Είδαμε την παράσταση “ΟΝΤΙΣΙΟΝ” (GREEK MOTHER) στο θέατρο Παραμυθίας

“Μια πολιτική ανάγνωση της Μήδειας”

“Ένας θίασος τρελών ψάχνει «Μήδεια». Τι γίνεται όταν συναντηθούν επί σκηνής η Ωραία Ελένη, η Κλυταιμνήστρα κι άλλα πολλά πρόσωπα ενός όχι και τόσο αρχαίου δράματος;”

Η “Οντισιόν” (greek mother) είναι ένα θεατρικό έργο του Θανάση Σκρουμπέλου, ενός ανθρώπου καταξιωμένου όχι μόνο στο χώρο του θεάτρου, αλλά και σε αυτόν του κινηματογράφου, με έργα του να καλύπτουν ολόκληρο το φάσμα των παρασταστικών τεχνών. Αυτά χαρακτηρίζονται από μαγικό ρεαλισμό και τη διαλεκτική συνέχεια της ιστορίας, μέσα από την οποία προβάλουν ιδιοτυπικοί χαρακτήρες, δίνοντας την εντύπωση μιας κοσμικής ηχούς που επαναλαμβάνεται μέσα από τους ίδιους συσχετισμούς, αλλά διαφορετικούς κάθε φορά ρόλους. Έτσι, ακόμα κι αν οι ήρωες του Θανάση Σκρουμπέλου είναι βγαλμένοι από τη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, αυτοί παραπέμπουν σε πρωταγωνιστές μιας -όχι και τόσο -αρχαίας τραγωδίας. Χαρακτηριστικά έργα του είναι “Οι κόκκινοι φίλοι μου”, “Η κόρη του Οιδίποδα” και η “Ιστορία της Βέλβετ Παλμ”, μέσα από τα οποία πραγματεύεται θέματα όπως είναι η μεταπολιτευτική Ελλάδα, το σύγχρονο δουλεμπόριο ανθρώπων (trafficking), ο ρατσισμός και η μετανάστευση, καθώς και ζητήματα εξουσίας και σχέσεων εξάρτησης που διαπλέκονται μέσα στον πολιτικό και οικογενειακό ιστό. Με αυτό τον τρόπο, ακολουθώντας τα βήματα των μετα-καμπανελλικών συγγραφέων, που δε δίστασαν να έρθουν σε σύγκρουση με το κατεστημένο, προβάλλονται μέσα από το έργο του Σκρουμπέλου παθογένειες και διλήμματα από τα οποία πάσχει η ελληνική κοινωνία.

Η “Οντισιόν”, λοιπόν, είναι ένα από τα πιο “φρέσκα” έργα του, εμπνευσμένο εμφανώς από το προσφυγικό ζήτημα. Ο πόλεμος στη Συρία γίνεται, ωστόσο, μονό η αφορμή για τη μεγαλειώδη σύλληψη, πάνω στην οποία είναι στηριγμένη μια καινούρια, πολιτική ανάγνωση της “Μήδειας”. Η τραγωδία στο Αιγαίο και οι αλλεπάλληλοι πνιγμοί μικρών παιδιών πάνω στην μάταιη προσπάθεια τους να ξεφύγουν από το θάνατο, αποκαλύπτει στο συγγραφέα το πρόσωπο του νέου αιώνα. Γι’ αυτόν ο 21ος αιώνας δεν είναι παρά “ο αιώνας της Μήδειας”. Από την άλλη μεριά, η ίδια η παιδοκτόνος μάγισσα γίνεται το σύμβολο της κρατικής εξουσίας, παραπέμποντας σε μια εγελιανή ερμηνεία της αρχαίας τραγωδίας. Μολαταύτα και παρά το βάρος της θεματικής του, ο συγγραφέας δεν επιλέγει το δράμα σαν όχημα του για να επικοινωνήσει την αλήθεια του. Αντίθετα, σαν “σαλός θεού” επιλέγει τη διονυσιακή οδό μέσα από ένα variety show (Varieté ), που συνδυάζει Λόγο, χορό, μουσική και τραγούδι. Παράλληλα, η πλοκή προσιδιάζει στο θέατρο του παραλόγου, αφού συχνά ο ρόλος μπερδεύεται με την πραγματικότητα συνθέτοντας μιας ρευστή πραγματικότητα, που οδηγεί συχνά στη λεγόμενη “θραύση του τέταρτου τοίχους”. Έτσι, η επιλογή ενός θιάσου τρελών που επιθυμεί να ανεβάσει “Μήδεια” καθίσταται η καταλληλότερη θεατρική σύμβαση πάνω στην οποία δομείται το οικοδόμημα του συγγραφέα. Τέλος, η “Οντισιόν” πραγματεύεται και άλλα θέματα τόσο τεχνικής και φιλοσοφικής φύσης (βλέπε σχέση Σκηνοθέτη – Ηθοποιού & Τέχνης -Ζωής) όσο και ψυχαναλυτικού ενδιαφέροντος (πχ. Σχέση μητέρας -γιου). Ως εκ τούτου πρόκειται για ένα έργο “ανοιχτό”, το οποίο μπορεί να δεχτεί πολλές αναγνώσεις και ερμηνείες.

Όλα τα παραπάνω πήραν ζωή πάνω στη σκηνή του θεάτρου Παραμυθίας από το θίασο “Λόφος Κολωνού” σε σκηνοθεσία του ίδιου του Θανάση Σκρουμπέλου. Πρόκειται για μια ομάδα, η οποία γεννήθηκε μέσα από τους κόλπους του χώρου τέχνης και πολιτισμού “Πολιτεία” , που βρίσκεται στο αρχαιολογικό χώρο της Ακαδημίας του Πλάτωνα και έχει καταφέρει μέσα από πολιτιστικές δράσεις και πρωτοβουλίες αλληλεγγύης να δώσει νέο στίγμα στην περιοχή. Παρ’ ότι, λοιπόν, στην ομάδα συμμετέχουν κυρίως ερασιτέχνες ηθοποιοί, από την παράσταση δεν έλειψαν ερμηνείες επαγγελματικού μεγέθους. Συγκεκριμένα, ξεχωρίσαμε ιδιαίτερα τον Γιώργο Λούκο, ο οποίος μέσα από το ρόλο του σκηνοθέτη -γιατρού κατάφερε να συντονίσει την παράσταση. Πολύ περισσότερο, τόσο η δωρική του ερμηνεία όσο και ο διφορούμενος -σχεδόν προβοκατόρικος – ρόλος του κατάφερε να αναδείξει τη σημασία του Θεάτρου ως γιατρικού στις ψυχές των ανθρώπων. Επιπλέον, ο Γιώργος Καραγεώργος ως “Μήδεια” θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί εμβληματικός, μέσα από το αποστασιοποιημένο και αυστηρό του παίξιμο, συμβολίζοντας την ιστορική Μνήμη, αλλά και όσα θα έπρεπε να μας γίνουν μάθημα. Η Αγγελική Κρουέζα με τη διακριτική και εσωτερική της ερμηνεία, σε ρόλο κλειδί “ζωγράφισε” νέες προοπτικές και νέες επιλογές που ξανοίγονται μπροστά μας για ένα ομορφότερο μέλλον, το μέλλον των παιδιών μας. Η Βασιλική Καραχάλιου μας γοήτευσε με τη βελούδινη φωνή της, μεταφέροντας αρώματα και εικόνες Ανατολής επί σκηνής , μέσα από μια “προζάτη” προσέγγιση του ρόλου της. Η Αλεξάνδρα Τσουλουχά, άλλοτε σαν μια αέρινη φιγούρα του σκηνικού κι άλλοτε σαν μια φρενιασμένη μαινάδα δημιούργησε ένα περιβάλλον ασφυκτικό, όπως και η εποχή στην οποία ζούμε. Ο Στέλιος Κρεούζης αναδιπλώθηκε στην εξέλιξη του χαρακτήρα του με ιδιαίτερη ευκολία και γέμισε τη σκηνή με την αρρενωπή και στεντόρεια φωνή του, δίνοντας στο έργο επική δύναμη και ορμή. Η Χρυσάνθη Νικολοπούλου αντεπεξήλθε στο ρόλο της Κλυταιμνήστρας μέσα από το ξύπνημα της άγριας φύσης της, ενώ παράλληλα η συμβολή της ως μουσικού επί σκηνής καθόρισε το ύφος και την ταυτότητα της παράστασης. Η Έλενα Ζουμπέλκου φόρεσε το ρόλο της “Ωραίας Ελένης” σαν γάντι και μας σαγήνευσε με την πρόζα και την εγγενή γοητεία της. Τέλος, η Τζένη Μάτση κέρδισε επάξια τη θέση της πάνω στη σκηνή και κορύφωσε το “δράμα”, εξαιτίας της υποκριτικής αρχοντιάς και φινέτσας της.

Από την άλλη μεριά, η σκηνοθεσία του Θανάση Σκρουμπέλου χαρακτηρίστηκε από μπρεχτική “αποστασιοποίηση”, η οποία λειτουργεί σε δύο επίπεδα, δημιουργώντας μια αίσθηση εγκιβωτισμού. Κατά το πρώτο επίπεδο οι ηθοποιοί υποδύονται τους τρελούς που έχουν αποδράσει προκειμένου να ανεβάσουν τη “Μήδεια” επί σκηνής. Κατά το δεύτερο επίπεδο, αυτοί ερμηνεύουν τους ρόλους που τους διανέμει ο σκηνοθέτης. Το υπονοούμενο του συγγραφέα -σκηνοθέτη γίνεται στο σημείο αυτό πασίδηλο, αφού μέσα από τη διάρθρωση του έργου του κάνει λόγο για αυτό που συμβαίνει στην πραγματική ζωή, ήτοι τους κοινωνικούς και πολιτικούς ρόλους που το κατεστημένο έχει κατασκευάσει για τον καθένα μας. ‘Έτσι το Θέατρο και η Ζωή γίνονται δύο ζωτικοί χώροι παράλληλοι, όχι όμως και τεμνόμενοι. Ταυτόχρονα, η αποστασιοποίηση στην ερμηνεία, σαν σκηνοθετική οδηγία, στοχεύει στην ενθάρρυνση της κριτικής θεώρησης από το κοινό, το οποίο καθίσταται ένα είδος ειδικού συνεργάτη και όχι αποδέκτης ενός ολοκληρωμένου προϊόντος. Τέλος, ένα ακόμα χαρακτηριστικό της παράστασης είναι η πολυχρωμία και η ελαφρότητα, στοιχεία που την καθιστούν ιδιαίτερα ευχάριστη για τον θεατή, μαρτυρώντας την αισιοδοξία από την πλευρά του σκηνοθέτη. Όλα αυτά δημιουργούν μια υπερπαραγωγή που δε σχετίζεται, βέβαια, με ακριβά σκηνικά και κοστούμια, αλλά με τον ίδιο τον διονυσιακό εορτασμό της Ζωής!

ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ (Παραμυθίας 27, Μεταξουργείο, 2103457904)

Κείμενο -Σκηνοθεσία: Θανάσης Σκρουμπέλος

Συντονιστής: Θανάσης Κοντός

Παίζουν: Γιώργος Λούκος, Αγγελική Κρουέζα, Βασιλική Καραχάλιου, Αλεξάνδρα Τσουλουχά, Στέλιος Κρεούζης, Χρυσάνθη Νικολοπούλου, Τζένη Μάτση, Γιώργος Καραγεώργος, Έλενα Ζουμπέλκου

Στο πιάνο: Χρυσάνθη Νικολοπούλου

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*