Είδαμε την παράσταση «Η γκιλοτίνα» του Γιώργου Α. Χριστοδούλου στο Θέατρο «Τέσσερις Εποχές – Γιάννης Μόρτζος»

γράφει η Λουκία Σουγιά

Οι «Τέσσερις Εποχές» είναι ένα θέατρο – στολίδι της πόλης. Όλα τα θέατρα είναι στολίδια της, αλλά μερικά είναι φτιαγμένα με τέτοιο μεράκι και αισθητική, που σε ξαφνιάζουν… Οι «Τέσσερις Εποχές-Γιάννης Μόρτζος» στεγάζονται σε νεοκλασσικό κτίριο της Πλατείας Αμερικής και είναι χώρος προσεγμένος στην κάθε του λεπτομέρεια. Από την είσοδο με την παλαιού τύπου σκάλα, που οδηγεί στον πρώτο όροφο, μέχρι την ευγενική ταμία, το καυτό αρωματικό τσάι που σε περιμένει στο μπαρ, τα ζεστά χρώματα, το υπέροχο φουαγιέ, τις καλόγουστες λεπτομέρειες της διακόσμησης. Ο ίδιος ο χώρος του θεάτρου είναι απλός, σκούρος, με τους ηθοποιούς να ερμηνεύουν χωρίς καμία απόσταση από τους θεατές. Το πρότυπο του «Θεάτρου Τέχνης» μεταφερμένο κι εδώ.

Δεν είναι, επίσης, ποτέ τυχαία τα έργα που ανεβαίνουν σ’ αυτή τη σκηνή. Η επιλογή γίνεται πάντα με κριτήρια προοδευτικότητας στο θέμα και πρωτοπορίας στη θεατρική ματιά –κι αυτό κατατάσσει το μικρό, κουκλίστικο θέατρο σ’ έναν από τους χώρους αντίστασης της πόλης στη μαζοποίηση. Καθόλου τυχαία, φέτος επιλέχθηκε το συμβολικό έργο «Η γκιλοτίνα» του Γιώργου Χριστοδούλου, πολυγράφου και γεμάτου ανησυχίες σύγχρονου θεατρικού συγγραφέα. Ούτε ο Χριστοδούλου γράφει «τυχαία» έργα. Η θεματολογία του στοχεύει πάντα στην αφύπνιση και πνευματική-ψυχική εξύψωση του θεατή. Γράφει λοιπόν, ολοφάνερα εμπνευσμένος από την κρίση (την «παρακμή», όπως την ονομάζει ήρωας του έργου) που μαστίζει τα τελευταία χρόνια την Ελλάδα. Το έργο του συγκαταλέγεται σ’ αυτά που γεννήθηκαν λόγω και εξαιτίας της γενικευμένης πτώσης που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια στη χώρα και είναι απ’ αυτά που ξεπερνούν τη θλίψη γι αυτό που ζούμε ή τη νοσταλγία για ό,τι αφήσαμε πίσω. Προχωρεί μπροστά προτείνοντας λύσεις, δίνοντας απάντηση στο μέγα υπαρξιακό ζήτημα της στάσης του ατόμου, όταν αυτό βάλλεται από τη γενικευμένη πτώση σε αξίες, ανθρώπινες σχέσεις και υλικές απολαβές.

Τέσσερεις χαρακτήρες συναντιούνται και ψυχογραφούνται επί σκηνής προτείνοντας ο καθένας τη δική του άποψη και στάση ζωής: ο μπάτσος Βασίλης την υποταγή στο νόμο για το χατίρι του μοναχογιού του, τη συνειδητή απάρνηση του όποιου αγώνα. Η επαναστάτρια Ειρήνη την εναντίωση ως το τέλος στο σύστημα που συνθλίβει. Ο μικρο-απατεώνας Αντουάν την κονόμα και το προσωπικό βόλεμα –αλλά με μια ετοιμότητα κατανόησης της αλήθειας. Τέλος, ο άστεγος Εμμανουήλ την παρατήρηση σε βάθος και την ανατροπή. Το έργο βρίθει συμβολισμών και επιφυλάσσει εκπλήξεις στον θεατή -οδυνηρές και σωτήριες. Κανένας και τίποτα δεν είναι ό,τι φαίνεται με την πρώτη ματιά.

Είναι ξεκάθαρος ο προσανατολισμός του συγγραφέα προς το φως, τη λύτρωση των «όχι», την Ανατολή μιας άλλης συνείδησης. Σαφές και το κάλεσμά του στην ενότητα του λαού, ενώ έξω η νύχτα είναι ταραγμένη και κρίσιμη, νύχτα αναμετρήσεων και μεταστροφών. Στο υπόβαθρο της ιστορίας το βρώμικο παιχνίδι της εξουσίας, ένας λησμονημένος έρωτας, ο θάνατος που καραδοκεί…

Η παράσταση είναι απλή, λιτή και ολοφάνερα στημένη με δωρικό ύφος, ώστε «να βγει μπροστά» το κείμενο, να κυριαρχήσει ο λόγος του συγγραφέα. Αυτός που γοήτευσε τον σκηνοθέτη Γιάννη Μόρτζο ωθώντας τον να επιλέξει το έργο. Τα σκηνικά και τα βοηθήματα της παράστασης, τα κοστούμια, οι όποιες ηχητικές ή οπτικές προσθήκες είναι ελάχιστα, τα απολύτως απαραίτητα, ώστε τίποτα να μην αποσπά τον θεατή από την απόλαυση του κειμένου και την εμβάθυνση στα νοήματά του.

Ο Γιάννης Μόρτζος αποδίδει με άνεση τον περιθωριοποιημένο άστεγο, που κάνει συνειδητά ένα βήμα έξω από τον κύκλο του βίου του για να αντιληφθεί τη ζωή διαφορετικά. Με βιρτουοζιτέ αναμφισβήτητη, αμεσότητα, ρεαλιστικό παίξιμο, αλλά και σεβόμενος τα μυστικά του ρόλου του, υπηρετεί το διττό χαρακτήρα πιστά, μεστά, συγκινητικά. Εξίσου άμεσος και στιβαρός, αυθεντικός, ο Πασχάλης Τσαρούχας, σε ρόλο κομμένο και ραμμένο, θαρρείς, στα μέτρα του. Ο μπάτσος Βασίλης τού δίνει την ευκαιρία να ξεδιπλώσει όλο το δυναμισμό του παιξίματός του, αλλά και να τον κοντρολλάρει αποτελεσματικά. Ο εξαιρετικός χειρισμός της κίνησης είναι στα ατού του. Η Γιούλη Ζήκου πάλλεται από οργή, ορφάνια και εγκατάλειψη, προδομένο έρωτα, την αδικία που της περιχαρακώνει τη ζωή, τον δογματισμό του ανυποχώρητου μαχητή, τη σχεδόν αυτοκαταστροφική αφοσίωση της ηρωίδας στον αγώνα της. Με ορμή και προσήλωση αποδίδει τον οργίλο χαρακτήρα της Ειρήνης. Ο μικροκακοποιός, αλλά ευφυής και εύπλαστος, Αντουάν αποδίδεται εγκεφαλικά αλλά πειστικά από τον Γιάννη Πολιτάκη, ενώ ο σκηνοθετικός ρυθμός ακολουθεί κάποιες στιγμές τον διακεκομμένο καμβά του έργου –λόγω και των πολλαπλών εναλλαγών στα νοήματα και την εξέλιξή του.

Η «Γκιλοτίνα» είναι σίγουρα μια παράσταση που αξίζει να δει κανείς, ένα έργο που έχει ήδη περάσει στην ιστορία ως έργο-απάντηση στην Ελλάδα της κρίσης, ένα πλούσιο σε αίσθημα και μηνύματα κείμενο. Το υπηρετούν εργάτες του θεάτρου με ήθος και όραμα. Μια βραδιά ουσίας και θεατρικής μέθεξης περιμένει τους θεατές.

Ταυτότητα παράστασης:

Σκηνοθεσία: Γιάννης Μόρτζος
Σκηνικά – κοστούμια: Λαμπρινή Καρδαρά
Μουσική: Τάκης Μπινιάρης
Βοηθός σκηνοθέτη: Τιτίκα Ποθητή-Μαρίνου
Φωτισμοί: Τάκης Ποδαρόπουλος
Φωτογραφίες: Απόστολος Ντελάλης
Γραφικά: Βαγγέλης Καλαϊτζής
Προβολή-Επικοινωνία: BRAINCO (Σταυρούλα Κεντιέ)

Διανομή: 
Εμμανουήλ: Γιάννης Μόρτζος
Ειρήνη: Γιούλη Ζήκου
Βασίλης: Πασχάλης Τσαρούχας
Αντουάν: Γιάννης Πολιτάκης
Φωνή παρουσιάστριας: Τιτίκα Ποθητή-Μαρίνου

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:
Πέμπτη –Σάββατο, 9:15 μ.μ.
Κυριακή, 7:15 μ.μ.

Τιμές εισιτηρίων:
Γενική είσοδος: €15 
Φοιτητικό/Ανέργων: €10

Θέατρο «Τέσσερις Εποχές – Γιάννης Μόρτζος»
Μοσχονησίων 36, Πλατεία Αμερικής
Τηλ.: 210 – 88 12 289

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*