Είδαμε τις φυλές στο Σταθμός

Γράφει η Λένα Σάββα

Η παράσταση ΦΥΛΕΣ της Νίνα Ρέιν έχει θέμα της την επικοινωνία μέσα σε μια οικογένεια και γενικότερα μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις. Αναφέρεται σε μια πενταμελή οικογένεια κι αρχίζει μ’ ένα χαοτικό διάλογο μεταξύ των μελών της.

Ο πατέρας έχοντας κρύψει τα συναισθήματά του στο βάθος της ύπαρξής του, βγάζει προς τα έξω φωνές τσαμπουκά, σκληρότητα αλαζονεία. Αρνούμενος να βρει τρόπους επικοινωνίας με τους δικούς του, μαθαίνει κινέζικα.

Η μητέρα ανήμπορη να κρατήσει τις ισορροπίες, μέσω των αδιαχείριστων συναισθημάτων της, γίνεται βορά στις αντίθετες τάσεις που επικρατούν. “Θεέ μου γιατί δεν μπορεί να ξεκινήσει τίποτα σ’ αυτό το σπίτι χωρίς να γίνει ένας καυγάς;”

Ο γιος Ντάνιελ βαθειά υποτιμημένος από τον πατέρα του, κάνει αυτό που κάνουν όλοι όταν υποτιμηθούν.Από τη μια προσπαθεί να τον μιμηθεί κι από την άλλη επαναστατεί εναντίον του. Η διατριβή του έχει να κάνει με τη γλώσσα: “Η γλώσσα είναι ριζικά ακαθόριστη και στερείται κάθε αξίας. Είμαστε δέσμιοι της υποκειμενικότητας των ίδιων των αντιλήψεών μας Διαθέτουμε λέξεις αλλά είναι αντίγραφα. Πώς μπορεί κανείς να δώσει ένα πλέγμα συναισθημάτων με λέξεις. Ο Νταν ακούει κατά καιρούς φωνές μέσα στο κεφάλι του. “είναι η μαμά, ο μπαμπάς η γιαγιά, μου λένε ότι χαραμίζω τη ζωή μου ότι είμαι κακός άνθρωπος, ότι είμαι για τα μπάζα. ” Στη ψυχολογία οι εσωτερικευμένες φωνές των γονέων μας γίνονται το λεγόμενο Υπερεγώ που είναι ο εσωτερικός μας κριτής, ο σαμποτέρ.

Η κόρη η Ρουθ Επίσης υποτιμημένη απ’ τους γονείς της, έχει αποτύχει στην καριέρα (όπερα) και στην ερωτική της ζωή. “Το σπουδαίο με την όπερα είναι ότι γεννάει συναισθήματα που δεν μπορείς να τα εκφράσεις με λέξεις”. Φωνή πατέρα: μα αφού δεν ξέρουμε καν τι είναι τα συναισθήματά αν δεν τα εκφράσουμε με λέξεις.” Η αιώνια μάχη ανάμεσα στο νοιώθω και στο καταλαβαίνω, ανάμεσα στο νου και στην καρδιά. Νους; Πως μπορείς να αισθανθείς ένα συναίσθημα αν δεν υπάρχει λέξη να το ορίσει;” Καρδιά:”δεν χρειάζεται να περιορίσεις ένα συναίσθημα σε μια λέξη”.

Ένα χάος λοιπόν οικογενειακό διανθισμένο με κλασσική μουσική, όπερα και μουσικές κραυγές απόγνωσης.Κάτω από το χάος κρύβετε αγάπη κι ομορφιά: “Η καρδιά μου ανοίγει στη φωνή σου όπως τα λουλούδια στα φιλιά της αυγής”.

Το πέμπτο μέλος της οικογένειας είναι ο κωφός Μπίλι, ενα πλάσμα καθαρό κι αγνό σπουδαγμένο και μυημένο μέσα στην ίδια του τη σιωπή. ( Λάτρεψα τον κωφό του Μάνου Καρατζογιάννη.Ακούμπησε την καρδιά μου συγκινώντας την βαθειά κι….ανεξήγητα) . Οι συγγενείς του Μπιλι αρνήθηκαν να μάθουν τη νοηματική γλώσσα για να επικοινωνούν μαζί του, μη αποδεχόμενοι ότι ο Μπιλι είναι κωφός. Εδώ μπαίνει στη σκηνή η λέξη-κλειδί του έργου, η ενσυναίσθηση. Η ικανότητα να μπαίνεις στη θέση του άλλου δηλ. στον τρόπο σκέψης του και στα συναισθήματά του. ” πρέπει να καταπιείτε το εγώ σας για ένα δευτερόλεπτο για να χαρείτε για τον Μπίλι”. Καταλύτης για την οικογένεια, το κορίτσι του Μπίλι που θα φέρει την ανατροπή και θα ξαναδώσει στα μέλη της πιο ανθρώπινες συνδέσεις. Κάπου να ανήκουν με αγάπη φροντίδα. Η Νίνα Ρέιν μας λέει : το σύμπαν είναι τρομακτικό. Αν ανήκεις σε μια ομάδα είναι πιο εύκολο”. Και ο Μπέρτ Χέλλιγκερ ο ιδρυτής της συστημικής αναπαράστασης υποστηρίζει ότι η πρωταρχική ανάγκη του ανθρώπου -μεγαλύτερη κι από την αγάπη-είναι το αίσθημα του ανήκειν.

Οι ΦΥΛΕΣ εκτός από λογοτεχνικό αριστούργημα έγινε και μια σπουδαία παράσταση μέσα από τη σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά που κατόρθωσε ακροβατώντας πανω σε λεπτές ισορροπίες να κρατήσει το μέτρο ανάμεσα στη βία και την τρυφερότητα, ανάμεσα στο θόρυβο και τη μουσική ,, ανάμεσα στην κραυγή και τη σιωπή.Ανάμεσα στις λέξεις και στα συναισθήματά.

Το δυνατό καστ των ηθοποιών μας χάρισε υπέροχες ερμηνείες. Ο Μάνος Καρατζογιάννης απίστευτα υπεροχος-πλήρης μεταμόρφωση-στο ρόλο του κωφού.Ο Δ.Κουρούμπαλης μας συγκινησε στο ρόλο του Ντάνιελ (ιδιαίτερα στο δεύτερο μέρος όπου τον εγκατέλειψαν όλες οι άμυνές του κι έδωσε ρεσιτάλ).Ο Μ.Μαυροματάκης πειστικώτατος στο ρόλο του σκληρού πατέρα που έχει αποκοπεί από τα συναισθήματά του.Η Β.Ανδρεαδάκη έδωσε τη μητέρα όπως ακριβώς την οραματίστηκε η Νίνα Ρέιν, τρυφερή κι αδύναμη.Το 2ο από τα 5 παιδιά μιας οικογένειας χωρίς γονείς. Οι Ελ.Μολέσκη(Σύμβουλος δραματουργίας) και Β.Τρουφάκου μας χάρισαν πολύ καλές ερμηνείες στο ρόλο της κόρης η πρώτη και στο ρόλο της φίλης του Μπιλι η δευτερη (έδωσε ακριβώς τη ψυχοσύνθεση του ανθρώπου που δεν είναι εκ γενετής κωφός αλλά κωφαίνεται στην πορεία. Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές! Μας έδωσαν μια από τις πιο δυνατές παραστάσεις της σεζόν με δύο θέματα-φωτιά της εποχής μας: Επικοινωνία κι Ενσυναίσθηση.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Έρι Κύργια

Σκηνοθεσία: Τάκης Τζαμαργιάς

Σκηνικά – Κοστούμια: Εδουάρδος Γεωργίου

Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου

Μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης

Βοηθός σκηνογράφου: Έλλη Αποστολάκη

Βοηθός σκηνοθέτη: Χρήστος Τζαμαργιάς

Βίντεο:  Δήμητρα Τρούσα 

Σύμβουλος δραματουργίας: Ελένη Μολέσκη

Επιστημονικός σύμβουλος: Κωνσταντίνος Σαμαράς

Ερμηνεύουν: 

Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Μανώλης Μαυροματάκης, Δημήτρης Κουρούμπαλης, Μάνος Καρατζογιάννης, Βασιλική Τρουφάκου, Ελένη Μολέσκη.

Παραγωγή:  Lead-in-Arts ΑΜΚΕ, Θέατρο Σταθμός

  • Το Θέατρο Σταθμός ευχαριστεί τον κύριο Παμίνο  Μανέ για την παραχώρηση μέρους του σκηνικού.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Προγραμματισμένη Πρεμιέρα: 25 Ιανουαρίου, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Παραστάσεις: από 25 Ιανουαρίου 2019 έως 24 Φεβρουαρίου 2019

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη,  Παρασκευή και Σάββατο  στις 21:00 και Κυριακή στις 18:00.

Εισιτήριο: 

Τετάρτη και Παρασκευή: Κανονικό 13 ευρώ, μειωμένο 10 ευρώ.
Σάββατα και Κυριακές: Κανονικό 15, Μειωμένο 12
Ατέλειες: 5 ευρώ (ισχύουν Τετάρτες-Πέμπτες-Παρασκευές)

Διάρκεια: 110 λεπτά

Χώρος: Θέατρο Σταθμός

Διεύθυνση: Βίκτωρος Ουγκώ 55, Αθήνα (Μετρό Μεταξουργείο)

Τηλ.:210 52 30 267

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*