Συνέντευξη του Δημήτρη Αλεξανδρή στο θεατρο.gr με αφορμή την παράσταση ”η Λάμψη μιας Ασήμαντης Νύχτας” που παίζεται στο θέατρο Επί Κολωνώ

Γράφει η Μαριλένα Παππά

Άναρχος, ελεύθερος, αντισυμβατικός. Ο Δημήτρης Αλεξανδρής είναι σίγουρα ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του. Συναντηθήκαμε στο θέατρο Επί Κολωνώ, λίγη ώρα πριν την παράσταση, “Η λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας” που πρωταγωνιστεί φέτος και μιλήσαμε για όλα. Για το θέατρο, την επιστροφή της θρυλικής σειράς “Λόγω Τιμής” στον ΣΚΑΪ, για τη ζωή και την τύχη. Απάντησε σε όλα με αφοπλιστική ειλικρίνεια και η υπερβολικά γοητευτική προσωπικότητά του έκανε εκείνη την ασήμαντη βραδιά της Πέμπτης να λάμψει.

1.Δεύτερη χρονιά φέτος, εδώ στο θέατρο Επί Κολωνώ με ένα ακόμα διαμαντάκι της ομάδας Νάμα, την παράσταση “Η λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας”. Μιλήστε μας για τη συνεργασία σας.

Είναι μία πολύ σημαντική για εμένα συνεργασία με την ομάδα Νάμα (την Ελένη και τον Γιώργο) και ειδικά με την Ελένη (Σκότη) με την οποία είχαμε ξανασυνεργαστεί πριν χρόνια στο “Κράμερ εναντίον Κράμερ”, γιατί έρχεται με ένα πολύ καλό έργο, έναν πάρα πολύ ωραίο ρόλο και με πάρα πολύ καλούς συναδέλφους. Είναι υπέροχη στιγμή γιατί το κοινό έχει αγκαλιάσει ήδη από την πρώτη χρονιά την συγκεκριμένη παράσταση και οι κριτικές που έχει αποσπάσει είναι πολύ θετικές . Είναι πολύ ευχάριστο όταν μία πολύ ωραία συνεργασία για εσένα, ολοκληρώνεται από την αγάπη του κοινού.

2. Πού οφείλεται η επιτυχία της παράστασης;

Πιστεύω ότι είναι πολύ ανθρώπινη. Πιστεύω ότι είναι ένα έργο το οποίο ενώ ουσιαστικά αφηγείται πολύ καθημερινά πράγματα, ταυτόχρονα μιλάει για πολύ σημαντικά ζητήματα τα οποία απασχολούν τον άνθρωπο σε σχέση με την ύπαρξή και τη συνύπαρξή του. Είναι μία παράσταση που βάζει στο κάδρο κάποιους ανθρώπους και συμπεριφορές που μέχρι τώρα η ιστορία ή η τέχνη δεν τους είχε δώσει τον χώρο που τους αναλογούσε. Επίσης έχουμε να κάνουμε μ’ ένα έργο το οποίο είναι πολύ καλά “φτιαγμένο” γιατί είναι μία ιστορία η οποία έχει ρεαλιστική αφήγηση και ταυτόχρονα είναι ποιητική. Τα δύο αυτά στοιχεία είναι μπλεγμένα με μαεστρία από τον συγγραφέα. Δεν είναι τυχαίο που τον ονομάζουν “Ο Ιρλανδός Τσέχωφ”. Και νομίζω ότι το έργο λειτουργεί σαν “βραδυφλεγής βόμβα” μέσα σου.

3. Τι παίρνει το κοινό φεύγοντας;

Πολλή συγκίνηση.

4. Πώς είναι αυτό το συναίσθημα του ηθοποιού στη σκηνή να αντιλαμβάνεται την ώρα που παίζει, την επιρροή που ασκεί στο κοινό;

Το κοινό στο θέατρο, δεν είναι απλά ένας παρατηρητής, είναι ένα ενεργό σώμα της παράστασης. Το νιώθεις αυτό στην σκηνή. Είναι όπως με μία συζήτηση, όταν νιώθεις ότι σε καταλαβαίνουν, ανοίγεσαι περισσότερο κι αισθάνεσαι ωραία. Αυτό που συμβαίνει είναι μία αμφίδρομη σχέση, η οποία αλλάζει κατά τη διάρκεια της παράστασης με μία ατάκα, με μία παύση, με μία διαφορετική σκηνή.

5. Αλλά εσείς δημιουργείτε τις προϋποθέσεις γι’ αυτήν τη σχέση.

Ναι, αλλά την ένταση των προϋποθέσεων τη δημιουργεί το κοινό. Όταν το κοινό γελάσει με μία ατάκα ή νιώθεις τη σιωπή του σα να περιμένει κάτι από εσένα, αυτό σου δίνει ενέργεια, νιώθεις ότι πραγματικά έχεις έναν άνθρωπο που ακούει. Το κοινό σού μιλάει με τον τρόπο του. Κι ο καλλιτέχνης στην σκηνή πρέπει να είναι αληθινός, να οδηγείται σύμφωνα με αυτό που νιώθει και να στηρίζει αυτό το οποίο πιστεύει. Δε θα πω αυτό που θέλετε ν’ ακούσετε, εγώ θα πω αυτό που πιστεύω κι αν συντονιστούμε θα είναι πραγματικά υπέροχο.

6. Μιλήστε μας για τον δικό σας ρόλο.

Είναι ένας ρόλος που οι περισσότεροι ηθοποιοί στην ηλικία μου θα ήθελαν να παίξουν (έτσι πιστεύω εγώ τουλάχιστον/ γέλια)! Κι αυτό το λέω γιατί είναι ένας ρόλος, ο οποίος έχει όλα τα στοιχεία που θα έλεγες ότι θα ήθελες να συγκεντρώνει ένας χαρακτήρας.

7. Είναι γιατί είναι ένας ολοκληρωμένος ρόλος;

Ναι είναι, με παράξενες αντιφάσεις, που είναι πολύ ωραίο να μπαίνεις στη διαδικασία να τις συμπληρώσεις! Για παράδειγμα, είναι και γενναιόδωρος, αλλά είναι και πονηρός! Είναι μοναχικός, αλλά ταυτόχρονα και πολύ κοινωνικός. Είναι ένας περιθωριακός άνθρωπος, που έχει αποτύχει οικονομικά, μένει στο σπίτι του θείου του, μοιάζει να έχει παραιτηθεί από τη ζωή.

8. Έχοντας φτάσει ως εδώ κι έχοντας διαγράψει τόσα χιλιόμετρα πια, με αξιοπρέπεια, σχεδόν “αθόρυβα”, έχουν εκπληρωθεί όλα σας τα όνειρα, όλα σας τα σχέδια;

Δεν έχουν εκπληρωθεί όλα, αλλά σίγουρα έχουν εκπληρωθεί κάποια πράγματα τα οποία ούτε καν είχα ονειρευτεί! Εγώ μπήκα σε αυτήν τη δουλειά παράξενα, στην πορεία έγιναν πράγματα τα οποία δεν τα είχα προγραμματίσει. Κάποιοι συνάδελφοι, και γενικότερα πολλοί επαγγελματίες, μπαίνουν σε μια δουλειά, μ’ ένα όνειρο, θέλουν να πετύχουν κάτι. Μπαίνουν στη διαδικασία να φτιάξουν και τη ζωή τους προς αυτήν την κατεύθυνση. Αν είναι ικανοί, αλλά κυρίως τυχεροί, αυτός ο στόχος ικανοποιείται. Εγώ δεν είχα τέτοιες φιλοδοξίες, να προγραμματίσω δηλαδή ότι θέλω να παίξω συγκεκριμένους ρόλους, να παίξω στην τηλεόραση, να κάνω κινηματογράφο. Κάποια πράγματα ήρθαν από μόνα τους.

9. Τυχαία, δηλαδή;

Νομίζω ναι, περισσότερο τυχαία. Πιστεύω στην τύχη. Στην αρχή της καριέρας μου ας πούμε δεν είχα τόσο καθαρή εικόνα της σχέσης που έχω τώρα με τη δουλειά. Άρχισα να την αγαπάω μ’ έναν διαφορετικό τρόπο κι όσο περνάει ο καιρός την αγαπώ και πιο βαθιά. Υπάρχουν πράγματα που κατά καιρούς ονειρεύομαι, κατά καιρούς διώχνω (γέλια), γιατί είμαι αρκετά αναβλητικός και σαν άνθρωπος. Ένα όνειρο που έχω στο μυαλό μου είναι να ασχοληθώ πλέον με τη σκηνοθεσία.

10. Στη Λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας συμπρωταγωνιστείτε και με νέα παιδιά. Νιώθετε λίγο σαν δάσκαλος, σαν “πατέρας” τους που θα τους δώσει μία συμβουλή;

Όχι, όχι, όχι (γέλια)! Δε μου αρέσουν καθόλου αυτοί οι ρόλοι, επίσης δε μου αρέσει να δίνω συμβουλές! Σίγουρα υπάρχει μία μεταφορά εμπειριών, έτσι κι αλλιώς! Παίζω με πολύ ταλαντούχους ηθοποιούς και είναι πολύ σημαντικό στη δουλειά αυτή να εκτιμάς και να σε γοητεύουν οι συνάδελφοί σου κι αυτή η κατάσταση να μην ξεθωριάζει.

11. Δε σας αρέσει να δίνετε συμβουλές, να δέχεστε συμβουλές όμως;

Τώρα πια ναι! Ή μάλλον ούτε τώρα (γέλια)! Πιστεύω ότι οι άνθρωποι μεταδίδουν αυτό που είναι να μεταδώσουν με τον τρόπο τους, με την ύπαρξή τους, με το έργο τους. Νομίζω, πιο πολύ ο μαθητής διαλέγει τον δάσκαλο, παρά ο δάσκαλος τον μαθητή. Πρέπει να είσαι έτοιμος να ακούσεις κάτι για να σου μείνει, για να γίνει πια αυτή η γνώση που θα μεστώσει μέσα σου. Αλλά πρέπει να είσαι έτοιμος, να είσαι ανοιχτός.

12. Από τη συζήτησή μας, καταλαβαίνω ότι υπάρχει ένα άναρχο πνεύμα μέσα σας. Υπήρχε από νωρίς, αυτό σας οδήγησε στον χώρο της υποκριτικής;

Ναι, υπήρχε από νωρίς (γέλια)! Όχι, νομίζω η σύμπτωση με έσπρωξε στο ν’ ασχοληθώ με την υποκριτική.

13. Χρησιμοποιείτε πολύ τη λέξη τύχη. Δεν πιστεύετε ότι όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα δικών σας επιλογών;

Ναι, οκ τα επέλεξα. Το ότι έμεινα όμως σε αυτήν την ιστορία, ότι κάποια πράγματα έγιναν γρήγορα ή κάποια άλλα ήρθαν πολύ πιο εύκολα ήταν για να γίνουν. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι μοιρολάτρης αλλά δεν πιστεύω τόσο πολύ σε αυτήν τη δυτική σκέψη που λέει ό,τι θέλω εγώ, το καταφέρνω. Κάποια πράγματα απλώς δε γίνονται και κάποια άλλα γίνονται. Πιστεύω πιο πολύ σε αυτό που λένε οι αρχαίοι Έλληνες: Συν Αθηνά και χείρα κίνει. Υπάρχει ένα κομμάτι στην ταινία “Ιμαλάια” που μου αρέσει πολύ: Ήταν ένας μοναχός, ο οποίος ζωγράφιζε ένα τεράστιο σχέδιο και τον ρωτάει ένας πιτσιρίκος: “Πότε θα τελειώσεις;”. Κι εκείνος του απάντησε: “Δεν ξέρω. Ο πίνακας ξέρει”. Αυτό πιστεύω για την τέχνη και για τον άνθρωπο.

14. Άρα, αυτή η δουλειά θα τελειώσει για εσάς, όταν το θελήσει η ίδια;

Ναι, νομίζω ναι.

15. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό;

Ότι την ώρα που ζεις, μπορεί να είσαι και λίγο παρατηρητής του πράγματος. Ούτε κι εγώ είμαι σίγουρος για αρκετά πράγματα, αλλά όσο περνούν τα χρόνια σιγουρεύομαι ότι πολλά απ’ όσα συμβαίνουν είναι αποτέλεσμα διάφορων συγκυριών μαζί. Και η επιτυχία είναι μία μαγική συγκυρία στον χρόνο, χωρίς να την πιέζεις, χωρίς να την επιλέγεις.

16. Και μιας και μιλάμε για τον χρόνο, τι υπάρχει από εδώ και πέρα για εσάς;

Δεν έχω ιδέα (γέλια)! Το μόνο που ξέρω είναι ότι ξεκινάμε τον Μάρτιο γυρίσματα για το “Λόγω τιμής”, το οποίο θα ξεκινήσει να προβάλλεται από την επόμενη σεζόν στον ΣΚΑΪ.

17. Το περιμένουμε πώς και πώς! Πώς νιώθετε γι’ αυτό;

Αμήχανα λίγο! Παράξενα! Με πολύ ενθουσιασμό από τη μία, αλλά και με την αγωνία του πώς θα είναι να ξαναβρεθούμε όλοι μαζί με αυτήν τη συνθήκη μετά από 24 χρόνια. Το καλό είναι ότι δεν έχουμε χαθεί μέσα στα χρόνια, έχουμε ξανασυνεργαστεί κάποιοι, βρισκόμαστε, έχουμε επαφή. Η αγωνία μας είναι η συνέχεια της σειράς να είναι στο ίδιο επίπεδο με αυτό που έχετε ως ανάμνηση. Ο Κωνσταντίνος (Μαρκουλάκης) είπε κάτι ωραίο: Την προσδοκία του άλλου, δεν μπορείς να την εκπληρώσεις ποτέ 100%! Εμείς, σίγουρα θα βάλουμε τον καλύτερο εαυτό μας, ώστε αυτή η δουλειά που τόσο πολύ αγαπάμε να γίνει με τον καλύτερο τρόπο.

18. Νιώθετε την αναμονή του κοινού για τη συγκεκριμένη δουλειά;

Ναι, τη νιώθουμε! Και μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια που έχουν περάσει ο κόσμος εκδήλωνε πάντα την αγάπη του για τη συγκεκριμένη σειρά. Ειδικά και μετά το video που κάναμε πέρυσι το καλοκαίρι, ήταν τόσο έντονη η αντίδραση! Δεν το περιμέναμε.

19. Ποιανού ήταν η ιδέα;

Τα τελευταία 7-8 χρόνια πολλές φορές συζητήθηκε η ιδέα από κάποια κανάλια, άλλες φορές από εμάς. Σκεφτόμασταν ότι θα είχε ενδιαφέρον τώρα με την κρίση να δούμε πώς θα είναι αυτή η παρέα, τι θα τους ενώνει πλέον σε αυτήν τη φάση. Παρόλο που όλες τις φορές που ήταν να γίνει τελικά αυτό το βήμα όλοι οι συντελεστές και οι ηθοποιοί ήταν σύμφωνοι, δεν είχε τελικά προχωρήσει.

20. Ίσως δεν ήταν τυχερό…

Ναι, δεν είχε έρθει η κατάλληλη στιγμή! Τώρα όμως ήρθε!

Ευχαριστούμε πολύ τον Δημήτρη Αλεξανδή και το θέατρο Επί Κολωνώ.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*