Συνέντευξη του Γιώργου Τριανταφυλλίδη στο θεατρο.gr με αφορμή την παράσταση “Η λάμψη μίας ασήμαντης νύχτας”

Γράφει η Μαριλένα Παππά

Ελεύθερος, αυθόρμητος, ανήσυχος. Ο Γιώργος Τριανταφυλλίδης έφτασε βιαστικός στο θέατρο. Αναμαλλιασμένος, πήρε έναν καφέ και μία μικρή σοκολάτα υγείας κι αφού μου προσέφερε λίγη, μου είπε τα πιο απίθανα πράγματα για εκείνον και το θέατρο και με έκανε πολλές φορές να γελάσω με τον αυθορμητισμό του, τις γκριμάτσες του και τους αυτοσχεδιασμούς του (γιατί παίζει ακόμα κι όταν νομίζει ότι δεν παίζει). Μιλήσαμε για την παράσταση “Η λάμψη μίας ασήμαντης νύχτας” στο θέατρο Επί Κολωνώ στην οποία πρωταγωνιστεί για δεύτερη χρονιά. Μου είπε ότι δεν έχει τίποτα σημαντικό να μου πει κι όμως μου εξομολογήθηκε τις πιο δικές του αλήθειες. Και κάπου εκεί κατάλαβα ότι το πιο μεγάλο ταλέντο του Γιώργου Τριανταφυλλίδη είναι η άγνοιά του για τη μοναδικότητά του.

1.Δεύτερη χρονιά, εδώ στο θέατρο Επί Κολωνώ και στην παράσταση “Η λάμψη μίας ασήμαντης νύχτας”. Πες μας τι πιστεύεις ότι αφήνει στο κοινό η συγκεκριμένη παράσταση;

Το έργο είναι ένα έργο χαρακτήρων κυρίως. Το κοινό δε θα φύγει από εδώ έχοντας στην τσέπη του τη συμπαντική αλήθεια, αλλά παίρνει μαζί του ένα μικρό κομμάτι ζωής. Είναι μια ιστορία που σε κινητοποιεί, που σου λέει να κουνηθείς, να ξεβολευτείς. Ψάξε να βρεις τον εαυτό σου, απάντα στον εαυτό σου, βάλε ερωτήματα κι απάντα τα, γιατί η ζωή είναι μικρή.

2.Εγώ, έχοντας δει τη συγκεκριμένη παράσταση δύο φορές, μπορώ να σου πω ότι έφυγα συγκινημένη από εδώ.

Η ζωή είναι από μόνη της συγκινητική. Παράδειγμα: Σήμερα είχα πρόβα για κάτι που ετοιμάζουμε και τυχαία συνάντησα τη μάνα μου!

3.Τι εννοείς;

Ήταν στο μετρό! Και συνάντησα τη μάνα μου στο κέντρο της πόλης, ξαφνικά! Της λέω: “Ρε μάνα, τι κάνεις εδώ;”. Είχε πάει η γυναίκα για κάποιες εξετάσεις κι έτσι απλώς συναντηθήκαμε. Αυτό από μόνο του δεν είναι συγκινητικό; Και με περίμενε κιόλας να φύγω. Έκατσε, να δει τις πόρτες να κλείνουν και τον συρμό να φεύγει (γέλια). Αυτό αν το έβλεπες σε μία παράσταση, πιθανότατα να μη σε συγκινούσε. Θα έλεγες: “Έλα τώρα, σκηνοθετίτιδα, αφαιρετικούρα, είδε ο Άμλετ τη Γερτρούδη στο μέτρο” (γέλια)! Αλλά η ζωή αυτό το κάνει από μόνο του συγκινητικό. Και η παράσταση που παίζουμε είναι ένα τέτοιο έργο. Κινείται προς αυτήν την κατεύθυνση και το πάει και λίγο παρακάτω: στις γραμμές του μεταφυσικού.

4.Πες μας για τον ρόλο σου (για τον Ντοκ).

Ο Ντοκ από γραφής αντιμετωπίζει κάποιες νοητικές δυσκολίες. Παρουσιάζεται με σκούφο και γυαλιά. Όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του που βλέπουμε επί σκηνής (χειρονομίες, κάποια τικ, ο τρόπος ομιλίας) γεννήθηκαν στη διάρκεια των προβών. Είναι σίγουρα πιο αργός σε σχέση με τους υπόλοιπους, είναι ένας άνθρωπος ο οποίος… (παύση). Να, αυτό, ακριβώς! Δεν είναι όμως χαζός, είναι αργός. Δεν είναι σε θέση να διεξάγει μία απόλυτα φυσιολογική κουβέντα. Δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί κάποια συναισθήματα. Μου αρέσει πολύ αυτός ο τύπος.

5.Όλοι οι ήρωες στο έργο έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Δεν τολμούν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους ο ένας στον άλλον.

Ναι, υπάρχει μία συναισθηματική αναπηρία. Όπως συμβαίνει και στη ζωή μας. Δεν τολμάμε να φλερτάρουμε μήπως και η κοπέλα ενδώσει και ξαφνικά δεν ξέρουμε τι να κάνουμε! Να της στείλουμε φωτογραφία το μπράτσο, τον κοιλιακό; Να της στείλουμε καμιά εξυπνάδα στο messenger και ξαφνικά όταν βρεθούμε τετ-α-τετ να μην ξέρουμε τι να πούμε. Ξαφνικά, βλέπεις κάποιον να ποστάρει υπέροχα πράγματα στα social media, να εκφράζει όσα νιώθει με φωτογραφίες, αλλά σε μία πιο προσωπική κουβέντα να μην έχει να πει τίποτα κι αναρωτιέσαι!

6.Εσύ να υποθέσω ότι εκφράζεσαι μέσω της τέχνης;

Ναι, είναι ένας τρόπος.

7.Αυτό σε οδήγησε δηλαδή να ασχοληθείς με την υποκριτική;

Με την υποκριτική ασχολήθηκα εντελώς τυχαία!

8.Δηλαδή;

Εγώ, πριν κάποια χρόνια, μόλις είχα τελειώσει τη σχολή Μουσικολογίας και δεν ήθελα με τίποτα να πάω στρατό. Ξαφνικά έπρεπε να πάω να παρουσιαστώ και δεν ήθελα. (Όχι ότι τελικά δεν πήγα! Πήγα και πέρασα και υπέροχα). Και σκεφτόμουν τι να κάνω για να το αποφύγω. Είχα μία πολύ καλή μου φίλη που πήγαινε στη δραματική σχολή της Αγ. Βαρβάρας και μου το πρότεινε. Εγώ αρχικά πήγα με την προοπτική ότι θα πάρω αναβολή και δε θα πατάω καν στη σχολή! Φαντάσου, ότι έβλεπα τη φίλη μου να κάνει κάποιες ασκήσεις σπίτι της από τη σχολή και την κορόιδευα. Την έβλεπα να παριστάνει ότι κόβει λουλουδάκια από αόρατα παρτέρια και της έλεγα: Τι κάνετε; Πάτε εκεί πέρα και κοροϊδεύεστε, αυτό κάνετε! Είχα απέχθεια κι αποστροφή. Εγώ πήγα λοιπόν με την προοπτική να μην παρακολουθώ καν τα μαθήματα, θα έπιανα τον διευθυντή και θα του εξηγούσα!

9.Αλλά τελικά;

Τελικά όταν πήγα εκεί και μετά το πρώτο μάθημα, σκεφτόμουν ας παρακολουθήσω και την επόμενη ώρα και την επόμενη. Κι άρχισε να μου αρέσει.

10. Άρα αυτό που δε σου αρέσει καθόλου είναι το δήθεν;

Δεν ξέρω! Και να σου πω και την αλήθεια, δεν το έχω καθόλου και με τις συνεντεύξεις. Νιώθω ότι δεν έχω τι να πω. Είναι τόσο μεγαλύτερο όλο αυτό! Για μένα το θέατρο είναι ασκήσεις φαντασίας και παιχνίδι. Μερικοί το παίρνουν πάρα πολύ σοβαρά, το παρουσιάζουν σαν κάτι βαθύ, σκοτεινό και άρρωστο. Δεν είναι καθόλου έτσι. Νομίζω ότι κάνουμε τέχνη για να φωτίσουμε την ψυχή μας, όχι για να βυθιστούμε στα σκοτάδια. Επιστρέφω σε αυτό που λέγαμε νωρίτερα: Ότι η ζωή είναι από μόνη της συγκινητική.

11.Εσύ γιατί παίζεις;

Για τον συμπαίκτη μου παίζω, για την ιδέα. Για να εξελίσσομαι, γιατί δεν μπορώ να κάνω χωρίς αυτό. Μου αρέσει πολύ το θέατρο, μου αρέσει.

12. Πες μας τι άλλο κάνεις;

Συνεχίζουμε τις παραστάσεις “Η λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας” εδώ στο θέατρο Επί Κολωνώ μέχρι το τέλος της σεζόν. Εγώ επίσης θα βρίσκομαι και μέχρι αρχές Απρίλη στην παράσταση “Λεόντιος και Λένα στο θέατρο Σφενδόνη και ξεκινάμε και την πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου την παράσταση “Η αρρώστια της νιότης” στο θέατρο Tempus Verum.

13. Ποιες μέρες, δε βγαίνει!

Δε βγαίνει ναι! Θα παίζω κάθε μέρα (γέλια)!

Διαβάστε εδώ, κριτική για την παράσταση “Η λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας”.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*