Συνέντευξη του Ηλία – Άρη Τοπάλογλου στο θεατρο.gr με αφορμή την παράσταση ”Μάνα” στο θέατρο Faust

επιμέλεια: Χρύσα Κοκκίνου
φωτογραφίες παράστασης 1,3: Αναστασία Λουκρέζη 
φωτογραφία 2 : Αθανασία Γρηγορόπουλου

”Οι χαρακτήρες ενός έργου μπορούν να γίνουν τόσο σκοτεινοί όσο σκοτεινή μπορεί να είναι μία πλευρά ενός ανθρώπου. ”

1) Καλησπέρα σας, κύριε Τοπάλογλου και καλωσορίσατε στην σελίδα μας. Πως ξεκίνησε η ενασχόληση σας με το κόσμο του θεάματος;

Η ενασχόληση μου με τον χώρο της ηθοποιίας ξεκίνησε πριν έξι χρόνια, όταν μετά από ένα κύκλο σεμιναρίων υποκριτικής προέκυψε μία ‘’ολοκληρωμένη΄΄ θεατρική παράσταση. Χρησιμοποιώ τον όρο ΄΄ολοκληρωμένη΄΄ γιατί πιο πριν συμμετείχα και σε άλλες παραστάσεις αλλά όχι τόσο επαγγελματικού χαρακτήρα. Θυμάμαι ήταν βασισμένη σε ένα διήγημα του Έντγκαρ Άλαν Πόε. Μέσα από την παράσταση αυτή γνώρισα την διαδικασία, τον κόπο, τον χρόνο και την γνώση που χρειάζεται να διαθέσει είτε ένας σκηνοθέτης είτε ένας ηθοποιός που συμμετέχει σε ένα έργο. Αυτό με μάγεψε. Κατάλαβα αμέσως ότι το μέσο ή καταφύγιο που αναζητούσα προκειμένου να εκφράσω πτυχές του εαυτού μου ήταν η υποκριτική και έτσι ξεκίνησα την φοίτηση μου στην δραματική σχολή. Από τότε κάνω και επιδιώκω να κάνω αποκλειστικά συνεργασίες που με αντιπροσωπεύουν και εξελίσσουν.

2) Φέτος συμπρωταγωνιστείτε στο έργο ”Μάνα” στο θέατρο FAUST . Πείτε μας λίγα λόγια για το έργο.

Έχω προσπαθήσει αρκετές φορές, στα πλαίσια της μελέτης και της κατανόησης του έργου να δώσω μία δική μου ερμηνεία, πέρα από αυτή του δημιουργού του, αλλά δεν τα κατάφερα. Είναι ένα μουσικό, σκοτεινό, κοινωνικό, παραμύθι για ενήλικες. Με αυτές τις λέξεις θα μπορούσε κάποιος σύντομα και περιεκτικά να περιγράψει την παράσταση ‘’ΜΑΝΑ΄΄. Στην παράσταση αυτή παρουσιάζονται κάποιες όχι και τόσο ήπιες σχέσεις-ιστορίες μεταξύ της Μάνας και των παιδιών της. Πάντα με την καθοδήγηση του Ύπνου, που ίσως έχει υπάρξει και αυτός κάποτε ένα πληγωμένο παιδί. Δεν είναι μία ρεαλιστική παράσταση. Μέσα από την συνθήκη του ονείρου ο σκηνοθέτης και δημιουργός της παράστασης Σταμάτης Πακάκης προβληματίζει τους θεατές για θέματα που αφορούν την ενδοοικογενειακή βία, τα παιδικά τραύματα, τις ψυχικές ασθένειες, τους ‘’φορεμένους’’ κοινωνικούς ρόλους, την απώλεια αγαπημένων προσώπων κ.α. Ο καθένας από μας μπορεί να βρει κοινά σημεία με κάποιους από τους χαρακτήρες του έργου, κάτι που έχω διαπιστώσει από την μέχρι τώρα πορεία των παραστάσεων μας.

3)Πως προέκυψε η συνεργασία σας με τον Σταμάτη Πακάκη (σκηνοθέτη – συγγραφέα του έργου);

Η συνεργασία προέκυψε από την απλούστατη διαδικασία της ακρόασης. Μετά από μία ανάρτηση στο διαδίκτυο, ήρθα σε επαφή μαζί του και με επέλεξε για να ενσαρκώσω τον ρόλο του μικρού αγοριού του έργου ή το Αγοράκι όπως τον παρουσιάσει και στο βιβλίο του. Είναι μια συνεργασία για την οποία είμαι πολύ χαρούμενος, όχι μόνο γιατί αυτός ένας ρόλος πρόκληση για μένα, αφού καλούμαι να ζωντανέψω ένα χαρακτήρα 9 ετών με κίνδυνο να φανεί περιγραφικός, όχι μόνο γιατί είναι μία παράσταση με ιδιαίτερες απαιτήσεις στον χορό, την φωνή και το τραγούδι, αλλά γιατί από την πρώτη στιγμή των προβών υπήρχε εμπιστοσύνη από τον σκηνοθέτη προς τους ηθοποιούς και επικρατεί ένα ευχάριστο κλίμα μεταξύ της ομάδος μέχρι και σήμερα.

4) Πόσο σκοτεινοί είναι οι χαρακτήρες του έργου και γιατί;

Οι χαρακτήρες ενός έργου μπορούν να γίνουν τόσο σκοτεινοί όσο σκοτεινή μπορεί να είναι μία πλευρά ενός ανθρώπου. Όπως ανέφερα και προηγουμένως στην παράσταση μας δεν παρουσιάζονται και οι πιο ομαλές σχέσεις που μπορεί να έχει μία Μάνα με το παιδί της. Έτσι λοιπόν σε αρκετά σημεία της παράστασης όλοι οι χαρακτήρες δείχνουν την σκοτεινή πλευρά τους με διάφορους τρόπους. Κυρίαρχος του σκότους απ ’όλους όμως είναι ο Ύπνος, ο μικρότερος γιός της Νύχτας, ο οποίος παραβιάζει τον προσωπικό χώρο του καθενός και τους οδηγεί σε ακραίες καταστάσεις.

5) Τι συμβολίζει στη παράσταση το σκοινί που τυλίγετε – περνάτε μεταξύ των δυο στυλών; Υφαίνετε κατά κάποιο τρόπο τη μοίρα σας;

Αρχικά να πω ότι οι στύλοι αυτοί συμβολίζουν ένα τοίχος που χωρίζει σε δύο μέρη τον σκηνικό χώρο του μικρού αγοριού. Στο μπροστινό μέρος βλέπουμε το Αγοράκι εκτεθειμένο με την Μάνα να του λέει ένα περίεργο παραμύθι για να κοιμηθεί, να παίζει με το αρκουδάκι του και τον Ύπνο να του προκαλεί φόβο. Το πίσω μέρος είναι ο μοναδική κρυψώνα που έχει το Αγοράκι για να απομονωθεί από όλους και απ όλα. Έτσι νομίζει τουλάχιστον αφού ο Ύπνος μπορεί να εισβάλει παντού. Προς το τέλος της παράστασης το Αγοράκι κάπως πιο δυνατό να αρχίζει να ενώνει τους δύο στύλους με ένα λεπτό σκοινί. Αυτό το κάνει στην προσπάθεια του να οχυρώσει την κρυψώνα του και να δημιουργήσει ένα ασφαλές για αυτό μέρος. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ‘’υφαίνει’’ την μοίρα του αφού επιλέγει να βάλει τέλος στην ζωή του. Το πνεύμα του λυτρώθηκε όμως;

6) Πιστεύετε στα παραμύθια; Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε περισσότερο στο συγκεκριμένο έργο;

Σίγουρα τα παραμύθια είναι ένας τρόπος να επικοινωνήσεις με τα παιδιά. Μπορείς να τους μεταδόσεις αξίες και έννοιες που με διαφορετικό τρόπο θα ήταν δύσκολο ή ακατόρθωτο. Οπότε ναι, πιστεύω στα παραμύθια. Όλοι οι γονείς που ξέρω λένε παραμύθια στα παιδιά τους. Το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης επέλεξε να παρουσιάσει την ιστορία του μέσα από ένα παραμύθι, αυτό το κάνει πιο ενδιαφέρον και ιδιαίτερο. Εγώ τουλάχιστον δεν το έχω ξανασυναντήσει και αυτός ήταν ένα λόγος που μου κέντρισε αρκετά το ενδιαφέρον σε αυτή την παράσταση. Αυτό που με τράβηξε περισσότερο όμως στην παράσταση αυτή ήταν το θέμα της. Η σχέση μάνας-παιδιού καθορίζει την πορεία ενός ενήλικα. Ήθελα να ασχοληθώ με το θέμα αυτό διότι έχω αρκετά άτομα γύρω μου που λόγω της κακής σχέσης που είχαν με τους γονείς τους αισθάνονται προβληματικοί και αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην καθημερινότητας τους.

7) Τι άλλα σχέδια έχετε για την φετινή σεζόν;

Είμαι σε επικοινωνία με μία νέα σκηνοθέτιδα για ένα κείμενο με το οποίο μας ενδιαφέρει να ασχοληθούμε. Ακόμα όμως δεν μπορώ να το ανακοινώσω και να αναφέρω κάτι πιο συγκεκριμένο. Γενικά πάντως προσπαθώ να μην κάνω σχέδια και να μην μπαίνω στην διαδικασία να σκέφτομαι ότι κάτι πρέπει να κάνω σε κάθε σεζόν. Προτιμώ τα αργά και τα σταθερά βήματα. Πέρα από αυτό υπάρχουν κάποια σεμινάρια υποκριτικής που με ενδιαφέρει να παρακολουθήσω έτσι ώστε να έρθω σε επαφή με διάφορους σκηνοθέτες και νέους καλλιτέχνες.

8) Θα θέλαμε να κλείσουμε με κάτι που θέλετε εσείς να πείτε στο Θεατρο.gr .

Θα ήθελα να κλείσω λέγοντας κάτι από προσωπική εμπειρία. Να μην θεωρούμαι δεδομένα τα πρόσωπα που έχουμε δίπλα μας και μας στηρίζουν είτε αυτά είναι γονείς είτε φίλοι, είτε σύντροφοι, γιατί έρχεται μια μέρα που χάνονται από την ζωή μας χωρίς να προλάβουμε να τους δείξουμε την αγάπη μας.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*