Συνέντευξη του Χάρη Φραγκούλη στο θεατρο.gr με αφορμή την παράσταση ” Αγάπη (ή Φαντάσματα ενός Μη Τόπου) ” που παίζεται στο θέατρο Μπάγκειον

της Χ. Κοκκίνου    

 
1) Καλησπέρα σας, κύριε  και καλωσορίσατε στην σελίδα μας. Όταν ακούτε τη λέξη θέατρο τι σας έρχεται πρώτο στο μυαλό; Πως σκιαγραφείτε ”τον Χάρη ηθοποιό” και τη σχέση του με τον κόσμο του θεάτρου; Ποια ήταν η αφορμή της ενασχόλησης σας με την τέχνη της υποκριτικής;  Καλώς βρεθήκαμε! Πολλά τα ερωτήματα για αυτό και θα αυτοσχεδιάσω χωρίς να τηρήσω απολύτως τη σειρά. 
Το μικρόβιο του να παρατηρώ και της θέλησης να μαθαίνω το είχα από μικρό παιδί. Κάπου ως έφηβος με όλους αυτούς τους βομβαρδισμούς-και τα πρέπει “ξεχάστηκα” και όπως οι περισσότεροι ξεκίνησα τις σπουδές μου σε κάποιο άλλο αντικείμενο, συγκεκριμένα σ’ αυτό της Νοσηλευτικής.
Ευτυχώς οι συγκυρίες με έφεραν κοντά σε ανθρώπους που με βοήθησαν δίνοντάς μου το θάρρος που μου έλλειπε τότε, ώστε στην αρχή να παραδεχτώ και στη συνέχεια να δώσω και να ολοκληρώσω έναν τετραετή κύκλο σπουδών υποκριτικής στη Δραματική Σχολή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Πάτρας (μία σχολή πρότυπο, με δικό της χαρακτήρα και με γενναίο εκπαιδευτικό προσωπικό, η οποία γεννήθηκε επί Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης του Θοδωρή Αμπαζή και την Ελένη Μποζά ως Διευθύντρια Σπουδών όπου στη συνέχεια την ανατροφή  της σχολής ανέλαβε έως και σήμερα  ο Τσέζαρις Γκραουζίνις)
Το θέατρο για μένα είναι τρόπος ζωής και αντίληψης, αφού συντηρεί τη προσωπική μου ανάγκη για παιχνίδι. Μέσα σ’ αυτό ως επαγγελματίας μετράω μόλις λίγους μήνες χωρίς αυτό να αναιρεί τη σιγουριά μου πως το μεγαλύτερο ενδιαφέρον το βρίσκω στις συνεργασίες με τους άλλους *επαγγελματίες του θεάτρου, οι οποίες σε φέρνουν σε νέες συγκινήσεις και κατ’ επέκταση σε νέες οριοθετήσεις, πάνω απ’ όλα του ίδιου σου του εαυτού.

*ΥΓ: εσκεμμένα χρησιμοποιώ έναν γενικό όρο, και όχι εκείνη του ηθοποιού γιατί ανακαλύπτω ειδικά τον τελευταίο καιρό πως σε μια δουλειά οι συνεργάτες βρίσκονται σε όλα τα “πόστα”, όπως στην επιμέλεια της κίνησης,του φωτισμού κ.ο.κ.


2) Φέτος σας βλέπουμε να συμπρωταγωνιστείτε με την ομάδα Blow– Up στην παράσταση ”  Αγάπη (ή Φαντάσματα ενός Μη Τόπου)”που παίζεται στο θέατρο Μπάγκειον. Πως δημιουργήθηκε η ομαδα αυτή,ποια είναι η “υπόθεση” της παράστασης και ποιος είναι ο ρόλος σας; 
Όσον αφορά το πρώτο σκέλος της ερώτησης το ρήμα συνεργάζομαι μου ταιριάζει λίγο καλύτερα. Πρόκειται για μια νεοσύστατη ομάδα καλλιτεχνών και θεωρητικών, η οποία άνοιξε υποδέχοντας και εμπιστεύοντας εμένα και τους υπόλοιπους νέους συντελεστές ώστε να δημιουργηθεί ένας σκηνικός κώδικας. Φτιάχτηκε λοιπόν ένας σκηνικός τρόπος που μέσα σ’ αυτόν υπάρχω και αφηγούμαι με συγκεκριμένες δράσεις και πράξεις υπηρετώντας την εκάστοτε συνθήκη αλληλεπιδρώντας με τους υπόλοιπους ηθοποιούς. Στη δημιουργία αυτή σημαντικό και καθοριστικό ρόλο είχε η σκηνοθέτρια μου. Μια συνεργασία δομής επάνω στη λειτουργία του «Δούναι και λαβείν». Επομένως η υπόθεση αλλά και ο ρόλος μου είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με ένα εγχείρημα που θέλει να αφηγηθεί την εμπειρία της Αγάπης.

3) Τελικά αποτελεί η αγάπη ως υπαρξιακό δομικό υλικό της ζωής μας μια  ουτοπία; Είναι ένα τοπίο σε έναν μη τόπο; Είναι πέρα από τον χρόνο; Είναι εμπειρία; ”
Αγάπη. Ένα θέμα τόσο αναγνωρίσιμο από όλους και ταυτοχρόνως τόσο προσωπικό για τον καθένα. Με το πώς την βίωσε, αν την βίωσε, μαζί με ποιόν και σε ποια μορφή της. Αν ήταν ικανός να ξανά αγαπήσει όταν πληγώθηκε. Πέραν όμως αυτού του είδους αγάπης που πιστεύω ότι κορυφώνεται όταν συναντιούνται δύο γυμνά σώματα, αγάπη είναι και ο τρόπος που ζεις. Η καλημέρα που θα μοιραστείς, η πόρτα του ασανσέρ που θα κρατήσεις για τον άλλον, ο ελιγμός με το αμάξι σου ώστε να μην χτυπήσεις ένα αδέσποτο. Ουτοπία ή μη, είναι σίγουρα εμπειρία με υπαρκτές και καταλυτικές συνέπειες. Θα έλεγα καλύτερα πως η Αγάπη είναι πάνω από όλα κατάφαση στη ζωή.

4)  Τι θέλατε να πετύχετε με αυτή την παράσταση; Να υπάρξει έστω κι ένα δευτερόλεπτο στον θεατή μια πρόχειρη σκέψη λέγοντας «Α ναι το έχω ζήσει αυτό» ή ακόμα καλύτερα να αναρωτηθεί «Εγώ που είμαι σ’ αυτήν την ιστορία, γιατί δεν βρίσκω την δική μου αναλογία με αυτό που συμβαίνει μπροστά μου»

5)  Tι είναι το devised theater; Πέραν του εγκυκλοπαιδικού ορισμού, που ο ίδιος αυτός ορισμός κρύβει κινδύνους, θα μιλήσω με παράδειγμα την δουλειά μας στο Ξενοδοχείον Μπάγκειον, του οποίου ακούσαμε και σεβαστήκαμε τη κάθε φθορά και δόνηση του. Με διάφορες επιρροές και δάνεια αλλά και προσωπικά βιώματα γίνεται η προσπάθεια από όλους μας να υπηρετήσουμε σαν μονάδα αλλά και σαν σύνολο το θέμα και την αφορμή της συνάντησής μας, δηλαδή την “Αγάπη”. 

6) Ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα,  βιβλίο, τραγούδι και το αγαπημένο σας σημείο στη πόλη. 
Σε κρίσιμες στιγμές το βιβλίο που εμπιστεύομαι είναι “Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον” από Richard Bach, ενώ στη μουσική υπάρχει ένα ανορθόδοξο -όχι για μένα- πάντρεμα των Radiohead με τον Νικόλα Άσιμο. Όσον αφορά το αγαπημένο σημείο της Αθήνας, μαθαίνοντας την ξανά μετά από έξι χρόνια μακριά της θα έλεγα τα Βραχάκια της Ακρόπολης… 

7) Τι άλλα σχέδια έχετε για την φετινή σεζόν; 
Αν και υπάρχουν ορισμένες συζητήσεις μα επειδή ακόμα δεν είναι ώριμες θα παραμείνω σιωπηλός. Ωστόσο έως ώρας συνεχίζουν οι παραστάσεις του “Μικρού Πρίγκιπα” με την Ομάδα των Πέντε Εποχών, στο θέατρο 104.

8) Θα θέλαμε να κλείσουμε με κάτι που θέλετε εσείς να πείτε για το Θεατρο.gr . 
Εύχομαι μια ομαλή και καλή συνέχεια στο έργο σας. 
Πρώτον γιατί βιώνουμε δύσκολους καιρούς και αυτό το βλέπεις και πέρα από το μικροσκόπιο της χώρας μας και δεύτερον γιατί με την βοήθεια και την συνεργασία όλων μας υπάρχει ελπίδα για το επόμενο βήμα.


Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*