Συνέντευξη της Ιζαμπέλλας Φούλοπ στο θεατρο.gr με αφορμή την παράσταση « Αφήστε μου την Άνοιξη » στο θέατρο Αλκμήνη

της Χρύσας Κοκκίνου

1)Καλησπέρα σας, κυρία  Φούλοπ και καλωσορίσατε στην σελίδα μας. Φέτος σας βλέπουμε  να συμπρωταγωνιστείτε στην παράσταση « Αφήστε μου την Άνοιξη» της Σοφίας Αδαμίδου στο θέατρο Αλκμήνη. Θα μας πείτε λίγα λόγια για την παράσταση ;

Έχω την χαρά και την τύχη να συμπρωταγωνιστώ με την Άννα Παντζέλη, μια  εξαιρετική ηθοποιό και συνεργάτη, που είναι αφοπλιστική στον ρόλο της και υπέροχος άνθρωπος. Πρόκειται για μια πολύ δυνατή παράσταση, η οποία  ενεργοποιεί βαθιά συναισθήματα τόσο στους θεατές, όσο και σε εμάς τους ηθοποιούς. Προσωπικά νιώθω ευγνώμων που μου εμπιστεύθηκε ένα τέτοιο κείμενο, δεξιοτεχνικά γραμμένο από την Σοφία Αδαμίδου! Επίσης, χαίρομαι πάρα πολύ για την συνεργασία μου με καλλιτέχνες που υπηρετούν υποδειγματικά την τέχνη τους, όπως ο Μανώλης Ιωνάς, ο σκηνοθέτης μας, ο Νίκος Κασαπάκης, ο σκηνογράφος και η Ερωφίλη, η οποία είναι μοναδική μουσικός! Όλα αυτά λοιπόν, συνθέτουν ένα ποιοτικό έργο με πάθος και αλήθεια.

2) Ποιος είναι ο ρόλος σας; 

Ο χαρακτήρας που υποδύομαι είναι η Κρινιώ. Όπως είπα και πριν, νιώθω πραγματικά ευγνώμων που στην αρχή της καριέρας μου μπόρεσα να καταπιαστώ με έναν τέτοιο ρόλο, πολυδιάστατο, δυναμικό και με πολλές υποκριτικές απαιτήσεις. Η Κρινιώ είναι μια κοπέλα που κόντρα στον καθωσπρεπισμό της εποχής της και την κοινωνική καταπίεση που βιώνει ακόμα και μέσα από την οικογένεια της, παλεύει και ματώνει για τα όνειρα και τα ιδανικά της. Είναι ένας άνθρωπος με δυσβάσταχτο παρελθόν, το οποίο ωστόσο την έχει κάνει πιο δυνατή και αντιμετωπίζει το παρόν και την μοίρα της με θάρρος, ακόμα και θράσος. Όπως και ο άλλη γυναίκα του έργου, έτσι και η Κρινιώ είναι ένας ρόλος σύμβολο μιας πτυχής της γυναικείας φύσης, αυτής της επαναστάτριας που παίρνει τη ζωή στα χέρια της, παρά της δυσκολίες που ξέρει ότι θα αντιμετωπίσει.

3) Πόσο μοιραία είναι η συνάντηση των δυο γυναικών επί σκηνής;

Η συνάντηση των δύο γυναικών είναι κομβικής σημασίας. Είναι κάτι το οποίο και οι δύο περίμεναν χρόνια να συμβεί, η κάθε μια για τους δικούς της διαφορετικούς λόγους. Οι γυναίκες αυτές είχαν ανοιχτούς λογαριασμούς που επιτέλους, έχοντας φτάσει τα πράγματα στα άκρα, ήρθε η στιγμή να κλείσουν. Αλήθειες που δεν είχαν ειπωθεί ποτέ, απωθημένα που βγαίνουν στο φως και η λύτρωση της κατανόησης, συνθέτουν μια συνάντηση η οποία θα αλλάξει ριζικά την ζωή και των δύο.

4)  Εσείς έχετε ζήσει τον απόλυτο έρωτα; Και πόσο σημαντικός είναι στη ζωή μας; Η εποχή μας τελικά  εμπνέει τεράστιους έρωτες ή χάνονται στον κυκλώνα του διαδικτύου και των ψεύτικων σχέσεων είτε είναι φιλικές είτε ερωτικές;

Δεν υπάρχει «απόλυτος» έρωτας. Ο έρωτας είναι έρωτας και είναι απόλυτος εκ φύσεως, γιατί εμπεριέχει απόλυτα αισθήματα. Το αίσθημα της απόλυτης ελευθερίας, κάτω από την απόλυτη κυριαρχία ενός άλλου προσώπου. Το αίσθημα της απόλυτης ασφάλειας, μέσα στην απόλυτη ανασφάλεια της απόρριψης. Το αίσθημα πως ο άνθρωπος που ήσουνα πριν έχει πεθάνει και ξαναγεννιέσαι ένας άλλος, ο πραγματικός εαυτός σου. Το αίσθημα πως δεν υπάρχει ζωή μακριά από το αγαπημένο σου πρόσωπο, αλλά παρόλα αυτά, ξέρεις πως ακόμα και αν τελειώσει, εσύ είσαι τυχερός, γιατί μπόρεσες να το ζήσεις. Οτιδήποτε άλλο λιγότερο από αυτό, απλώς δεν είναι έρωτας, είναι κάτι άλλο. Δεν πιστεύω πως υπήρξε ποτέ εποχή που να εμπνέει τον έρωτα και αυτό γιατί  ανέκαθεν η πλειοψηφία των ανθρώπων είτε υποτιμούν τον έρωτα, είτε τον φοβούνται. Ωστόσο σήμερα, τα ψηφιακά υποκατάστατα των σχέσεων δεν διευκολύνουν την άνθισή τους. Σήμερα αναζητούμε όλοι το εύκολο και το γρήγορο και οι σχέσεις, φιλικές ή ερωτικές, όταν είναι πραγματικές δεν μπορούν να είναι ούτε εύκολες, ούτε γρήγορες.

5) Η τέχνη λένε ότι  είναι ζωντανή , όταν μοιράζεται και γεννά συναισθήματα, ιδέες. Εσάς τι σας εμπνέει στην δική σας τέχνη  και σας δίνει δύναμη να συνεχίζετε παρά τις αντιξοότητες της εποχής μας; Και πόσο εμπιστεύεστε το ένστικτο του θεατή;

Θα συμφωνήσω. Η τέχνη, είτε πρόκειται για ζωγραφική, είτε για παραστατική, είτε για οποιαδήποτε άλλη μορφή της είναι ένα μέσο επικοινωνίας των ανθρώπων. Βιώνουμε πολύ δύσκολους καιρούς, ειδικά για την τέχνη. Προσωπικά θεωρώ πως ειδικά σε τέτοιες εποχές ο ρόλος της τέχνης είναι υψίστης σημασίας! Το να καταφέρεις μέσω της τέχνης σου, να προσφέρεις χαρά, συγκίνηση ή να εμπνεύσεις έστω και ένα άνθρωπο, για εμένα αποτελεί λόγο να συνεχίζεις. Εμπιστεύομαι απόλυτα το ένστικτο του κάθε θεατή, εξάλλου για αυτόν γίνονται όλα, αυτόν υπηρετούμε. Είναι πολύ σημαντικό να ακούς τον θεατή και να μπορείς να φιλτράρεις την κρίση του, ώστε να γίνεσαι καλύτερος.

6) Ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα,  βιβλίο, τραγούδι και το αγαπημένο σας σημείο στη πόλη. 

Ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία είναι «Ο Συλλέκτης» του John Fowles. Στο ίδιο λοιπόν βιβλίο, γράφει η ηρωίδα στο ημερολόγιό της: «Μόνο αυτές οι δύο λέξεις, ειπωμένες από την ψυχή. Σε αγαπάω. Δεν είχαν ελπίδα. Τις είπε σαν να έλεγε, έχω καρκίνο. Το παραμύθι του.» Μου έκανε εντύπωση από την πρώτη ανάγνωση, γιατί αντικατοπτρίζει τον τρόπο που μερικοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν την αγάπη. Δηλαδή, ότι πιο απλό και όμορφο έχουμε για να πορευτούμε στη ζωή μας, το βιώνουν σαν ασθένεια.

Το αγαπημένο μου σημείο της πόλης, όσο κλισέ και ίσως τουριστικό και αν μπορεί να θεωρηθεί , είναι ο Λυκαβηττός, ιδίως το βράδυ που φαίνεται φωτισμένη η Ακρόπολη. 

7) Τι άλλα σχέδια έχετε για την φετινή σεζόν; 

Πέρα από την παράστασή μας, φέτος σκοπεύω να αφοσιωθώ λιγάκι στη συγγραφή. Έχω διάφορα έτοιμα projects, τα οποία θέλω να τελειοποιήσω, ώστε να μπορέσω να τα πραγματοποιήσω με το καλό την επόμενη σεζόν.

8) Θα θέλαμε να κλείσουμε με κάτι που θέλετε εσείς να πείτε για το Θεατρο.gr .

Ευχαριστώ! Αυτό τα λέει όλα.

Μπορείτε να διαβάσετε την κριτική μας για την παράσταση εδώ

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*