Συνέντευξη του Κώστα Δελακούρα στο θεατρο.gr με αφορμή την παράσταση ” Οι Επισκέπτες του Δεκαπενταύγουστου ” της Άννας Ετιαρίδου που παίζεται στο θέατρο Βαφείο-Άλκης Κάραλης

Επιμέλεια: Χρύσα Κοκκίνου

Καλησπέρα σας, κύριε Δελακούρα και καλωσορίσατε στην σελίδα μας. Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τον κόσμο του θεάτρου;

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία στη σελίδα σας!

Στην εφηβεία μου, στο σχολείο, είχα συμμετάσχει σε μια θεατρική παράσταση. Το έργο ήταν «Η τύχη της Μαρούλας». Ακόμα θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες από τις πρόβες και τις παραστάσεις με τους συμμαθητές μου! Από τότε είχα και έχω μια περιέργεια να μάθω κι άλλα πράγματα για το θέατρο… εκεί μάλλον μου μπήκε και η ιδέα να γίνω ηθοποιός. Δεν το είχα πει σε κανέναν, ούτε στους γονείς μου, ούτε στους φίλους μου, ούτε καν στον εαυτό μου. Μετά το σχολείο τόλμησα δειλά και κρυφά απ’ όλους, να πάω σε μία-δυο δραματικές σχολές να ζητήσω πληροφορίες. Στη Δραματική Σχολή μπήκα 19 ετών, ακόμα θυμάμαι την πρώτη μέρα εκεί… Τα χρόνια στη σχολή, το θέατρο, οι συγγραφείς, η υποκριτική, οι πρόβες και πάνω απ’ όλα, ο δάσκαλός μου ο Βίκτωρ Παγουλάτος, με άλλαξαν, με σμίλευσαν, μ’ έκαναν πιο θαρραλέο, αλλά με έκαναν και να «ψαχτώ», να ψάξω να βρω την δική μου ιδεολογία, την δική μου κοσμοθεωρία και για τη ζωή και για την τέχνη μου. Από τότε, με πολλές θυσίες και πολύ κόπο, καταφέρνω να κάνω κάθε μέρα θέατρο!

Πώς  δημιουργήθηκε η ομάδα Πλάνη;

Η ομάδα Πλάνη έχει πίσω της ιστορία είκοσι δύο χρόνων! Μόλις είχαμε τελειώσει τη σχολή και ψάχναμε τον τρόπο να κάνουμε θέατρο, μιλούσαμε την ίδια γλώσσα, είχαμε τις ίδιες ιδέες, τα ίδια όνειρα… «Η ομάδα ήταν ο τρόπος». Η ανάγκη έγινε άποψη και μας γέμισε θάρρος και πίστη !

Η ομάδα ήταν άποψη, σε μια εποχή που οι περισσότεροι περιφρονούσαν την ιδέα κι έριχναν το βάρος σε «κάποια προσωπική προβολή».  Η ομάδα ήταν η δική μας επιλογή κι ο τρόπος ! Μας έχει προσφέρει τόσα πολλά αυτή η διαδρομή, που πλέον η ομάδα δεν είναι μόνο άποψη, είναι τρόπος ζωής!

Η ομάδα Πλάνη, μετά την περσινή επιτυχία της παράστασης, επιμένει στο σύγχρονο ελληνικό έργο και ανεβάζει για δεύτερη χρονιά το έργο της Άννας Ετιαρίδου, «Οι Επισκέπτες του Δεκαπενταύγουστου». Υπογράφετε τη σκηνοθεσία και συμπρωταγωνιστείτε! Πώς έγινε η επιλογή του έργου αυτού και ποια είναι η υπόθεσή του ;

Τόσα χρόνια είχαμε ανεβάσει πολλά και διαφορετικά ήδη θεάτρου, Τραγωδία, Τσέχωφ, Πιραντέλο, Στρίνμπεργκ, Ρεμί ντε Βος και άλλους συγγραφείς, δεν είχαμε κάνει ποτέ όμως ένα ελληνικό έργο. Καταλάβαμε πως ψάχναμε ένα κείμενο που να μοσχοβολάει Ελλάδα. Η Άννα (Άννα Ετιαρίδου) γράφει και γράφει καλά! Μας είπε πως έχει μια ιδέα που την δουλεύει μέσα της αρκετό καιρό και μας ζήτησε λίγο χρόνο να την γράψει. Μέσα σε δέκα μέρες γεννήθηκαν «Οι Επισκέπτες του Δεκαπενταύγουστου»! Ένα απόγευμα καθίσαμε γύρω από ένα τραπέζι και διαβάσαμε το έργο της Άννας. Ήταν μια αποκάλυψη! Το έργο αυτό το θέμα και του μάς διάλεξε, δεν το διαλέξαμε. Μόλις τελείωσε η ανάγνωση, κατάλαβα αμέσως πως θα μας χαρίσει πολύ μεγάλες συγκινήσεις!

Η υπόθεση του έργου. Είμαστε στην Ελλάδα και είναι Δεκαπενταύγουστος του 1957. Έξι γυναίκες, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους, δουλεύουν σ’ ένα μικρό εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας και κατοικούν στις ετοιμόρροπες παράγκες που τους παραχωρεί ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου. Στην καθημερινότητά τους επικρατεί τρόμος, καθώς στην παραμικρή αντίδρασή τους απέναντι στο αφεντικό, διακινδυνεύουν την παραμονή τους στο εργοστάσιο και στη στέγη που τους προσφέρει. Ώσπου μια σειρά από αναπάντεχα γεγονότα, φέρνει τις έξι εργάτριες σε αδιέξοδο και ο μόνος δρόμος που τους μένει είναι η σύγκρουση, πρώτα με τους φόβους τους και μετά με το Αφεντικό. Στη διάρκεια ενός έτους, η μία ανατροπή διαδέχεται την άλλη και μέχρι τον επόμενο Δεκαπενταύγουστο, τίποτα δεν είναι το ίδιο…

Μιλήστε μας για τον χαρακτήρα που υποδύεστε. Βρίσκετε κοινά στοιχεία στο χαρακτήρα του με κάποια ίσως δικά σας;

Το ρόλο μου, τον έχουμε συναντήσει όλοι στη ζωή μας. Είναι ο άνθρωπος που γίνεται δυστυχισμένος με τη χαρά των άλλων. Είναι αυτός ο τύπος που κατάφερε με κάθε μέσο να αποκτήσει μια θέση εξουσίας, αλλά ζει και φέρεται σα να θέλει να εκδικηθεί όλους τους χαρούμενους ανθρώπους γύρω του.  Έχει φυσικά κάποιες ιδιαίτερες ικανότητες είναι όμως έτοιμος να νιώσει προσβεβλημένος και ταπεινωμένος ανά πάσα στιγμή. Τρέφεται από τη σύγκρουση και τη δολοπλοκία και φυσικά είναι αδίστακτος. Θέλει να τους κάνει όλους να τον θαυμάζουν, να τον φοβούνται και να τον σέβονται -και πολλές φορές το πετυχαίνει- αλλά την ίδια στιγμή νιώθει μέσα του αποτυχημένος και πιστεύει, βαθειά μέσα του, πως δεν του αξίζουν όλα όσα έχει.

Όσο για το αν βρίσκω σε μένα κοινά στοιχεία με αυτόν το χαρακτήρα … θέλω να πιστεύω για μένα πως δεν έχω όλα αυτά τα χαρακτηριστικά. Όμως θα σας πω κάτι που πιστεύω ακράδαντα για τους ανθρώπους, όλοι έχουμε μέσα μας τα πάντα και είμαστε ικανοί για τα πάντα, από το μεγαλύτερο καλό ως το μεγαλύτερο κακό. Η ηθική μας είναι αυτή που επιτρέπει να εκφράζουμε ή να ξεπερνάμε τις αρετές ή τις αδυναμίες μας!

Ποιοι είναι τελικά «Οι επισκέπτες του Δεκαπενταύγουστου» ;

Είναι οι άνθρωποι του τόπου μας και η ιστορία τους. Είναι αυτός ο ήλιος του ελληνικού Δεκαπενταύγουστου, το φως που διώχνει το σκοτάδι των καιρών μας  και μας γεμίζει δύναμη να πορευόμαστε σε αυτόν τον τόπο.

Τι άλλα σχέδια έχετε για την φετινή σεζόν;

Όσους περισσότερους «Επισκέπτες του Δεκαπενταύγουστου» μπορούμε!

Θα θέλαμε να κλείσουμε με κάτι που θέλετε εσείς να πείτε στο Θέατρο.gr .

Πρέπει να μας νοιάζουν τα πράγματα!

Αν μου επιτρέπετε, χωρίς να θέλω να σπαταλήσω το χρόνο και το χώρο σας, θα σας αφηγηθώ μια μικρή ιστορία που έγραψα, για να τη διηγηθώ πρώτα στην κόρη μου και μετά στους μαθητές μου.

Ένας άνθρωπος ξυπνάει μέσα σ’ ένα σιδερένιο κλουβί στη μέση μιας μεγάλης πλατείας.

Μένει καθισμένος με χαμηλωμένο το βλέμμα. Έχει ένα βάρος στην καρδιά του. Του σφίγγεται η ψυχή. Ξέρει βαθειά μέσα του πως είναι ένοχος για το έγκλημα που τον έφερε ως εκεί, αλλά δεν μπορεί να θυμηθεί ποιο ήταν το έγκλημά του.

Γύρω του υπάρχουν άλλα τρία κλουβιά. Έξω από το ένα, μια ταμπέλα γράφει «Βιαστής μικρών παιδιών», έξω από το άλλο «Δολοφόνος» και έξω από το τρίτο μια άλλη ταμπέλα γράφει «Καταχραστής». Μέσα στο κλουβί του Βιαστή υπάρχει ένας σκονισμένος σκελετός. Μέσα στο κλουβί του Δολοφόνου ένας σιωπηλός άντρας και μέσα στο κλουβί του Καταχραστή είναι κλεισμένος ένας καλοντυμένος, χοντρός γέρος που βρίζει και απειλεί τους περαστικούς.

Ο άνθρωπός μας δεν μπορεί να διαβάσει τι γράφει η ταμπέλα που είναι έξω από το δικό του κλουβί, γι’ αυτό ζητάει από το δολοφόνο να του τη διαβάσει, για να μάθει τι έκανε. Εκείνος κοιτάζει την ταμπέλα, κοιτάζει τον άνθρωπό μας και μετά τον φτύνει αηδιασμένος. Ζητάει και από τον χοντρό, ιδρωμένο γέρο, που ουρλιάζει κουνώντας χαρτιά μέσα από τα κάγκελα… αυτός ρίχνει μια ματιά στο κλουβί του, του χαμογελάει, μα δεν του δίνει καμία απάντηση.

Μέσα από την πλατεία περνάει πολύς κόσμος. Οι περισσότεροι είναι βυθισμένοι στις σκέψεις τους, σκυθρωποί. Κάποιοι είναι βιαστικοί, κάποιοι άλλοι  παραμιλάνε, μα κανείς δεν δίνει σημασία στα κλουβιά. Μόνο κάτι γυναίκες πλησιάζουν το κλουβί του δολοφόνου… του πιάνουν το χέρι και του δίνουν νερό. Ύστερα προσπερνάνε γρήγορα το κλουβί του γέρου βρίζοντας μέσα από τα δόντια τους. Κοντοστέκονται έξω από το κλουβί του ανθρώπου μας. Διαβάζουν το έγκλημά του. Ντρέπονται, βουρκώνουν, σκύβουν το κεφάλι και φεύγουν. Έχει νυχτώσει, η πλατεία τώρα είναι άδεια.

Ο άνθρωπός μας είναι ακόμα καθισμένος, δεν αντέχει αυτό το βάρος που του πλακώνει το στήθος, μα ακόμα δεν μπορεί να θυμηθεί ποιο είναι το έγκλημά του. Ένα νεαρό παιδί μπαίνει τώρα στην πλατεία και πλησιάζει τα κλουβιά. Στέκεται πρώτα μπροστά στο κλουβί του βιαστή. Φτύνει τα σκονισμένα κόκαλα και στρέφεται προς το κλουβί του δολοφόνου. Κοιτάζει στα μάτια τον σιωπηλό άντρα. Σπάει την κλειδαριά του και τον ελευθερώνει. Προσπερνάει αδιάφορα το κλουβί του  χοντρού γέρου, αυτός σηκώνεται, τον απειλεί και τον βρίζει, του φωνάζει μάλιστα πως κάποτε ήταν και αυτός νέος και πως τον θαύμαζαν για το μυαλό του και τις ιδέες του, μα το αγόρι δεν του δίνει καμία σημασία.

Σταματάει όμως έξω από το κλουβί του δικού μας. Διαβάζει το έγκλημά του. Κοιτάει τον άνθρωπο που είναι μέσα στο κλουβί και χαμογελάει ελαφριά. Ο άνθρωπος του ανταποδίδει το ελαφρύ χαμόγελο. Το νεαρό αγόρι βγάζει από την τσέπη του ένα πιστόλι, σηκώνει το χέρι του, σημαδεύει και τον πυροβολεί στην καρδιά! Την ώρα που ο δικός μας πεθαίνει φωνάζει: «Πες μου μόνο τι έχω κάνει! Τι έχω κάνει;»

 «Δεν σε ένοιαζε», του απαντάει το νεαρό αγόρι. «Δεν σε ένοιαζε»! 

Οι επισκέπτες του Δεκαπενταύγουστου παίζονται στο θέατρο Βαφείο-«Λάκης Καραλής» Αγ. Όρους 16 & Κωνσταντινουπόλεως 115,Βοτανικός Τηλ : 2103425637 κάθε Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 18.30



Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*