Είδαμε την Μαρία Πολυδούρη στο Θέατρο Αλκμήνη

Γράφει η Λένα Σάββα

ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ Στο Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ παρακολουθήσαμε την παράσταση ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ της Βιβής Κοψιδά- Βρεττού σε σκηνοθεσία Γιάννη Νικολαΐδη.

Η παράσταση άρχισε μ’ ένα πυροβολισμό.Αυτόν τον πυροβολισμό της 28ης Ιουλίου 1928 στην παραλία του Άι Σπυρίδωνα της Πρέβεζας με το οποίο η Αικατερίνη Καρυωτάκη έχανε το γιο της και στην Ελλάδα αναγγελλόταν το πέρασμα ενός ποιητή.

Η γράφουσα πήγε στην Πρέβεζα κι έψαξε αυτό το σημείο. Κανένας..δεν ήξερε τίποτα. Οι Πρεβεζάνοι δεν τον θέλουν. Θεωρούν ότι δυσφήμισε την πόλη τους. Με τη βοήθεια ενός ψαρά βρήκα ένα δέντρο μέσα σ’ ένα χωράφι περιφραγμένο με συρματόπλεγμα. Μια μικρή πινακίδα, ούτε που φαινόταν απ’ το δρόμο. Άφησα λίγα αγριολούλουδα στο συρματόπλεγμα. Δεν υπήρχε πρόσβαση για να πάω στο δέντρο.

Σ’ ένα άκρως ατμοσφαιρικό περιβάλλον η Φωτεινή Φιλοσόφου μας ταξίδεψε στη ζωή της Πολυδούρη στη ψυχοσύνθεση και στην ευαισθησία της. “Από παιδί την προσανατόλιζαν μέσα στο τούνελ του αποβλακωτικού συναισθηματισμού. Αυτή όμως δε μένει εκεί να χαθεί στα σκοτάδια του. Καλπάζει και βρίσκει την έξοδο. Και βγαίνει στο γυμνό φως που της αποκαλύπτει μια έρημο. Τι θα κάνει εκεί ολομόναχη; Θα πιστέψει πως το πρόσωπο ενός ποιητή τόσο κλειστού τόσο σαρκαστικού σαν του Καρυωτάκη είναι ο νέος Αδάμ. Και πώς οι δυο τους θα ναι οι πρώτοι φυγάδες της κόλασης προς τον παράδεισο της αυτογνωσίας. Και φυσικά η πλάνη της είναι απροσμέτρητη”. ΛΙΛΗ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

Εντυπωσιάστηκα από την ερμηνεία της Φιλοσόφου. Από την απλότητα την ευαισθησία και την εμβάθυνση στο ψυχισμό της ποιήτριας, από το λυρισμό της που τον κράτησε ζωντανό και παλλόμενο. ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ: “Οργισμένος όπως καθένας που συνειδητοποιεί πως γεννιέται παγιδευμένος σ’ ένα κατασκευασμένο ψεύδος ηθικής που πρέπει να αποδεχτεί και να αναπαράγει. Και χτυπιέται να ξεκολλήσει από πάνω του αυτό το κοινωνικό απολίθωμα που του επιβαλλόταν σα δεύτερο πετσί του εμποδίζοντάς τον να βρει το αληθινό του πρόσωπο. Ο Καρυωτάκης είναι το κιτρινιάρικο αγόρι που μένει έκθαμβο όχι μόνο μπροστά στην ακτινοβόλα ομορφιά της αλλά κυρίως μπροστά στο σίφουνα Πολυδούρη. Στη ρωμαλεότητα μιας ψυχής που είναι τόσο αυτάρκης ώστε να αποδιώχνει τους ωραίους άντρες που την ερωτεύονται γιατί ελπίζει πως το φτωχό κορμί του οργισμένου ποιητή κρύβει έναν ελεύθερο του αναστήματός της”. ΛΙΛΗ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

Ο Νίκος Γιάννακας έδωσε το πρόσωπο του οργισμένου και ερωτευμένου Καρυωτάκη με σφρίγος και τραγικότητα. Ο λόγος του γρήγορος και δυναμικός. Στο βλέμμα του η απόγνωση του ποιητή από την αδυναμία του μπροστά στη δίωξη που υπέστη (αλλεπάλληλες μεταθέσεις) και στη αρρώστια.

Το σκηνοθετικό εύρημα του αφηγητή (κάτι που πάντα μ’ αρέσει) έδωσε στην ατμόσφαιρα μια περίσσια γοητεία καθώς και οι μελωδικές νότες που συνόδευαν τους ερμηνευτές.

Η σκηνοθεσία του Γιάννη Νικολαΐδη έδεσε αυτά τα δυο πρόσωπα σ’ ένα περιβάλλον ποιητικό ατμοσφαιρικό με εναλλαγές και γρήγορους ρυθμούς που σε κρατούσαν “αναμμένο” αναδεικνύοντας την ευαίσθητη γραφή της Κοψιδά-Βρεττού.

Η παράσταση ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ αξιώθηκε να σταθεί στο ύψος της ποίησης κι αυτό είναι το μεγάλο της ατού. Της ποίησης που περνά δύσκολους καιρούς μέσα στην τεχνοκρατική εποχή μας.Ζήσαμε ποίηση στο Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ.

Η Μαρία Πολυδούρη έφυγε τον Απρίλη του 1930 δυο χρόνια μετά απ’ αυτό τον πυροβολισμό, νικημένη από τη φυματίωση. Νικημένη ή νικήτρια; Ποιος μπορεί να μας το πει. Πήγε κοντά στον πονεμένο ποιητή της. Γιατί τα σώματα των ποιητών είναι διάτρητα από την ευαισθησία τους κι από τον πόνο “του ανθρώπου και των πραγμάτων”. Όμως δεν υπάρχουν ποιητές νικημένοι. Όπως δεν υπάρχουν ποιητές νικητές. Υπάρχουν μόνο ΠΟΙΗΤΕΣ!

Στο ρόλο της Μαρίας Πολυδούρη η Φωτεινή Φιλοσόφου.

Κώστας Καρυωτάκης ο Νίκος Γιάννακας

Αφηγητής ο Γιάννης Νικολαΐδης.

Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ ( Αλκμήνης 8-12 στάση μετρό Κεραμεικός)

Κάθε Τετάρτη στις 19.00 και

Πέμπτη στις 21.30

Έναρξη Τετάρτη 23/01/2019

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*