Είδαμε τις «Ευτυχισμένες μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ σε σκηνοθεσία Θανάση Δόβρη στο Skrow theater και σχολιάζουμε.

Μια ιστορία της Γουΐνι και του Γουΐλι…

Από τον Θοδωρή Λινάρδο

Δεν θέλει και πολλά για να θεωρηθεί μια μέρα ευτυχισμένη. Μια ακόμη μέρα στην δουλειά, στην καθημερινότητα, στο σπίτι, με φίλους, με οικογένεια, με σύντροφο. Κάθε μέρα ξεχωριστά και όλες μαζί συνθέτουν τις «ευτυχισμένες μέρες» του Μπέκετ.

Το θεατρικό έργο που μας παρουσιάζουν με ιδιαίτερο τρόπο οι δύο ηθοποιοί στο Skrow στο Παγκράτι. Η προσπάθεια ανάδειξης της εσωτερικής ανάγκης διαλόγου, θα μετατραπεί σταδιακά σε πλήρη εξέλιξη μονολόγου από την «Γουΐνι». Οι θεατές παρακολουθούν από την αρχή ως το τέλος -της σχεδόν μιάμισης ώρας παράστασης- μια ανθρώπινη αναζήτηση για επικοινωνία, για επαφή, για μοίρασμα στιγμών.

Ένα σκηνικό βγαλμένο από μακρινό όνειρο, ο ήχος, τα φώτα, να παραπέμπουν σε κάτι ιδεατό, που ταξιδεύει κάπου παραπέρα τον νου, με την ηρωίδα να μετενσαρκώνει την γυναίκα που εναγωνίως διεκδικεί ό,τι έχει λείψει περισσότερο από την ψυχή της. Μην δίνοντας, η ίδια η γυναίκα, έμφαση στα υλιστικής σημασίας αντικείμενα, θα επικεντρωθεί στην παρουσία (;) του καλού της, ο οποίος όμως, μην μπορώντας (λόγω κινητικών προβλημάτων) να την προσεγγίσει, δημιουργεί με τον τρόπο αυτό την δραματικότητα, μέσα σε ένα γεμάτο κοινωνικά ερεθίσματα παιχνίδι αντανάκλασης, ανταπόδοσης κι ανταπόκρισης.

Εγκλωβισμένη κάπου σε έναν βράχο, είτε παραλάσσοντάς το «πνιγμένη από τα σκουπίδια», η αιθέρια Γουΐνι, μην έχοντας άλλη επιλογή ψάχνει κάθε έννοια που μπορεί να κατευνάσει τον ψυχισμό της, φτιάχνει από μόνη της εικόνες. Με μόνο όπλο, όχι ένα αληθινό πιστόλι που βγάζει από την τσάντα, αλλά την φαντασία και την ακατάπαυστη ερμηνεία. Με το τραγούδι της να αναβλύζει πάθος για αέρινη ερμηνεία. Με χιουμοριστικό τρόπο και μέσα από τα λόγια της θα περάσουν από μπροστά σκέψεις, βγαλμένες από συνήθειες, κατάστιχα και πράξεις όλων, σε έναν ρυθμό ζωής χωρίς φρένο. Η σπασμένη ομπρέλα θα μείνει κάπου εκεί να θυμίσει την άλλη όψη μιας διαφορετικής Μαίρη Πόπινς. Η μανία, η εμμονή, η επιθυμία επιβεβαίωσης, απλώς το να δώσει έμφαση σε κάθε λεπτομέρεια, στο καθετί, θα προσδώσει στην πρωταγωνίστρια τον χαρακτήρα του δυναμισμού, της ευαισθησίας.

Μοναδικό απόθεμα, η σωρεία λέξεων, με ένα τέλος που αφήνει κάτι για εναλλακτικό επίλογο και με τον ήρωα αυτή την φορά να επανεμφανίζεται, αναλαμβάνοντας δράση. Είναι κι εδώ ο ορισμός της αντίδρασης, της πίστης, της αφοσίωσης, που θα ξεσηκώσει την (μεταξύ των δύο) θύελλα αγάπης. Επανάληψη πράξεων, ρουτίνα, ατέρμονη δίψα για ανακάλυψη, όλα μαζί, όσα ενδεχομένως αποτυπώνουν τον άνθρωπο του σήμερα, κομμένα και ραμμένα στον καθρέπτη του έργου, βαμμένα με ένα κόκκινο… κραγιόν.

Η δοκιμασία της σχέσης άντρα και γυναίκας περνά σαν σε φωτογραφικό τρέιλερ επί σκηνής. Τα λουλούδια του Γουΐλι, θα εισβάλλουν στο φινάλε του κόνσεπτ, σαν τον ρομαντικό τόνο που διακρινόταν κι αναμενόταν, ώστε να έρθουν ακόμη πιο κοντά οι δύο.

Ο συμβολισμός για την ζωή, το τέλος, ο χρόνος, όλες οι έννοιες θα μπλεχτούν ταυτόχρονα σε ένα γαϊτανάκι μεταφυσικής λύτρωσης, μα και σιωπής. Η μπεκετική ιλαροτραγωδία ή αν προτιμάτε η τραγική φάρσα των συμβολισμών και των εύθραυστων προεκτάσεων που εκπέμπει, θα βρει γρήγορα την λάμψη της στην κάθε ξεχωριστή ματιά. Το παράλογο, τα μεταβατικά στάδια, η συγκινητική και εύθραυστη ομολογία, ο εγκλωβισμός, η υπομονετικότητα, θα χαρίσουν το αλατοπίπερο που μετατρέπει τις μέρες σε ευτυχισμένες και την παράσταση σε καθηλωτική.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Μάνος Λαμπράκης
Σκηνοθεσία: Θανάσης Δόβρης
Βοηθός σκηνοθέτη: Χρήστος Τζιούκαλας
Σκηνικά / κοστούμια: Ελένη Μανωλοπουλου
Σχεδιασμός φωτισμού: Λευτέρης Παυλόπουλος
Ηχητικός σχεδιασμός: Νίκος Ντούνας

Παίζουν: Μαρία Παρασύρη, Κώστας Κουτσολέλος

Ευτυχισμένες μέρες
Δράμα του Σάμιουελ Μπέκετ
Διάρκεια: 100′


Παραστάσεις : Δευτ., Τρ. 9 μ.μ.
Τιμή: € 12, 10, 8.


Skrow
Αρχελάου 5, Παγκράτι
Τηλ.: 2107235842

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*