Είδαμε την παράσταση “Η Λάμψη μίας ασήμαντης νύχτας” στο θέατρο Επί Κολωνώ

Γράφει η Μαριλένα Παππά

Στο κάδρο του εξαιρετικού έργου του Conor McPherson παρατηρούμε ανθρώπους που υπό άλλες συνθήκες θα τους προσπερνούσαμε. Μία ματιά προς το μέρος τους θα έφτανε, για να θεωρήσουμε ότι είναι ανάξιοι λόγου. Το μικρό διαμαντάκι της ομάδας Νάμα, έχει εξασφαλίσει για δεύτερη χρονιά μία θέση στην καρδιά του κοινού, με συγκινητικές ερμηνείες, σκηνοθετικό ρεαλισμό και μία μοναδικά ανθρώπινη ιστορία.

Δημήτρης Αλεξανδρής – Κατερίνα Μαούτσου

Ο σχεδόν 50χρονος Τόμυ, έχει αποτύχει σχεδόν παντού. Διατηρεί τις χειρότερες σχέσεις με την πρώην γυναίκα του και τα παιδιά του, μένει σ’ ένα δωμάτιο που του παραχωρεί ο υπερήλικας θείος του γεμάτο από πεταμένες κούτες και σκονισμένα αντικείμενα και μαζί με τον νοητικά καθυστερημένο του φίλο, Ντοκ, αναλμβάνουν να κάνουν δουλειές του ποδαριού για να βγάζουν το καθημερινό τους χαρτζιλίκι.

Οι μέρες του κυλούν χωρίς νόημα, κάτω από τη συνεχή γκρίνια του θείου του Μόρις, ανάμεσα σε πεταμένα όνειρα και ξεφτισμένες αφίσες που περιγράφουν μία φυγή, μία έξοδο ώσπου… σ’ αυτό τον άσχημο και σκονισμένο ουρανό ξεπροβάλλει μία λάμψη. Η λάμψη του πιο όμορφου συναισθήματος που αντανακλάται στα μάτια της ιερόδουλης.

Δημήτρης Αλεξανδρής

Ο Δημήτρης Αλεξανδρής ενσαρκώνει τη σκόνη, την παρακμή, τη θλίψη μίας ζωής που χάνεται μέσα σε ασήμαντες νύχτες, σε ανούσιες μέρες. Άμεσος, ανθρώπινος, ζεστός φέρνει έναν παρακμιακό ήρωα δίπλα στο κοινό, μας κάνει να τον συμπαθήσουμε και να τον συγχωρήσουμε. Να γελάσουμε και να κλάψουμε μαζί του.

Δημήτρης Αλεξανδρής – Ερρίκος Λίτσης – Γιώργος Τριανταφυλλίδης

Σ’ αυτό το κάδρο όμως ξεπροβάλλουν κι άλλοι: Είναι ο γκρινιάρης θείος Μόρις – Ερρίκος Λίτσης – που στη δική του λάμψη αποφασίζει να δείξει στον ανιψιό του ότι στ’ αλήθεια τον αγαπάει – κι ας μην του το έχει πει ποτέ. Με μία ερμηνεία ισορροπημένη, στιβαρή καταφέρνει να αγαπηθεί από το κοινό γι’ αυτό ακριβώς που είναι. Είναι η Κατερίνα Μαούτσου, μία ιερόδουλη ικανή ν’ ανάψει ένα μικρό φως στο σκοτάδι του Τόμυ. Με μία ερμηνευτική νωχελικότητα αποδίδει τέλεια τον δισταγμό, το θράσσος, την παρακμή αυτής της ηρωίδας που ήρθε για ν’ αλλάξει μία ασήμαντη νύχτα και στέκεται επάξια δίπλα στον Δημήτρη Αλεξανδρή. Είναι ο Νικόλας Μπράβος που μ’ ένα μόνο του βλέμμα, με μία του κίνηση, καταφέρνει να κατακτήσει την σκηνή. Να επιβληθεί πάνω της και να επιβάλλει την ωμή βία που επιτάσσει ο ρόλος του.

Και το κάδρο συμπληρώνεται με τον Ντοκ ή αλλιώς Γιώργο Τριανταφυλλίδη. Ο Γιώργος μεταμορφώνεται στον νοητικά καθυστερημένο φίλο του Τόμυ με απόλυτη φυσικότητα, με χιούμορ, με συγκίνηση, με ταλέντο. Αυθεντικά υπέροχος, συγκινητικός – θα μπορούσε να παρασυρθεί από ακρότητες και δεν το κάνει – παρασύρει το κοινό, μας συγκινεί, προδίδοντας ένα λαμπρό μέλλον στο σανίδι.

Κι όλοι αυτοί οι υπέροχοι, κάτω από τη μαεστρική μπαγκέτα της Ελένης Σκότη που πετυχαίνει μία απίστευτη σκηνοθετική αρτιότητα συντονίζοντας κι αναδεικνύοντας ισόποσα τόσες πολλές διαφορετικές οντότητες, διατηρώντας παράλληλα το βάρος της παρακμής τους.

Αξίζει να την παρακολουθήσετε για πολλούς λόγους, αλλά κυρίως γι’ αυτή τη λάμψη που αντανακλάται επί σκηνής και γεμίζει την καρδιά των θεατών με αγάπη, συμπόνια κι αλήθεια.

Έως τις 24.02, θέατρο Επί Κολωνώ

Μετάφραση: Γιώργος Χατζηνικολάου

Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη

Δ/νση Παραγωγής, Σκηνικά & Κοστούμια: Γιώργος Χατζηνικολάου

Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος

Μουσική: Στέλιος Γιαννουλάκης

Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Μούγιος

Δημόσιες Σχέσεις/Βοηθός Παραγωγής: Μαρία Αναματερού

ΠΑΙΖΟΥΝ: Δημήτρης Αλεξανδρής, Ερρίκος Λίτσης, Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Κατερίνα Μαούτσου, Νικόλας Μπράβος

Διαβάστε εδώ τη συνέντευξη του Δημήτρη Αλεξανδρή.



Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*