Συνέντευξη του Κωνσταντίνου Φάμη στο θεατρο.gr με αφορμή την παράσταση «Η Σονάτα του Σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου στο θέατρο Άλμα

της Χ. Κοκκίνου

1) Καλησπέρα σας κύριε  Φάμη  και καλωσορίσατε στην σελίδα μας. Φέτος σας βλέπουμε  να πρωταγωνιστείτε στην παράσταση «Η Σονάτα του Σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου στο θέατρο Άλμα στο πλαίσιο του ”The Art Project”. Θα μας πείτε λίγα λόγια για το φεστιβάλ;

Καλησπέρα κι από μένα κι ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία.

Το Φεστιβάλ “The art project”, ήταν μια έμπνευση της 5ης Εποχής. Ο χρόνος διάρκειάς του είναι 60 μέρες και στο διάστημα αυτό, σημαντικοί δημιουργοί και νέοι καλλιτέχνες, συναντιούνται και «συνομιλούν» με το κοινό, μέσω της δουλειάς τους. Την καλλιτεχνική διεύθυνση υπογράφουν ο Θέμης Μουμουλίδης και η Ελένη Ζαραφίδου και προσωπικά είμαι πολύ χαρούμενος που η «Σονάτα του σεληνόφωτος» εντάσσεται στο πλαίσιο αυτού του Φεστιβάλ.

2) Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο έργο και τι περιέχει ακριβώς ο δραματουργικός καμβάς του έργου σας;

Η «Σονάτα του σεληνόφωτος» είναι απ’ τα σημαντικότερα ποιήματα της ελληνικής λογοτεχνίας αλλά και το πιο αγαπημένο μου κείμενο του Γιάννη Ρίτσου.  

Επιθυμία μου ήταν να αφηγηθώ αυτόν τον ποιητικό μονόλογο, μεταφέροντας στον θεατή, όσο το δυνατόν, περισσότερες απ’ τις εικόνες που περιγράφει ο ποιητής. Σε αυτό, σημαντικό ρόλο έπαιξε η μουσική που ακούγεται ζωντανά στην παράσταση – ερμηνευμένη απ’ την Αναστασία Παπαθανασίου, τα τραγούδια που έχουν προστεθεί, αλλά και τα βίντεο – μια δημιουργία της Μαρουσώς Μαρινοπούλου – που πιστεύω ότι ολοκληρώνουν την ατμόσφαιρα που υπάρχει στο ποίημα του Ρίτσου.

3)  Ποιος είναι ο ρόλος σας;

Στη «Σονάτα» συναντάμε μια γυναίκα, μιας κάπως περασμένης ηλικίας, η οποία μιλά σε έναν νέο άντρα. Στη δική μας παράσταση αυτοί οι ρόλοι αντιστρέφονται κι έτσι εγώ, που ερμηνεύω αυτή τη γυναίκα, μοιράζομαι τη σκηνή με μια πιανίστα. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να επισημάνω ότι δεν αναπαριστώ τη γυναίκα, απλώς είμαι ντυμένος και μιλώ σαν άντρας, μένοντας όμως πιστός στο κείμενο του Ρίτσου.

Η Γυναίκα αυτή λοιπόν, είναι ντυμένη στα μαύρα και αφηγείται στον Νέο τις σκέψεις της, τους φόβους της, το αίσθημα της μοναξιάς που βιώνει, έχοντας μοναδική επιθυμία να βγει απ’ αυτό το «τσακισμένο» σπίτι που την πνίγει. Πιστεύω ότι πρόκειται για έναν αισιόδοξο και απόλυτα πραγματικό χαρακτήρα που δε μένει προσκολλημένος στο παρελθόν, βουλιάζοντας σε αυτό, αλλά συνεχίζει να ονειρεύεται και να επιθυμεί να διαφύγει απ’ το οποιοδήποτε σκοτάδι.

4) Η τέχνη λένε ότι  είναι ζωντανή , όταν μοιράζεται και γεννά συναισθήματα, ιδέες. Εσάς τι σας εμπνέει στην δική σας τέχνη  και σας δίνει δύναμη να συνεχίζετε παρά τις αντιξοότητες της εποχής μας; Και πόσο εμπιστεύεστε το ένστικτο του θεατή;


Η τέχνη οφείλει να είναι ζωντανή, ώστε οι άνθρωποι να ξεφεύγουν απ’ τη μέσα τους μοναξιά. Επίσης, είναι το μέσω το οποίο μετακινεί τους ανθρώπους, τους ευαισθητοποιεί, τους κατευθύνει και τους κάνει καλύτερους.

Το να ασχολούμαι λοιπόν με ένα τέτοιο «μέσο», μόνο έμπνευση, δύναμη και πολλή χαρά μπορεί να μου δίνει. Ξέρετε, οι συνθήκες είναι όντως αντίξοες κάποιες φορές. Όπως και στη ζωή.  Όταν όμως αγαπάς αυτό που κάνεις και σε δυναμώνει, δεν το βάζεις κάτω. Συνεχίζεις να παλεύεις και να προσπαθείς. Όπως η ηρωίδα του Ρίτσου.

Τώρα, σε σχέση με το τελευταίο σας ερώτημα, αυτό που θα μπορούσα να πω είναι ότι εμπιστεύομαι κυρίως το δικό μου ένστικτο και τη δική μου ανάγκη κάθε φορά. Διότι μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορείς να δημιουργήσεις κάτι αληθινό, έτσι ώστε να το παρακολουθήσει ο θεατής και να μπορέσει να επικοινωνήσει με αυτό.

Απ’ την άλλη, ένας θεατής στην Αθήνα, έχει πολλές επιλογές – δεδομένων των πολλών παραστάσεων που παίζονται- οπότε νομίζω ότι απευθυνόμαστε σε καταρτισμένο κοινό, τις πιο πολλές φορές. Σίγουρα πάντως δεν μπορείς να ξεγελάσεις τον κόσμο. Οτιδήποτε στερείται αλήθειας, με κάποιον τρόπο γίνεται αντιληπτό.

5) Ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα,  βιβλίο, τραγούδι και το αγαπημένο σας σημείο στη πόλη. 

Αγαπημένο μου βιβλίο είναι η «Μεγάλη Χίμαιρα» του Καραγάτση. Υπάρχουν πολλά αγαπημένα μου τραγούδια. Ένα απ’ αυτά θα ήταν σίγουρα του Μάνου Χατζιδάκι. Αγαπημένο μου σημείο στην πόλη είναι η Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Μακάρι να μπορούσα να μένω σ’ αυτόν τον πεζόδρομο.

Τώρα, όσον αφορά στο απόφθεγμα, δεν ξέρω.. Ίσως αυτό που άκουσα χθες, βλέποντας τον «Καλό άνθρωπο του Σετσουάν».

 «Είναι πιο εύκολο να είσαι καλός ενώ, είναι πολύ κουραστικό να είσαι κακός» Κάπως έτσι ειπώθηκε..

6) Τι άλλα σχέδια έχετε για την φετινή σεζόν; 

Συνεχίζουμε κάθε Δευτέρα και Τρίτη τις παραστάσεις στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά με τη «Ρένα» του Αύγουστου Κορτώ σε σκηνοθεσία της Νικαίτης Κοντούρη και με την Υρώ Μανέ στο ρόλο της Ρένας – μάλιστα στα τέλη Μάρτη θα ταξιδέψουμε μέχρι την Κύπρο για τρεις παραστάσεις εκεί –  και παράλληλα έχω ξεκινήσει πρόβες για τους Περσών του Αισχύλου – σε μια πιο σύγχρονη εκδοχή – που θα ανέβει στις αρχές Απριλίου στην Αθηναϊκή σκηνή, σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Καλαμπόκη.

7) Θα θέλαμε να κλείσουμε με κάτι που θέλετε εσείς να πείτε για το Θεατρο.gr . 

Εύχομαι σε όλους μας να κυνηγάμε αυτό που αγαπάμε, με σεβασμό και και αγάπη προς τον ευαυτό μας, αλλά και προς τους άλλους.
Σας ευχαριστώ πολύ!

Η παράσταση Σονάτα του Σεληνόφωτος θα παιχτεί για μια μόνο βραδυά αυτήν την Παρασκευή 1.3 στις 9 μμ στο θέατρο ΆΛΜΑ Ακομινάτου 15-17 & Αγ. Κωνσταντίνου,Μεταξουργείο
Τηλ.: 2105220100

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*