωποι είναι άνθρωποι. Και τον μεγαλύτερο καλλιτέχνη, τον μεγαλύτερο ποιητή να γνωρίσεις, έρχεται κάποια στιγμή που θα σε απογοητεύσει. Κι όταν μού συνέβη αυτό, αυτό το απομάγεμα, τότε ήταν που έφυγα εκτός Ελλάδας. Ήμουν στο Θέατρο Τέχνης 3 χρόνια ως μαθήτρια στη Σχολή και μετά 5 χρόνια δούλεψα ως επαγγελματίας αλλά κάποια στιγμή αυτό το πράγμα δεν ανταποκρίθηκε στο μάγεμα και σηκώθηκα και πήγα στο Λονδίνο. Έφυγα και γύρισα τρέχοντας. Ενστικτωδώς έφυγα, γιατί δεν άντεχα και δε μού έλεγε τίποτα το εμπορικό θέατρο, όπου μού πρότειναν να παίξω Δε μπορούσα να μείνω. Και μετά έγινε αφόρητο το «έξω». Μού έλειπαν ένα σωρό πράγματα. Και πρώτ’ απ’ όλα το φως. Η επαφή με τους ανθρώπους. Δεν είχα την επαφή που ήθελα εγώ. Το χιούμορ. Δεν μπορείς να μοιραστείς το χιούμορ με ξένους ανθρώπους. Το χιούμορ έχει εθνικότητα, ιστορία, έχει πολλές αναφορές μέσα. Στο χιούμορ και τη λογοτεχνία είναι μεγάλη η απόσταση από γλώσσα σε γλώσσα. Γνωρίζω συγγραφέα που είπε ότι «αν δω να αποδίδεται το 20%, όχι παραπάνω, είμαι ευχαριστημένος». Και στην ουσία η λογοτεχνία δεν μεταφράζεται –ιδίως η ποίηση! Μια ελεύθερη μετάφραση γίνεται, μια απόδοση. Η προσπάθεια είναι να κρατηθεί η ουσία του έργου αποδίδοντάς το.

7. Πώς είναι, αλήθεια, το να διατρέχει κανείς τη θεατρική, κινηματογραφική και τηλεοπτική ζωή αυτής της χώρας για 4 δεκαετίες; Τί έχει αλλάξει μέσα στα χρόνια και τί παραμένει ίδιο; Ποια είναι η δική σας αίσθηση γι αυτή τη διαδρομή;

Όλα αλλάζουν κι όλα μένουν τα ίδια! (γέλια) Αν φανταστώ τι σκεφτόμουν στα 14 και πού κατέληξα τώρα… Η αφετηρία βέβαια είναι η ίδια, αλλά είναι ζυμωμένη με άλλα πράγματα. Όταν λέω «ίδια», δεν εννοώ στάσιμη, υπάρχει πάντα η αναζήτηση της ουσίας –αν το καταφέρει κανείς. Μέσα από την εμπειρία συντελείται η αλλαγή. Από το θαύμα στο μη-θαύμα και μετά σ’ ένα άλλο, πιο εμπλουτισμένο θαύμα… Μια βαθιά και δημιουργική ωριμότητα, το ζητούμενο αυτό είναι. Δεν απαξιώνω πια τα πράγματα. Όπως λέγαμε, κάποια στιγμή έπρεπε να απομακρυνθώ. Ενστικτωδώς. Κι εκεί ανακάλυψα, σαν επιφοίτηση, τι συμβαίνει στον κόσμο γύρω μου. Αν δεν είχα ζήσει αυτό το ταξίδι, δεν ξέρω, θα είχα γίνει ίσως ένα πλάσμα μίζερο, που δεν είμαι –αντίθετα απεχθάνομαι τη μιζέρια, τη γκρίνια. Το πολεμάω μέσω της δημιουργίας. Δε μπορώ να το αφήσω –μόνο με τη δημιουργία μπορώ να ξεφύγω απ’ οποιοδήποτε πράγμα θαμπώνει την όραση και τον ψυχισμό μου. Η αλήθεια είναι ότι το ταξίδι δεν την έχασε ποτέ τη μαγεία. Τώρα όμως προχωράς γνωρίζοντας. Από λάσπη και αστερόσκονη είμαστε. Αυτή είναι η σύνθεσή μας. Και εξαρτάται ποιος θα καταπιαστεί. Εξαρτάται από αυτόν που γράφει και πώς θα το υλοποιήσει, σκηνοθετήσει. Για μένα η σκηνοθεσία είναι μια νέα σελίδα. Όχι αφήνοντας την υποκριτική, αλλά και όχι κάνοντας τα πάντα. Ως ηθοποιός μπορώ να κάνω τα πάντα, είναι η δουλειά μου και την έχω μάθει. Ως σκηνοθέτης θέλω να κάνω κάτι που θα μού αρέσει. Πρέπει και να με γοητεύει.


8. Έχετε υπάρξει για μάς μέρος της πορείας μας ως θεατών, μέρος της οικογενειακής ιστορίας και των αναμνήσεών μας. Τί σημαίνει για σας η γνώση ότι τόσοι άνθρωποι σάς νοιώθουν ένα οικείο και αγαπητό πρόσωπο κι ας μην τους γνωρίζετε;

Είναι επιδραστική η τέχνη! Αυτό που λέτε με συγκινεί, αλλά δεν το κουβαλάω στην καθημερινότητά μου. Πώς να σας το πω, ζω ως Μίνα, όχι ως Αδαμάκη. Έχω τις ίδιες ανασφάλειες (αν όχι περισσότερες) και τις ίδιες αγωνίες, όπως παλιά. Αλλιώς, θα είχα παραιτηθεί και δεν θα με συγκινούσε τίποτα. Μού το λένε πολλοί, αλλά δεν το κουβαλάω. Φυσάει σαν αεράκι και μετά μπορεί να ξαναφυσήξει, δε βαραίνει μέσα μου. Αισθάνομαι ότι δεν έχω ζήσει τίποτα. Όχι ότι απαξιώνω όσα έχω κάνει. Αν κάνουμε όμως κάτι τέτοιο, αν πιστέψουμε ότι τα ζήσαμε όλα, θα σβήσουμε.


* Το κείμενο αποτελεί απόδοση της συνέντευξης της Κας Αδαμάκη στη Λουκία Σουγιά, συντάκτρια του “Θέατρο.gr”, στις 27 Νοεμβρίου 2018. Ευχαριστούμε θερμά την Κα Αδαμάκη…

«Ερωτευμένος Σαίξπηρ»

Βασισμένο στο σενάριο των
Marc Norman & Tom Stoppard

Θεατρική διασκευή:
Lee Hall

Μουσική:
Paddy Cunneen

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Γιάννης Κακλέας
Μετάφραση: Λουίζα Μητσάκου
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδήρη
Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ
Χορογραφίες: Αγγελική Τρομπούκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Νουρμάλα Ήστυ

Πρωταγωνιστούν: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος & Έλλη Τρίγγου
Παίζουν με αλφαβητική σειρά: Γιώργος Κοψιδάς, Δήμητρα Λημνιού, Θάνος Μπίρκος, Νίκος Ορφανός, Σωκράτης Πατσίκας, Γιάννης Ποιμενίδης, Ιβάν Σβιτάιλο.

Και οι: Βασίλης Αθανασόπουλος, Κωνσταντίνος Γεωργαλής, Αναστασία Κελέση, Νεφέλη Μαϊστράλη, Φραγκίσκη Μουστάκη, Κωστής Μπούντας, Στράτος Τρογκάνης, Αγγελική Τρομπούκη, Κώνσταντίνα Τσιριμώνα, Αχιλλέας Σκεύης, Αναστασία Στυλιανίδη, Δημήτρης Φουρλής, Βασίλης Ψυλλάς.

Στο ρόλο της Βασίλισσας Ελισάβετ η Μπέτυ Λιβανού

Στο ρόλο της Παραμάνας η Μίνα Αδαμάκη

Εισιτήρια

Κανονικά εισιτήρια: €45, €38, €30, €24, €19, €14 (θεωρείο)
Ισχύουν ειδικές τιμές για Α.Μ.Ε.Α., φοιτητές, νέους & ανέργους
Ειδικές τιμές για ομαδικές κρατήσεις (από 20 άτομα και πάνω) στο: Τ. 212 254 0300

Προπώληση

Στα ταμεία του θεάτρου, Πειραιώς 254, Ταύρος
Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://tickets.theatron254.gr/
Στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.viva.gr
Τηλεφωνικά, στο T. 212 254 0300
Στα ταμεία του θεάτρου, Πειραιώς 254, Ταύρος
Στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.viva.gr
Τηλεφωνικά, στο T. 212 254 0300

Προσφορά 20% κάθε Τετάρτη & Πέμπτη

Ισχύουν ειδικές κατηγορίες εισιτηρίων (Ανέργων/Φοιτητών/Αμεα) στο ταμείο του θεάτρου

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*