Είδαμε την παράσταση «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι» στο θέατρο Ιλίσια/Βολανάκης και σχολιάζουμε.

Μερικά απλά μαθήματα ζωής

Του Θοδωρή Λινάρδου

Μάθε να ακούς. Να συμβουλεύεσαι. Να δέχεσαι. Να δίνεις. Μάθε απλά να αγαπάς.
Δεν θα το πούμε εμείς, αλλά θα το καταστήσει σαφές, ως κεντρικό μήνυμά της, η θεατρική παράσταση Κάθε Τρίτη με τον Μόρι. Το ντουέτο του καστ, ο εμβληματικός Γρηγόρης Βαλτινός,
παρέα με τον εμφατικό Γιάννη Σαρακατσάνη, ενσαρκώνουν
τους ήρωες ενός μπεστ σέλερ, ενός βιβλίου γραμμένου κατά λέξη από την πραγματικότητα μιας ζωής. Η σκηνοθετική άποψη του Νικορέστη Χανιωτάκη διαπεραστική και καθόλα ρεαλιστική.

Πώς λοιπόν, τα βιώματα του παλαιότερου, περνούν ως μαγικός καθρέπτης μπροστά από τις σκέψεις και τα όνειρα του νεότερου. Ο καθηγητής με την πείρα και την σοφία του, αντιμετωπίζοντας πια σοβαρά προβλήματα, θα διαφωτίσει τον μαθητή. Αλλά τα μαθήματα ζωής δεν θα έχουν μόνο έναν αποδέκτη. Οι ρόλοι πολλές φορές θα αλλάξουν…

Πόσο απλά ένας χορός μπορεί να κάνει ευτυχισμένο έναν άνθρωπο, αφήνοντάς τον μακριά από καθετί που βασανίζει τα μέσα του. Μια αγκαλιά, μια παρηγοριά, μια κουβέντα. Ακόμη ακόμη και με τον ίδιο τον εαυτό του, ως αυτοκριτική, πολλές φορές. Σκοπός άλλωστε, είναι μέσα από την αγάπη να βρεις και να διανύσεις τα πιο μαγικά μονοπάτια της ζωής. Όταν ξεγελάς, όταν νικάς εμπόδια, τον ίδιο τον θάνατο, παίρνοντας την ζωή με τρόπο αλλιώτικο. Έχοντας μέσα σου χαρά, ευτυχία, όταν νιώθεις γεμάτος. Η απαισιοδοξία δεν θα κρατήσει πολύ. Θα την διακωμωδήσει η ίδια σου η διάθεση και η πίστη για ζωή.

Το μπραντ ε φερ σκέψεων και διαλόγου μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών, αποκτά άλλη διάσταση, καθώς το έργο εκτυλίσσεται.
Οι μονόλογοι δένουν με την πλοκή και η σύνδεση των δύο ηθοποιών, αποτυπώνει ένα καθηλωτικό αποτέλεσμα στο σανίδι. Στιγμές που ο θεατής αυθόρμητα γελά, χαμογελά αν θέλετε, στιγμές που θα σκεφτεί, θα προβληματιστεί, θα κάνει σύντομο φλας μπακ σε δικές του αναμνήσεις. Στιγμές συγκίνησης, αλλά και στιγμές θάρρους για την συνέχεια. Κάθε Τρίτη με τον Μόρι είναι και ένα ξεχωριστό μάθημα ζωής επί σκηνής.

Οι Τρίτες του Μιτς έγιναν απρόσμενα καλύτερες πλάι στον παλιό του καθηγητή, ακούγοντας απλώς τις ιστορίες του. Ανάλογα όμορφες και μυστηριώδεις, με χρωματιστό ενδιαφέρον, έγιναν και οι φθινοπωρινές εικόνες του Μόρι, έχοντας δίπλα του τον Μιτς, σαν έναν ακόμη γιο του.
Κι όταν κάποτε ο Μόρι δεν θα μπορεί να ακούσει τον Μιτς, εντούτοις και πάλι, ο μαθητής είχε υποσχεθεί πως θα είναι κάπου εκεί κοντά να λέει άλλες, καινούριες ιστορίες. Ο Μόρι θα έβρισκε τρόπο να δίνει -πάντοτε- το παρών. Η ψυχή δεν νικιέται άλλωστε, το πάθος για ζωή το ίδιο. Το πνεύμα εξάλλου πώς να ηττηθεί; Καθετί σημαντικό δεν χάνεται. Μένει βαθιά ριζωμένο στις συνειδήσεις, όχι απλά ως όραμα ή όνειρο, αλλά ως σύννεφο ελπίδας και αγάπης. Και το στόρι του έργου μας φωτίζει νου και συναισθήματα…

Πρωταγωνιστούν:

Γρηγόρης Βαλτινός

Γιάννης Σαρακατσάνης

Αρχική μετάφραση: Ζαφείρης Χαϊτίδης

Απόδοση: Νικορέστης Χανιωτάκης / Γρηγόρης Βαλτινός

Σκηνοθεσία: Νικορέστης Χανιωτάκης

Σκηνικά: Γιάννης Μουρίκης

Κοστούμια: Γιώργος Σεγρεδάκης

Φωτισμοί: Νίκος Βλασσόπουλος

Φωτογραφίες παράστασης: Αγγελική Κοκκοβέ

Θέατρο Ιλίσια Βολανάκης

Παπαδιαμαντοπούλου & Βασιλίσσης Σοφίας

(μετρό Μέγαρο Μουσικής)

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη στις 19:15 Λαἵκή, Πέμπτη στις21:15, Παρασκευή στις 21:15, Σάββατο στις 18:15 και 21:15, Κυριακή στις19:15

Διάρκεια: 120’

Εισιτήρια: Τετάρτη (λαϊκή απογευματινή): 15 ευρώ Πέμπτη και Παρασκευή: 18 ευρώ, Σάββατο (απογευματινή):  15 ευρώ, Σάββατο (βραδινή) 18 ευρώ, Κυριακή: 18 ευρώ.

Φοιτητικό (όλες τις ημέρες): 12 ευρώ.

Κρατήσεις: 210 7223010 (10:00 – 13:00 & 17:00 – 21:00)

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*