Είδαμε την παράσταση “Η Γίδα ή Ποια είναι η Σύλβια;” σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη στο Θησείον, ένα Θέατρο για τις Τέχνες

Γράφει η Ντίνα Καρρά

Διχάζει και συνάμα γοητεύει η προκλητικά ερωτεύσιμη “Γίδα ή Ποια είναι η Σύλβια;” του Αμερικανού Έντουαρντ Άλμπι σε μετάφραση και σκηνοθεσία του χαρισματικού Νικορέστη Χανιωτάκη στο Θησείον, ένα Θέατρο για τις Τέχνες.

Ο μεγάλος θεατρικός μάστορας Άλμπι κλείνει παιχνιδιάρικα το μάτι με ένα σύγχρονο σατυρικό δράμα, δοκιμάζοντας τα όρια της ηθικής αντοχής μας απέναντι σε κάτι αποτρόπαιο, παράλογο και αντισυμβατικό.

Κρατάει τον καθρέφτη μπροστά μας, διερευνώντας σε βάθος κάθε πιθανή άβολη αλήθεια που μάταια καταπιέζουμε. Ο υπαρξιακός τρόμος, η υπαρξιακή εκκρεμότητα, η πλήξη και το άγχος του σύγχρονου ανθρώπου αντικατοπτρίζονται μέσα από τα πρωτόγονα, καταχωνιασμένα ένστικτά του. Η Σύλβια αποτελεί ισχυρό δραματουργικό εύρημα που σοκάρει, ταρακουνά, ξεβολεύει και συν-κινεί.

Είναι αιχμηρή, αλληγορική, πολυεπίπεδη, προκλητική, άγρια, τρυφερή, διογκωμένη, ανορθόδοξη και οπλισμένη με αριστοτεχνικά καταιγιστικό χιούμορ για να ξεπεράσει τις συμπληγάδες πέτρες του “δήθεν” και να φτάσει στην ουσία.

Αποδομώντας το κείμενο στις βασικές θεματικές του, αποκαλύπτεται η αγάπη, η προδοσία και η ελαστική θεώρηση της νόρμας επαναφέροντας το θεμελιώδες ερώτημα του χαμένου Παραδείσου και της χαμένης αθωότητας σε μία σχέση πληρότητας και κατανόησης μέσα από τις πρωτογενείς απολαύσεις.

Με τον υπότιτλο “σημειώσεις για τον ορισμό της τραγωδίας” επισημαίνεται η βαθιά σχέση του έργου με την αρχαιοελληνική τραγωδία. Οι ήρωες του Άλμπι είναι τραγικά πρόσωπα, κυριευμένα από πανικό και φόβο που οδεύουν στον όλεθρο ερήμην τους. Η δραματουργική λύση επιφέρει μία ισορροπία τρόμου και μάς προσγειώνει στην πραγματικότητα. Η κάθαρση επέρχεται δια ελέου και φόβου επιτρέποντας στον θεατή να συμπάσχει και να αναπτύξει θεωρητικούς μηχανισμούς αντίδρασης για ζητήματα παρόμοιας φύσης.

“Θέλω οι θεατές να σκεφτούν κάτι πέρα από τη φαντασία, ό,τι πιο αβάσταχτο έχουν κρύψει μέσα τους και να το δουν με νέα ματιά.”

Ο Μάρτιν, ένας επιτυχημένος αρχιτέκτονας, ένας τυπικός και ισορροπημένος οικογενειάρχης, ξαφνικά αισθάνεται έναν ακαταμάχητο έρωτα, αφοπλιστικό και παράλογο για μία γίδα, τη Σύλβια. Ανακαλύπτει ή έχει την ψευδαίσθηση ότι ανακαλύπτει στη ζωώδη αθωότητα, στην αυθορμησία, στην απλότητα του ζώου την ερωτική έλξη. Το τραγελαφικό μυστικό του έρχεται στην επιφάνεια και γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος βιώνοντας την απόρριψη από την οικογένειά του και νιώθοντας αφόρητη μοναξιά όταν έρχεται αντιμέτωπος με το τρομαχτικά λυτρωτικό φινάλε.

Ο αγαπημένος σκηνοθέτης Νικορέστης Χανιωτάκης ρισκάρει και δικαιώνεται για άλλη μία φορά έχοντας στο πλευρό του ένα αξιοπρόσεχτο κουαρτέτο ηθοποιών. Βουτάει σε βαθιά νερά με τόλμη και ευαισθησία αποκρυπτογραφώντας το απαγορευμένο που θίγει ο συγγραφέας. Ο καταιγιστικός ρυθμός, οι ευφυείς διάλογοι, το καταλυτικό χιούμορ, οι συναισθηματικές ανάσες και οι απογειωτικές ερμηνείες συνθέτουν ένα άρτιο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα αποκαλύπτοντας τις βαθύτερες στιβάδες της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας και τις δύστοκες εσωτερικές ισορροπίες. Η μετάφραση του ίδιου αποδεικνύεται σύγχρονη και ρεαλιστική.

Η σκηνική επιλογή της Αρετής Μουστάκα χαρακτηρίζεται εμπνευσμένη, ευρηματική, ευφυής. Επιλέγει μία περιορισμένη plexiglass κατασκευή στη μέση της σκηνής, που μοιάζει με φυλακή για να τονίσει το αίσθημα εγκλεισμού, ασφυξίας, φρίκης, απελπισίας και αδιακρισίας των ψυχολογικά καταρακωμένων ηρώων. Παράλληλα, τονώνει την ενσυναίσθηση του κοινού που σε απόσταση αναπνοής παρακολουθεί την οικογενειακή τραγωδία και ξαφνιάζεται με τα εκτοξευόμενα βάζα σε ανύποπτες στιγμές. Μία λειτουργική δραματουργική συνθήκη που πετυχαίνει απόλυτα τον στόχο της. Τα αρμόζοντα κοστούμια των ηθοποιών φέρουν την υπογραφή της και εναρμονίζονται πλήρως με την εικόνα των ηρώων.

Ο Γιάννης Μαθές επιμελείται εύστοχα την πρωτότυπη μουσική και τους ήχους της παράστασης ενισχύοντας τα συναισθήματα των θεατών. Η Χριστίνα Θανάσουλα παίζει με τους σωστούς ατμοσφαιρικούς θεατρικούς φωτισμούς.

Οι ηθοποιοί είναι αποκαλυπτικά χειμαρρώδεις, εξισορροπούν αριστοτεχνικά στο κωμικοτραγικό στοιχείο και ματώνουν επί σκηνής. Ταλαντούχοι, ατόφιοι, συνεπείς και εφοδιασμένοι με τον κατάλληλο ερμηνευτικό οπλισμό αναδεικνύουν το παράδοξο με τέτοιο τρόπο ώστε να φαντάζει στα μάτια μας απροσδοκήτως λογικό.

Ο Νίκος Κουρής ως Μάρτιν αποδεικνύει έμπραχτα ότι είναι σπουδαίος ηθοποιός με διαχρονική αξία. Σπαραχτικός, αληθινός, άμεσος με σκηνική ευθυβολία, δεξιοτεχνία και οίστρο. Ζωγραφίζει με το πιο λεπτό πινέλο όλες τις συναισθηματικές διακυμάνσεις του ρόλου του, συγκινώντας τους θεατές.

Η Λουκία Μιχαλοπούλου ενδύεται το ρόλο της πληγωμένης και απατημένης Στήβι, η οποία χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της. Αργά και βασανιστικά απογυμνώνει τη ζωή της από κάθε αυταπάτη και μένει ουσιαστικά μετέωρη. Για εκείνην, η ύβρις προς το ανθρώπινο είδος τιμωρείται με θάνατο. Αυθεντική, καίρια, συναισθηματική με πηγαίο ειρωνικό χιούμορ κινείται με τρόπο ζηλευτό ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα.

Ο Γιάννης Δρακόπουλος ως Ρος αποτελεί τον συνδετικό κρίκο της υπόθεσης. Ο στενός φίλος της οικογένειας που αναλαμβάνει να αποκαλύψει το σκοτεινό μυστικό του Μάρτιν. Ερμηνευτικά πειστικός και απολαυστικός.

Ο Μιχαήλ Ταμπακάκης στο ρόλο του εφήβου, ομοφυλόφιλου γιου της οικογένειας εξελίσσεται σε λαμπρό διαμαντάκι με αυθορμησία και ενθουσιασμό. Γίνεται αυτόπτης μάρτυρας της ολέθριας καταστροφής της τέλειας οικογένειάς του, αφού στο πρόσωπο του πατέρα του βλέπει τον κτηνοβάτη και στο πρόσωπο της μητέρας του την φονιά.

Συμπερασματικά, η παράσταση αποτελεί άρτιο θεατρικό προϊόν τόσο για τη σύλληψη της ιδέας, της ευφυούς υλοποίησής της και της άψογης αισθητικής της με εξαιρετικές ερμηνείες που ξεβολεύουν, αναστατώνουν και ταρακουνούν. Ο συγγραφέας μίλησε, ο σκηνοθέτης δίδαξε και το κοινό εισέπραξε. Δείτε την οπωσδήποτε στο Θησείον, ένα Θέατρο για τις Τέχνες για να ανακαλύψετε δικές σας κρυμμένες αλήθειες.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:

Συντελεστές:

Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Νικορέστης Χανιωτάκης
Σκηνικά – Κοστούμια: Αρετή Μουστάκα
Πρωτότυπη μουσική-Επιμέλεια Ήχων: Γιάννης Μαθές
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Βοηθός Σκηνοθέτη: Τόνια Καζάκου
Οργάνωση παραγωγής: Μαριάννα Παπασάββα
Μακιγιάζ: Ηλίας Λιατσόπουλος
Φωτογραφίες: Αγγελική Κοκκοβέ
Παραγωγή: Μυθωδία

Επικοινωνία: BrainCo

Παίζουν: Νίκος Κουρής, Λουκία Μιχαλοπούλου, Γιάννης Δρακόπουλος, Μιχαήλ Ταμπακάκης

Θησείον, Ένα Θέατρο για τις Τέχνες
Πρεμιέρα: Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2019
Έως 23 Απριλίου 2019

Παραστάσεις
Δευτέρα: 21:15
Τρίτη 21:15

Διάρκεια: 100 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Κανονικό: 16 €
Μειωμένο (*): 12 €
ΟΑΕΔ-Α.Μ.Ε.Α.: 10 €

(*) Το μειωμένο εισιτήριο αφορά: φοιτητές, μαθητές, εκπαιδευτικούς, συνταξιούχους, πολύτεκνους.

ΕΙΔΙΚΗ ΤΙΜΗ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗΣ:

11 ευρώ (έως την προηγούμενη ημέρα κάθε παράστασης)

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
– στο ticketservices.gr
– στο tickets.public.gr
– σε όλα τα καταστήματα PUBLIC
– τηλεφωνικά στο 210.7234567
– Εκδοτήριο Ticket Services: Πανεπιστημίου 39 – Στοά Πεσμαζόγλου
– Από το ταμείο του θεάτρου (καθημερινά 18:00-21:00):

«θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ»
Τουρναβίτου 7, Αθήνα (Ψυρρή)

Τηλεφωνικές κρατήσεις: 210.32.55.444

(Κάθε μέρα από Δευτέρα έως Κυριακή 10:00 – 18:30)

Πρόσβαση

«θησείον – ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ»
Τουρναβίτου 7, Αθήνα (Ψυρρή)

Ηλεκτρικός Σιδηρόδρομος: Σταθμός Θησείο
Μετρό: Γραμμή 3, Μοναστηράκι 

About Ntina Karra 52 Articles
Ονομάζομαι Ντίνα Καρρά. Είμαι άτομο εξωστρεφές, κοινωνικό, αισιόδοξο, ενθουσιώδες (κριός στο ζώδιο) και πολύ δημιουργικό! Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να αποτυπώνει πάνω στο χαρτί συναισθήματα και σκέψεις. Έτσι και με το θέατρο νιώθω ότι ξαναγεννιέμαι και γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Επίσης αγαπώ τη γυμναστική γιατί "νοῦς ὑγιής ἐν σώματι ὑγιεῖ". Χαμόγελα και θετική σκέψη κατακλύζουν πάντα τη ζωή μου και συνεχώς λέω ότι τα καλύτερα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις!

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*