Είδαμε το «Αφήστε μου την Άνοιξη» στο θέατρο «Αλκμήνη»

γράφει η Λένα Σάββα

ΑΦΗΣΤΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ
Ένα οδοιπορικό στις παλιές δύσκολες εποχές όπου τα πρέπει και η ψευτοηθική της βιτρίνας ήταν ανώτερα από τον ίδιο τον άνθρωπο και τις επιταγές της καρδιάς του. Η ιστορία μιας άτυχης αγάπης που παρέμεινε ζωντανή μέχρι το τέλος. Ποιο τέλος; Υπάρχει; Πεθαίνουν οι μεγάλες αγάπες και σβήνουν οι άγιες φωτιές;
“το κορμί μου άνοιξε σαν τριαντάφυλλο για να το ποθήσεις! Τίποτα, ούτε ο αέρας δεν μπορεί να περάσει ανάμεσά μας!”
Όμως τα χρόνια ήταν μαύρα, η φτώχεια μεγάλη, οι αρρώστιες θέριζαν και η δυστυχία κυβερνούσε. Ίσως όμως η ηθική -όπως την όριζαν- να ήταν ο μόνος πλούτος τους και ταυτόχρονα το ελαφρυντικό τους για όσα έκαναν στο όνομα αυτής της ηθικής. Γιατί τσάκιζαν όποιον τολμούσε να σηκώσει κεφάλι και να αρθρώσει δικό του λόγο έξω απ’ τα επιβεβλημένα. Όπως η Κρινιώ. Που τόλμησε να σκεφτεί, να αμφισβητήσει, να αγαπήσει Το γιο της Σταύραινας. Μιας γυναίκας πονεμένης και γι αυτό σκληρής. Όχι από κακία αλλά από βάσανα.
Η ιστορία μιας δυνατής αγάπης και η σύγκρουση δυο γυναικών τόσο διαφορετικών και τόσο ίδιων.Αυτά που ζούσε η μια τα ποθούσε η άλλη. Πόσο θάθελε η Σταύραινα να ζήσει ελεύθερα, μ’ όλο της το είναι όσα η μικρή έζησε.Μα δεν τολμά. Το μόνο που μπορεί να κάνει με την ίδια ένταση όπως το πάθος, είναι ο πόλεμος. Να εμποδίσει αυτή την αγάπη στο όνομα της ηθικής.Δεν μπορεί να την αντέξει. Της θυμίζει τα χαμένα της όνειρα.
Οι δυό γυναίκες πάλεψαν μέχρι το τέλος. Ποιο τέλος; Υπάρχει; Πάλεψαν με αγάπη και νίκησε ο θάνατος.Το συνώνυμο του έρωτα. Ο Ερωταθάνατος!
Το πρώτο πράγμα που με κέρδισε σ’ αυτή την παράσταση, ήταν τα σκηνικά του Νίκου Κασαπάκη που με μετέφεραν με την ταχύτητά του ήχου σ’ αυτή την εποχή. Μύρισα το φρεσκοψημένο ψωμί και το καμένο ξύλο. Τα κοστούμια του ίδιου δίνουν το επίσημο στίγμα αυτής της εποχής. Τα πέπλα, το ρομαντικό κι αγείωτο πολλές φορές, του έρωτα.
Η σκηνοθεσία του Μανώλη Ιωνά ανέδειξε με τον καλύτερο τρόπο το έξοχο κείμενο της Σοφίας Αδαμίδου, προσδίδοντας σ’ αυτό ατμοσφαιρικότητα κι αυτή την αγάπη για την παράδοση που κυριαρχεί σ’ όλη την παράσταση.
Ο Μανώλης Ιωνάς προσέγγισε ερωτικά το κείμενο, κι αυτό γίνεται παραπάνω από έκδηλο, καθώς κοινώνησε σε όλους μας αυτό τον έρωτα και κυρίως στις δυο ηθοποιούς Άννα Παντζελη και Ιζαμπέλλα Φούλοπ όπως φάνηκε από τις δυνατές ερμηνείες τους. Και μαζί την αγάπη και το σεβασμό για την παράδοση, σ’ αυτή τη φτιαγμένη με πολύ μεράκι -όπως οι τσεβρέδες της γιαγιάς μας- παράσταση.
Η μουσική της Ερωφύλης και οι στίχοι της Σοφίας Αδαμίδου γεμάτοι ερωτισμό, πόνο και τραγικότητα, τα βασικά υλικά του έργου, έχουν έντονη μελωδικότητα και υπόγεια Πολυδουρικό ύφος.
Ακόμα μια πολύ καλή παράσταση στο φετινό πρόγραμμα του θεάτρου ΑΛΚΜΗΝΗ μας καλεί να θυμηθούμε, να νοσταλγήσουμε, να προβληματιστούμε.
Στην σημερινή εποχή των μεγάλων εκκαθαρίσεων τι θα κρατήσουμε για να το περάσουμε στο μέλλον;
Μπορούμε να κρατήσουμε την ομορφιά της παράδοσης χωρίς το δράμα και τη φίμωση του ελεύθερου λόγου;
Μπορούμε να κρατήσουμε την ελπίδα ότι τίποτα μεγάλο δεν μπορεί να πεθάνει και συνεχίζεται αέναα σαν δοξαστικό τραγούδι, όπως τα πολύ όμορφα των Αδαμίδου- Ερωφυλης, όπως ο καρπός της μεγάλης αγάπης, όπως το μεράκι κι ο έρωτας του σκηνοθέτη Μανώλη Ιωνά που φιλοτέχνησε αυτή την εξαιρετική παράσταση.
Μπορούμε να κρατήσουμε την Άνοιξη;


Κείμενο: Σοφία Αδαμίδου
Σκηνοθεσία: Μανώλης Ιωνάς
Σκηνικά – Κοστούμια: Νίκος Κασαπάκης
Μουσική: Ερωφίλη 
Φωτισμοί: Μανώλης Μπράτσης
Φωτογραφίες: Απόστολος Δελάλης

Πρωταγωνιστούν:
Άννα Παντζέλη
Ιζαμπέλλα Φούλοπ


Ημέρες και Ώρες Παραστάσεων: Από την Τετάρτη 23 Ιανουαρίου και κάθε Τετάρτη στις 19:00

Θέατρο Αλκμήνη|Αλκμήνης 8 | Πετράλωνα| Μετρό :Κεραμεικός| 2103428650


Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*