Είδαμε τον ”Che” στο Εκστάν

“Να είστε ρεαλιστές. Να αναζητάτε το αδύνατο”

Γράφει η Κακλαμάνη Αθηνά

            Ζούμε σήμερα μέσα σε μια αντιφατική κοινωνία, που ορίζεται μέσα από τη σχέση του παλιού με το καινούριο. Με δεδομένο ότι το καινούριο γεννιέται μέσα από τους κόλπους του παλιού, η αναζήτηση προτύπων, ιδεολογικών ερεισμάτων και -πολύ περισσότερο -ηρώων του ιστορικού παρελθόντος, η μελαγχολία για όσα πέρασαν, η ρετρό, βίντατζ αισθητική και η νοσταλγία για τα 80s εκφράζει μια συνεχή πάλη αντιθέσεων, μέσα από την οποία κυοφορείται το μέλλον. Στο πλαίσιο αυτού του προβληματισμού εντάσσεται και η παράσταση “El Che”, που λαμβάνει χώρα στη σκηνή του θεάτρου ΕΚΣΤΑΝ.

            Τσε Γκεβάρα. Ο ρομαντικός επαναστάτης που αγάπησε όλος ο κόσμος και ιδιαίτερα οι έφηβοι. Σύμβολο ελευθερίας, αμφισβήτησης και σύγκρουσης. Πρότυπο αγωνιστή, που συνδύαζε την ηθική με το πολιτικό λόγο. Ανυπότακτος και ιδεολόγος, ο Τσε δεν πέθανε ποτέ -οι ιδέες άλλωστε δεν πεθαίνουν -, παρά γύρισε στο πατρικό του σπίτι στην Αργεντινή για να αφηγηθεί το ταξίδι του από τις δειλές πρωταρχές της ζωής του μέχρι την ώριμη επαναστατική του περίοδο. Μαζί του γνωστοί ήρωες της Κουβανικής Επανάστασης ζωντανεύουν μέσα από τις αναμνήσεις του και μας συντροφεύουν σε μια αναδρομή όχι τόσο παλιά, αλλά ούτε και τόσο καινούρια. Μέσα από αυτή ο Κομαντάντε σκιαγραφείται πολύπλευρα ως γιος, εραστής, φίλος, επαναστάτης, πολιτικός. Νιώθουμε έτσι περισσότερο κοντά του και εστιάζουμε σε αυτά που έχει να μας πει η ιστορία του και ο τρόπος που έζησε τη ζωή του.

            Πράγματι, μέσα από μια σκηνοθεσία λιτή και λειτουργική, η παράσταση “El Che” καταφέρνει να μας μυήσει στον κόσμο του Κομαντάντε, μέσα από μια προσέγγιση που στηρίζεται στο σεβασμό και -θα έλεγα- στην αγάπη! Ως εκ τούτου, ενώ πρόκειται για μια δουλειά που στηρίζεται σε πολλά ιστορικά δεδομένα, που θα μπορούσε κανείς να βρει εύκολα μέσα στην πλούσια βιβλιογραφία που αφορά τον Γκεβάρα, αυτή προχωρά ένα βήμα παραπέρα από μια απλή παράθεση γεγονότων με δραματοποιημένο ύφος. Συγκεκριμένα, καταφέρνει μέσα από τη χρήση αντικειμένων συστοιχίας συναισθηματικής αξίας για τον ίδιο των ήρωα να κάνει τους θεατές να τον δουν απογυμνωμένο από τα αξιώματα, τους τίτλους και την ένδοξη ιστορία του. Έτσι, βλέπουμε πάνω στη σκηνή μια μπάλα ποδοσφαίρου, φωτογραφίες από τα παιδικά του χρόνια και τους γονείς του, γράμματα, βιβλία κλπ. Καθετί από αυτά έχει ιδιαίτερη σημασία για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του επαναστάτη μας, για τις ιδεολογικές καταβολές του και τον τρόπο που έβλεπε τον κόσμο. Με αυτό το τρόπο, ο θεατής βλέπει μπροστά του έναν ρομαντικό τυχοδιώκτη που πολιτικοποιείται βάσει της ηθικής του, έναν μποέμ καλλιτέχνη που ζει τη ζωή του ελεύθερα γυρίζοντας τον κόσμο, έναν αυθεντικό Λατίνο που αγαπά το ποδόσφαιρο, το γλέντι, τις γυναίκες, έναν τρυφερό δάσκαλο και γονιό, έναν ερωτευμένο, έναν στρατηγό που ανέπτυξε τις δικές του θεωρίες πάνω στο σύγχρονο ανταρτοπόλεμο, έναν αγωνιστή σφυρηλατημένο στη φλόγα της επανάστασης, που δεν έχει πατρίδα και θέλει να αλλάξει ολόκληρο τον κόσμο! Σε όλα τα παραπάνω συμβάλει η ερμηνεία του Βασίλη Κυριάκου, η οποία χαρακτηρίζεται από πρόζα και επική δύναμη. Επιπλέον, ο νεαρός ηθοποιός χρησιμοποιώντας ιδιώματα και εκφράσεις λατινοαμερικάνικης προέλευσης καταφέρνει να δώσει στο κείμενο λαογραφική αξία και στοιχεία ηθογραφήματος. Ως εκ τούτου, ο Τσε εμφανίζεται μπροστά στους θεατές όχι μόνο σαν άνθρωπος της εποχής και της κοινωνίας στην οποία έζησε, αλλά “μαρτυρά” και τη σθεναρή του εναντίωση στη δυτική κουλτούρα, τασσόμενος στο πλευρό των εξαθλιωμένων μαζών.

            Από τα ανωτέρω προκύπτει και το μήνυμα της παράστασης, το οποίο έχει τριπλή διάσταση και κάνει την δραματική αυτή αναβίωση του Γκεβάρα στη σκηνή του ΕΚΣΤΑΝ επίκαιρη.  Σε αντίθεση με τους θιασώτες της παρακμής και του τέλους της ιστορίας, ο Κομαντάντε μας καλεί καταρχήν σε αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, κάτι το οποίο δε μπορεί να θεωρηθεί πεπαλαιωμένο αν συλλογιστεί κανείς τις τελευταίες εξελίξεις στο γενικό πολιτικό σκηνικό. Επιπλέον, σαν δάσκαλος μας καλεί να δώσουμε μνήμη στο παρελθόν και να μάθουμε από τα περασμένα, ενώ σαν Τσε, δηλαδή σαν σύμβολο, μας προτρέπει να εντοπίζουμε την αδικία σε καθετί ,μικρό ή μεγάλο, και να αντιστεκόμαστε με ρεαλισμό αναζητώντας το αδύνατο! Τέλος, αξίζει να αναφερθεί ότι η παράσταση της Κυριακής 03/03 ήταν αφιερωμένη στον Κύπριο αγωνιστή Γρηγόριο Αυξεντίου., που κάηκε ζωντανός στο κρησφύγετο του, ύστερα από προδοσία.

“Η φυγή δεν είναι νίκη,

τ’ όνειρο είναι τεμπελιά,

και μόνο το έργο μπορεί να χορτάσει τη ψυχή και να σώσει τον κόσμο”

(Ν. Καζαντάκης, Συμπόσιον)

ΘΕΑΤΡΟ ΕΚΣΤΑΝ (Καυταντζόγλου 5 &Πατησίων, 2130210339)

Κείμενο – Ερμηνεία: Βασίλης Κυριάκου, * Ρε Αλέξης
Σκηνοθεσία: Γιάννης Σταματίου
Φωτισμοί – ΄Ηχος: Παναγιώτης Μαζαράκης
Σκηνικά – Κοστούμια: Μπέττυ Λυρίτη
Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Καταλιακού
Χειρισμός κονσόλας ήχου και φώτων: Πελαγία Κατέλη, Αμαλένια Παπαγιάννη

Φωτογραφία: Τούλα Ροδοπούλου

Παραστάσεις: Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00 (από τη Δευτέρα 28/1)
Διάρκεια: 75 λεπτά χωρίς διάλειμμα
Τιμές εισιτηρίων: 10 και 5.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*