Συνέντευξη του Κώστα Γάκη και της Μαρίας Παπαφωτίου στο θεατρο.gr με αφορμή την παράσταση ”Από την Αντιγόνη στη Μήδεια” που παίζεται στο θέατρο Άλφα. Ιδέα

Φωτογραφίες: Σοφοκλής Μπιμπής

γράφει η Μαριλένα Παππά

Αν αγαπάς το θέατρο, σίγουρα αγαπάς τη σκηνή του θεάτρου Άλφα. Ιδέα. Ένας από τους λόγους είναι η παράσταση “Από την Αντιγόνη στη Μήδεια” που υπογράφει σεναριακά, σκηνοθετικά και πρωταγωνιστεί ο Κώστας Γάκης. Κάθε Σάββατο στις 21:15 και Κυριακή στις 19:15, ζωντανεύουν μπροστά μας οι λέξεις του Σοφοκλή, του Ευριπίδη, του Αισχύλου, προσπαθώντας να ξεκλειδώσουν τη γυναικεία φύση. Μαζί του, στον ρόλο της Αντιγόνης, της Μήδειας κι άλλων 8 εμβληματικών φιγούρων της αρχαίας τραγωδίας η Μαρία Παπαφωτίου. Συναντηθήκαμε στον φυσικό τους χώρο, στη σκηνή, καθίσαμε οκλαδόν και μιλήσαμε για τη φλόγα που τους κάνει να μας κάνουν καλύτερους.

1.Τι γίνεται φέτος με το θέατρο Άλφα.Ιδέα; Οι περισσότερες παραστάσεις που ανεβαίνουν είναι sold out και το πιο σημαντικό: το κοινό φεύγοντας συνεχίζει να μιλάει γι’ αυτές. Μία από αυτές είναι και η παράσταση «Από την Αντιγόνη στη Μήδεια», η οποία ξεκίνησε το ταξίδι της πέρυσι από τη Νότια Κορέα, στο Διεθνές Φεστιβάλ Busan International Performing Arts Festival. Μιλήστε μας γι’ αυτή τη θεατρική συνάντηση.

Μαρία: Πολύ τυχερή και πολύ τιμητική για μένα τόσο η συμμετοχή σε αυτή την παράσταση και ομάδα όσο και η γενικότερη δράση μου στον πιο ‘καθαρό’ και διάφανο θεατρικό χώρο της πόλης: το θέατρο Άλφα. Ιδέα! Είμαστε πολύ χαρούμενοι ως ομάδα για τη νέα παράταση της παράστασής μας καθώς και για το ότι μεταφέρεται κάθε Σάββατο και Κυριακή.

Κώστας: Πέρα από τη υπέροχη θεατρική συνάντηση με τη Μαρία, η οποία είναι  σπάνια  ηθοποιός, είναι μαγικό να συνεργάζεσαι με έναν τόσο δυνατό θίασο γυναικών αλλά και με μια ομάδα εκλεκτών συντελεστών που τυχαίνει οι περισσότεροι να είναι γένους θηλυκού. Όλες αυτές οι γυναικείες παρουσίες γύρω μου έχουν καθορίσει αυτή τη δουλειά με την γενναιόδωρη συμβολή τους σε όλα τα επίπεδα συνεργασίας πάνω σε αυτή τη σκηνική σύνθεση. Όλοι, ως ομάδα, προσπαθούμε να βάλουμε ένα λιθαράκι στον αγώνα της γυναίκας να σταθεί και να ανθίσει ως ίση σε έναν βάρβαρο και καταπιεστικό ανδροκρατούμενο κόσμο.

2. Κώστα, εσύ εκτός από την ερμηνεία και τη σκηνοθεσία υπογράφεις και το κείμενο της παράστασης. Πρόκειται για μία βουτιά στη γυναικεία ιδιοσυγκρασία μέσα από 10 εμβληματικές προσωπικότητες της αρχαίας τραγωδίας. Πιστεύεις ότι η γυναικεία φύση παραμένει αναλλοίωτη στο τότε και στο τώρα;

Κώστας: Η γυναικεία φύση όπως αναφέρω και στο έργο είναι το πιο δυσεπίλυτο όλων των αινιγμάτων. Η γυναίκα είναι το πιο μυστηριακό όλων των πλασμάτων απείρως πιο γοητευτικό και πολυδαίδαλο από τον μονότροπο συνήθως άντρα. Επομένως, αναλλοίωτα παραμένουν και θα παραμένουν όλα εκείνα τα εναγώνια ερωτηματικά που μπορεί να θέσει ένας ποιητής για αυτό το αχαρτογράφητο πλάσμα. Αλλά ακόμα πιο παράδοξο και δυστυχώς αναλλοίωτο είναι το γεγονός ότι η γυναίκα ακόμα και στην τρίτη χιλιετία καταπιέζεται σε μεγάλο βαθμό τόσο στην ανατολή όσο και στη δύση.

Φωτογραφίες: Σοφοκλής Μπιμπής

3. Τι σε έκανε να θέλεις να γράψεις για το γυναικείο «άβατο»;

Κώστας: Το ότι είμαι άντρας και σύμφωνα με την κοινή λογική δεν θα βιώσω ποτέ σε αυτή τη ζωή το αβυσσαλέο βάθος του όντος αυτού που έχει τη δύναμη να φέρει στον κόσμο παιδιά. Τόσο η δυνατότητα κύησης και τεκνοποιίας όσο και η ξεχωριστή δύναμη ψυχισμού και νόησης της γυναίκας, όλα αυτά και αλλά τόσα, είναι στοιχεία που ήθελα να φέρω στην επιφάνεια, να θέσω ερωτήσεις και κυρίως να διδαχθώ. Για τη δημιουργία της παράστασης συνομίλησα με πολλές γυναίκες και τους ζήτησα να μοιραστούν μαζί μου κομμάτια από την πιο προσωπική τους ματιά για τον κόσμο και τα πράγματα. Μερικές από τις πιο ανατριχιαστικές συνομιλίες ήταν με γυναίκες ηλικιωμένες ή και γυναίκες περασμένων αιώνων με τις οποίες “συνομίλησα” νοητικά – ονειρικά.

4. Πόσο δύσκολο είναι ν’ αγγίζεις με τη δική σου πένα τις λέξεις του Σοφοκλή, του Αισχύλου και του Ευριπίδη;

Κώστας: Είναι μαγικό. Σίγουρα η πάλη με τέτοια θηρία του ανθρώπινου πνεύματος σου αφήνει πληγές αλλά και το φως που απορρέει από αυτές της πληγές είναι ασύγκριτο. Το κείμενο που έγραψα είναι σαν ένα παραμορφωτικό καθρέφτισμα  αυτών των υπέροχων ιστορίων και της νόησης των τριών τραγικών ποιητών. Νιώθω καθώς παίζω το ρόλο του ποιητή σε αυτή την παράσταση ένα ανατριχιαστικό συναίσθημα πάνω στη σκηνή: ότι δεν είμαι μόνος αλλά μοιράζομαι τη σκηνή με τους προγόνους μου, προγόνους της φυλής,  προγόνους της σκηνής και φυσικά προγόνους της ποίησης. Είμαι πολύ χαρούμενος που αυτό το παιχνίδι με τους αιώνες αποτυπωμένο σε κείμενο, μουσική και video art αγγίζει τόσο τις ψυχές των θεατών.

5. Μαρία, εσύ ενσαρκώνεις και τις 10 κορυφαίες γυναικείες μορφές της παράστασης. Υπάρχει κάποια με την οποία ταυτίζεσαι περισσότερο;

Λοιπόν αυτή είναι η πιο συχνή ερώτηση που μου κάνουν ! Και θα σου απαντήσω όπως ακριβώς απάντησα και σε μια μαθήτρια σήμερα το πρωί που παρακολουθούσε τη σχολική εκδοχή της παράστασης με το λύκειό της. Ταυτίζομαι αληθινά και βαθιά κάθε μέρα της ζωής μου και με άλλη. Διάβαζα πριν λίγο ένα άρθρο για το προσφυγόπουλο που είχε ράψει τον έλεγχό του στα ρούχα του και χάθηκε στο αιγαίο..ένα μικρό παιδί ξεριζωμένο..ίσως μια γυναίκα.Η Εκάβη. Κοιτούσα τις ορμητικές μαθήτριες του 2ου λυκείου Ηλιούπολης, της γερμάνικης σχολής. Πολλές Αντιγόνες. Έτοιμες για τη μάχη του κάθε ιδεώδους τους.Θυμάμαι το χάσιμο της αθωότητας και την εισαγωγή μου στον κόσμο των μεγάλων και νιώθω την Ιφιγένεια στο πετσί μου.Όλες αυτές οι ηρωίδες βρίσκονται όπου σταθεί το μάτι μου και όπου ακουμπάει η ψυχή μου.

Φωτογραφίες: Σοφοκλής Μπιμπής

6. Ποιο είναι το κοινό στοιχείο που τις συνδέει;

Μαρία: Η απώλεια ισχύος. Είναι όλες τους γυναίκες που τους αφαιρέθηκε η δύναμη, που ένιωσαν την απομόνωση ,την προδοσία κάθε είδους. Και λειτούργησαν όπως κάθε γυναίκα στους αιώνες των αιώνων. Μανιωδώς και με μια λοξή υπερβατική και θαυμάσια γενναιότητα.

7. Θα περίμενε κανείς ότι το κοινό της παράστασης θα ήταν πλειοψηφικά γυναικείο. Ισχύει;

Μαρία: Σε μια πρώτη ανάγνωση ίσως αλλά ο τρόπος με τον οποίο η παράσταση επηρεάζει τους άντρες και τα έφηβα αγόρια είναι ακαταμάχητος.

Κώστας: Είναι πανέμορφο ότι ενώ όντως ξεκίνησε έτσι, σιγά-σιγά το κοινό είναι πολύ πιο μοιρασμένο. Και στην ποιητική βραδιά που ακολουθεί την παράστασή μας στην οποία μια γυναίκα ποιήτρια κάθε εβδομάδα διαβάζει τα ποιήματά της, οι άντρες είναι όλο και περισσότεροι και τα ποιήματα που γράφουν και διαβάζουν στη βραδιά αυτή είναι ορισμένες φορές σπαραξικάρδια.

8. Έχετε δημιουργήσει έναν μοναδικό δεσμό επί σκηνής μεταξύ σας. Πώς χτίστηκε αυτή η σχέση;

Μαρία: Όπως κάθε δυνατή σχέση. Με αλήθεια ,συγκρούσεις και αδιαπραγμάτευτη αγάπη. Ο Κώστας για μένα είναι το πιο λαμπρό και πολυσχιδές ταλέντο που έχω συναντήσει. Με έναν ψυχισμό πολύ κοντά στον γυναικείο και εγώ πολύ κοντά στον αντρικό. Κάπως έτσι έχουμε ένα ενδιαφέρον και τραχύ σκηνικό δέσιμο.

Κώστας: Χτίστηκε σε δυο φάσεις: η πρώτη φάση ήταν η φάση στην οποία δημιουργούσαμε το έργο λέξη-λέξη, σελίδα-σελίδα, ηρωίδα-ηρωίδα. Αυτή ήταν μια φάση στην οποία περάσαμε δια πυρός και σιδήρου διότι πραγματικά όταν ανακατεύεται κανείς με τα υλικά των τραγωδιών βγαίνουν στην επιφάνεια ζοφερά ένστικτα. Υπήρχε σε αυτή τη φάση μεγάλη ένταση, φωνές και κλάματα, παλλόμενη ενέργεια που μας συγκλόνιζε όλους και φυσικά σπουδαίες  σκηνικές ανακαλύψεις. Η δεύτερη φάση ξεκινά μετά το δεύτερο ταξίδι μας στην Κορέα και την δεύτερη χρονιά που παίζουμε. Εδώ υπάρχει η χαρά να δρέπουμε τους καρπούς τις προσπάθειάς μας. Η ομάδα είναι μια γροθιά, κι όλοι βιώνουμε μαι σπάνια γαλήνη και ευφορία. Αισθανόμαστε ότι επικοινωνούμε σε βαθύ επίπεδο με τους θεατές. Διαβάζουμε ποιήματά τους.  “Ανοίγουμε” με όλες μας τις δυνάμεις το γυναικείο ζήτημα στην πόλη και στη χώρα μας.

9. Είστε νέοι και ταλαντούχοι. Ποια είναι τα όνειρά σας (θεατρικά και μη);

Μαρία: Τα ταξίδια με την τέχνη μου σε όλο τον κόσμο ,η υγεία,η οικογένεια και να καταφέρω κάποτε να εγκατασταθώ μόνιμα στο χωριό μου το Μουλάτσι.

Κώστας: Ένα πρόσφατο όνειρο που μου γεννήθηκε αμέσως μετά από ένα γερό τρακάρισμα είναι να ζω συνειδητά μια ζωή ανοιχτών οριζόντων και φωτεινής, ηλιακής ενέργειας και να μην δίνω πια καθόλου αίμα και χρόνο σε ανθρώπους και καταστάσεις τοξικούς που έχουν ξεχάσει να νοιάζονται και να παλεύουν για ανθρωπιά. Άλλο όνειρο: ένα παιδί. Άλλο όνειρο: να συνεχίσω να ευτυχώ μέσα από ομάδες και συνέργειες που με αναβαθμίζουν σε ένα διαρκές δούναι και λαβείν αγάπης και φωτός.

Δείτε εδώ περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*