Συνέντευξη της Ειρήνης Μελά στο θεατρο.gr με αφορμή την παράσταση ”Μάνα” στο θέατρο Faust


Επιμέλεια: Χρύσα Κοκκίνου
Φωτογραφίες: Αναστασία Λουκρέζη

1) Καλησπέρα σας, κύρια Μελά και καλωσορίσατε στην σελίδα μας. Όταν ακούτε τη λέξη θέατρο τι σας έρχεται πρώτο στο μυαλό; Πως σκιαγραφείτε την ”Ειρήνη ηθοποιό” και τη σχέση της με τον κόσμο του θεάτρου; Ποια ήταν η αφορμή της ενασχόλησης σας με το θέατρο;

Καλησπέρα κι από μένα. Ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση και την φιλοξενία.
1.Πως σκιαγραφώ την «Ειρήνη ηθοποιό»?…. 
Νομίζω ότι είμαι παθιασμένη με το επάγγελμά μου, τελειομανής , ανασφαλής και γενναιόδωρη. Αγαπώ το θέατρο και η ματιά μου πάντα είναι αγνή και καλοπροαίρετη με κάθε πλάσμα του θεάτρου. Όταν αυτό ανατρέπεται καμιά φορά πλήττομαι από κύματα απογοήτευσης . Αλλά αυτό δεν με σταματά. Συνεχίζω να δίνω και να είμαι αισιόδοξη για τον άνθρωπο και για τα καλά στοιχεία που κρύβει ο κάθε ένας μέσα του. Ψάχνω πάντα να βρω αυτό το καλό κομμάτι στον κάθε έναν και να συνομιλήσω μαζί του. Είμαι λίγο «της παλιάς σχολής» που λένε. Θεωρώ ότι ο ηθοποιός πράγματι πρέπει να «ποιεί ήθος». Άλλο πράγμα ο διασκεδαστής και άλλο ο ηθοποιός. Ο ηθοποιός πρέπει να είναι η φωνή της εποχής του. Να μιλά για τα προβλήματα, τα μικρά και τα μεγάλα. Τα κοινωνικά, τα πολιτικά (όχι με την στενή έννοια της πολιτικής). Μέσα από την τέχνη του να προβληματίζει , να θίγει θέματα, να έχει φωνή. Αγαπώ πολύ τον θεατή. Του προσφέρω απλόχερα την ψυχοσύνθεσή μου μέσα από τον κάθε ρόλο κάθε φορά.

2) Φέτος συμπρωταγωνιστείτε στο έργο ”Μάνα” στο θέατρο FAUST . Ποια είναι η ”υπόθεση” του έργου; Υπάρχουν κάποια στοιχεία του χαρακτήρα σας, που είναι κοινά με την ηρωίδα που υποδύεστε στο έργο;

2. Είναι ευτυχισμένη στιγμή μέσα στα θεατρικά μου χρόνια αυτή η συνεργασία μου με τον Σταμάτη Πακάκη και το έργο του «ΜΑΝΑ». Είναι ένας ταλαντούχος άνθρωπος και καλλιτέχνης. Υποδύομαι λοιπόν την ΜΑΝΑ. Η υπόθεση είναι λίγο πολύ οι αρνητικές και καταστροφικές επιπτώσεις που μπορεί να έχει στα παιδιά η μάνα με της συμπεριφορές της. Αρνητικές επιπτώσεις που φτάνουν να δημιουργούν πονεμένα, ταλαιπωρημένα, προβληματικά παιδιά και κατ’ επέκταση προβληματικούς ενήλικες και ίσως πια προβληματικές κοινωνίες. Δύσκολος ο ρόλος της μάνας. Στην κοινωνία εννοώ. Δεν διδάσκεται … δυστυχώς πουθενά. Η κάθε γυναίκα που γίνεται μάνα, πορεύεται με τα δικά της βιώματα, με τα δικά της απωθημένα. Όλα είναι θέμα παιδείας λέω συνέχεια. Χωλαίνει σ αυτό η κοινωνία μας. Το θέμα τελικά είναι πόση δουλειά κάνει ο κάθε ένας με τον εαυτό του. Πόσο τρέφει το καλό μέσα του και πόσο δεν «ταΐζει» το κτήνος που έχει μέσα του. Είμαι μάνα στην ζωή μου και ήρθα πολύ κοντά με τον συγκεκριμένο ρόλο. Δεν είμαι η «μάνα τέρας» που λίγο πολύ υποδύομαι στην σκηνή, αλλά είχα και έχω την ατυχία να γνωρίζω τέτοιες μάνες . Σαν ηθοποιός κάθε φορά που συναντώ έναν ρόλο, δουλεύω πάνω σε τρία κείμενα. Το κείμενο του συγγραφέα (τι θέλει να πει ο συγγραφέας) , το κείμενο του εαυτού μου (που ακουμπώ σ αυτόν τον ρόλο ) , και το κείμενο του κόσμου γύρω μου. Υπάρχουν δυστυχώς και ευτυχώς όλοι οι θεατρικοί ρόλοι στον κόσμο τούτο. Η ζωή ξεπερνά το θέατρο και κάθε φαντασία.

3) Σας έχει μείνει κάποιο στιγμιότυπο ή φράση από τη παράσταση και γιατί ;

3. Πολλά στιγμιότυπα και φράσεις με συγκλονίζουν σ αυτό το έργο. …. Τώρα μπορώ να πω αυθόρμητα , για την «κούκλα» της παράστασης που λέει «Είχα ένα όνειρο. Θα ήθελα έχω μια αίθουσα χορού και να κάνω πρόβες… πρόβες… πρόβες… αλλά γιατί να κάνω πρόβες? Εγώ την νομική τελείωσα. Αυτό ήταν το όνειρο της μαμάς μου. Τελικά τα κατάφερα. Έγινα αυτό που ήθελε η μαμά μου. Έγινα η «κούκλα της μαμάς μου» … έτσι όπως με είχε ονειρευτεί…» Συγκλονιστικό ! Πόσα και πόσα παιδιά χάνουν τα όνειρά τους γιατί οι γονείς τους φοράνε τα δικά τους χαμένα όνειρα; Πόσο ευτυχισμένο άνθρωπο, ενήλικα μπορεί να σε κάνει κάτι τέτοιο? Καθόλου….

4) Γιατί θεωρείτε ότι τιμωρούμε τους ανθρώπους που μεγαλώνουν; Και γιατί τα παιδιά δεν έχουν υπομονή με τους γονείς και το αντίθετο;

4. Τιμωρούμε τους ανθρώπους που μεγαλώνουν…. 
Τιμωρούμε τα παιδιά και τους επιβάλουμε να μεγαλώσουν. Δεν αντέχουμε τον αυθορμητισμό τους, την ειλικρίνεια τους, την καθαρή ματιά τους, την αγνότητα της ψυχής τους.. Θέλουμε να τους κάνουμε ενήλικες πριν την ώρα τους. Βιάζουμε την παιδική τους ηλικία. Με τα «πρέπει» και τα «δεν». Ευνουχίζουμε με την συγκεκριμένη παιδεία την φαντασία τους. Ευνουχισμένα παιδιά, ευνουχισμένοι ενήλικες. Εύκολα χειραγωγήσιμοι στόχοι μετά για μια κοινωνία στείρα σε δημιουργικότητα και χρήσιμοι στην παραγωγή και την κατανάλωση. Πώς να υπάρξει υπομονή μετά για το οτιδήποτε;

5) Ποια θεωρείτε ότι είναι η θέση του θεάτρου στην σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα;

5. Η θέση του θεάτρου έπρεπε να είναι και πρέπει να είναι αναπόσπαστο μέρος της παιδεία μας. Μέσα από τους ποιητές , τους συγγραφείς, μέσα από σπουδαία κείμενα ο άνθρωπος ελευθερώνει νου, φαντασία, ψυχή, αποκτά γνώση και κρίση. Γίνεται ένας ελεύθερος άνθρωπος. Αυτό για να γίνει απαιτεί πολιτική βούληση. Αλλά είναι επικίνδυνο πράγμα το θέατρο….

6)Ποιο είναι το αγαπημένο σας βιβλίο, το αγαπημένο σας τραγούδι και το αγαπημένο σας σημείο στη πόλη.

6. Δεν έχω μόνο ένα αγαπημένο βιβλίο , τραγούδι….. Θα πω αυτό που έρχεται στο μυαλό μου τώρα. Τελευταία διάβασα ξανά το «ΜΑΝΑ ΚΟΥΡΑΓΙΟ» του Μπρεχτ. Με συγκλόνισε για ακόμα μια φορά… Στίχος από τραγούδι το «Όσο κι αν χτίζουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει, ο νους μας είναι αληταριό κι όλο θα δραπετεύει..»
Αγαπημένο μου σημείο … όπου υπάρχει θάλασσα. Χάνομαι και υποκλίνομαι στην απεραντοσύνη της … Εκεί έχω αφήσει τις πιο πικρές μου στιγμές και τις πιο αγαπημένες…

7) Τι άλλα σχέδια έχετε για την φετινή σεζόν;

7. Αυτήν την σεζόν παράλληλα με το «ΜΑΝΑ» δούλευα και δουλεύω ακόμα, είμαι σε πρόβες εννοώ, για μια άλλη παράσταση που θα ανέβει Δευτέρες και Τρίτες από τις 19 Νοέμβρη στο θέατρο «Στούντιο Μαυρομιχάλη». Το έργο λέγεται «Η εξομολόγηση της υπηρέτριας Τσερλίν» του Χέρμαν Μπροχ. Είναι ένας καθηλωτικός μονόλογος και μόνο που τον διαβάζεις. Εύχομαι να τα καταφέρω να περάσω το κείμενο και αυτήν την ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση αυτής της γυναίκας στο κοινό. Έχω εμπιστοσύνη όμως στην Μαρώ Τριανταφύλλου που σκηνοθετεί αυτήν την παράσταση. Έχω δουλέψει ξανά μαζί της και έχουμε πια κοινούς θεατρικούς κώδικες. Είναι ταλαντούχα γυναίκα, με εξαιρετικές γνώσεις, ευαισθησίες και αγάπη για τον ηθοποιό.

8) Θα θέλαμε να κλείσουμε με κάτι που θέλετε εσείς να πείτε για το Θεατρο.gr .

8. Ας κλείσουμε λοιπόν αυτήν την «εξομολόγηση» με αγαπημένους μου στίχους από τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» του Διονύσιου Σολωμού… 
«Πάντα ανοιχτά , πάντα άγρυπνα , τα μάτια της ψυχής μας….»

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*