Είδαμε την παράσταση “Στην Εθνική με τα Μεγάλα” στο Θέατρο 104

Γράφει η Λένα Σάββα

Ο θεατρικός Μάιος συνεχίζεται με μια ακόμα εξαιρετική παράσταση στο Θέατρο 104, ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΕ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ, του Μιχάλη Βιρβιδάκη σε σκηνοθεσία Σταύρου Ράγια.
Το έργο έχει ήδη αποσπάσει παγκόσμιες διακρίσεις, και πρωτοπαίχτηκε στην Ελλάδα στο Θέατρο “Νέα Σκηνή” του Λευτέρη Βογιατζή.
Δυo αδέλφια συναντιούνται μετά από χρόνια, πάνω στα ερείπια μιας ρημαγμένης οικογένειας.Το σκούρο γκρι είναι το χρώμα των “ομιλούντων” σκηνικών του Ανδρέα Γεωργιάδη. Γκρίζο όπως λέμε στάχτη. Όσα αναμνηστικά έχουν διασωθεί (φωτογραφίες, έγγραφα κυριότητας του χώρου) είναι κρυμμένα κάτω απ’ τη στάχτη.
Ο χώρος (μια παράγκα- αποθήκη μεταχειρισμένων ανταλλακτικών αυτοκινήτων στο πλάι της Εθνικής οδού, με ένα κρεββάτι πάνω στο οποίο ξεψύχησε ο πατέρας) έχει ονομαστεί κυρά – Κατίνα απ’ το όνομα της μάνας.
Ο πατέρας και η μάνα, οι στυλοβάτες μιας οικογένειας, εδώ είναι συγκεχυμένα, άχρωμα σχήματα, φορείς επώδυνων μνημών κι ακόμα πιο επώδυνων συναισθημάτων.Με κυρίαρχο τη λαχτάρα για τη μάνα που “έφυγε”.Στη Γερμανία, για τον κόσμο. Και για το μέρος της ύπαρξής τους που παραμένει παιδί και την περιμένει ανέλπιδα να επιστρέψει. Αυτό το παιδικό κομμάτι τους ψάχνει ακόμα εναγώνια μια θέση μέσα στον κόσμο, μια ταυτότητα που να δικαιολογεί την ύπαρξή τους, κάπου να ανήκουν.
Τα φώτα στη μεγάλη σκάλα στην Εθνική θα αλλοιώσουν την πραγματικότητα ή θα φωτίσουν τα κρυμμένα μυστικά; Ποιος είναι τελικά ο τρόπος για να ταυτοποιηθεί ένας άνθρωπος με ακεραιότητα; Η διαπλάτυνση της Εθνικής οδού θα είναι το μοιραίο αναπάντεχο που θα οδηγήσει το Λάκη, το Λόλη και τη Λέλα σε μια ξεκάθαρη θεραπευμένη ζωή;
Η παράσταση ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΕ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ είναι αντανάκλαση μιας ζοφερής οικογενειακής και κοινωνικής πραγματικότητας που δυστυχώς κρατάει ακόμα.
Παρακολουθήσαμε σχεδόν με μια ανάσα την πλοκή της μέσα από την εξαιρετική σκηνοθεσία του Σταύρου Ράγια και τις πολύ καλές ερμηνείες των Περικλή Ασημακόπουλου, Βασίλη Λιάκου και Νεφέλης Παπαδερού. Ο Βασίλης Λιάκος στο ρόλο του Λόλη μας συνεπήρε.
Το ευαίσθητο τραγούδι της παράστασης έγραψαν οι Μιχάλης και Παντελής Καλογεράκης.
Τους “γκρίζους” φωτισμούς που ταίριαζαν γάντι με την ιστορία, επιμελήθηκε ο Απόστολος Τσατσάκος.
Την άψογα συντονισμένη με την πλοκή κίνηση, επιμελήθηκε η Μαρία Βάθη.
Το πρώτο σκηνοθετικό εγχείρημα του Σταύρου Ράγια υπήρξε εξαιρετικά επιτυχές και του ευχόμαστε πάντα τέτοιες επιλογές.
Το Θέατρο 104 φιλοξενεί μια παράσταση που θα ακουστεί και είναι ευχής έργο να συνεχιστεί και την επόμενη σεζόν.

Λίγα λόγια για την παρασταση/ Σημειώματα συντελεστών:

Η Θεατρική Εταιρεία “Κάτοπτρον” παρουσιάζει το έργο του Μιχάλη Βιρβιδάκη “Στην Εθνική με τα Μεγάλα”, σε σκηνοθεσία του Σταύρου Ράγια στο Θέατρο 104.

Πρόκειται για ένα έργο της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας, που παρουσιάζει την αλληγορική πορεία τριών νέων στην αναζήτηση της ατομικής και της συλλογικής ταυτότητας. Mια μητέρα εξαφανισμένη από καιρό, δύο αδέρφια που ξαναβρίσκονται κοντά και πάλι, ο πατέρας που δεν ζει πια, και η φίλη του μικρού αδερφού, ξετυλίγουν άλλοτε με σκληρότητα και άλλοτε με ευαισθησία το μπερδεμένο κουβάρι μιας αλλόκοτης ελληνικής οικογένειας.

Το έργο έχει ήδη αποσπάσει παγκόσμιες διακρίσεις, ενώ πρωτοπαίχτηκε στην Ελλάδα στο Θέατρο “Νέα Σκηνή” του Λευτέρη Βογιατζή. Σημείωμα του σκηνοθέτη, Σταύρου Ράγια: “Φανταστείτε μια μεγάλη λεωφόρο. Νύχτα. Αύγουστος. Περνούν φορτηγά με αναμμένα τα φώτα τους στη μεγάλη σκάλα. Όποιος τα συναντήσει τυφλώνεται. Είναι η Εθνική. Η Εθνική μας: οδός, περιπέτεια, πραγματικότητα. Είναι εκεί και η εθνική μας φαντασίωση. Δύο αδέρφια. Νικημένα πρόωρα από τους φόβους και τις αδυναμίες τους. Η ανύπαρκτη μητέρα τους, κουφάρι από καιρό. Ο Πατέρας, τελειωμένη παρτίδα ζωής. Μια χώρα του ποτέ και του τίποτε, στη μέση μιας εθνικής οδού με τα μεγάλα φορτηγά, σε αέναη κίνηση. Και τα φώτα τους, που τυφλώνουν την πραγματικότητα και κάνουν με ευκολία τα μικρά μεγάλα. Μια άνω τελεία. Τοποθετημένη από το συγγραφέα στις ζωές των ηρώων του. Μια παρένθεση που ανοίγει απροσδόκητα, για να διαταράξει οριστικά όλη την ισορροπία. Ερωτηματικά. Πολλά. Για όλα όσα δεν λέγονται ποτέ μέσα σε μία οικογένεια. Κι ένα θαυμαστικό, που θα ανατρέψει μεμιάς τα πάντα. Ποιος καταφέρνει να διατηρήσει αλώβητη την όρασή του, για να ξεχωρίσει τα μικρά από τα μεγάλα; Και ποιος μπορεί να βάλει σε αυτή τη λεωφόρο τα σωστά σημεία στίξης πεζοπορώντας; Το έργο του Μιχάλη Βιρβιδάκη “Στην Εθνική με τα μεγάλα” δημιουργεί τους οδοδείκτες σε αυτή τη λεωφόρο για να δούμε τους εαυτούς μας. Γι’ αυτό και θέλησα να είναι αυτό το πρώτο έργο που ανέλαβα να σκηνοθετήσω. Για να καταγράψω το τοπίο της εποχής μας, της δικής μου εποχής.”

Σημείωμα του συγγραφέα, Μιχάλη Βιρβιδάκη: “Το θεατρικό έργο «Στην Εθνική με τα μεγάλα» ίσως θα άξιζε να το δει κανείς σαν μια αλληγορία πάνω στη σύγχρονη ελληνική ζωή. Μια αλληγορία της γενετικής του χάους σε καταστάσεις και πράγματα που αντιμετωπίζει καθημερινά όποιος κυκλοφορεί στις εθνικές αρτηρίες αυτής της χώρας… Μέσα απ’ την αναψηλάφηση μιας οικογενειακής ιστορίας όπου τα πρόσωπα αναζητούν εναγώνια την ταυτότητα της ύπαρξής τους, ο θεατρικός λόγος υποβάλλει αισθήσεις ζωής που αντανακλούν την κοινωνική, ιστορική και εθνική πραγματικότητα των ημερών μας: τη μαύρη κωμωδία μας. Το έργο εκτυλίσσεται σε μια παράγκα στο πλάι της Εθνικής Οδού, ένα παράπηγμα μεταξύ καντίνας και αποθήκης μεταχειρισμένων ανταλλακτικών για φορτηγά αυτοκίνητα, με πρωταγωνιστές τρία περιθωριακά νέα παιδιά. Τα ονόματά τους: ο Λάκης, ο Λόλης και η Λέλα. Το έργο αρχίζει όταν ο μεγαλύτερος αδερφός επιστρέφει μετά από μερικά χρόνια απουσίας του για να συναντήσει εκεί τον μικρότερο αδερφό του και τη φίλη του. Μέσα απ’ τη συνάντηση αυτή έρχονται σιγά σιγά στο προσκήνιο μνήμες της παιδικής τους ηλικίας που ανασυνθέτουν ένα κατακερματισμένο και αινιγματικό παρελθόν με προεξάρχοντα τα πρόσωπα του πατέρα που έχει μόλις πεθάνει και μιας μάνας που έχει εξαφανιστεί. Καθώς όμως η εικόνα παραμένει σκοτεινή κι αξεκαθάριστη, τα ερωτηματικά πληθαίνουν και η αβεβαιότητα κάποια στιγμή μεταμορφώνεται σε απειλή. Μέσα σ’ έναν κόσμο που διαρκώς εξελίσσεται κι αλλάζει οι κάτοικοι της παράγκας πρέπει να μπορούν να παρουσιάζουν μια πειστική εικόνα του εαυτού τους και της ιστορίας τους, διαφορετικά κινδυνεύουν να εξαφανιστούν ως αυθαίρετο οικοδόμημα από τα έργα διαπλάτυνσης της Εθνικής Οδού αλλά και από τις υποψίες που τους βαραίνουν.”

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης ένα κείμενο και μια θεατρική παράσταση για την εγχώρια πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα αναλλοίωτη εδώ και δεκαετίες. Οι ήρωες είναι οι γείτονες της διπλανής πόρτας. Πριν την κρίση. Ή μέσα σ΄αυτήν. Όλοι θα βρούμε κάτι να θυμηθούμε…

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Σταύρος Ράγιας
Σκηνικά-κοστούμια: Ανδρέας Γεωργιάδης
Μουσική επιμέλεια: Κωνσταντίνος Παντζόγλου
Φωτισμοί: Απόστολος Τσατσάκος
Τραγούδι παράστασης: Μιχάλης και Παντελής Καλογεράκης.
Επιμέλεια Κίνησης: Μαρία Βάθη.
Βοηθός σκηνοθέτη: Πάνος Μπόρας
Παίζουν: Περικλής Ασημακόπουλος, Βασίλης Λιάκος, Νεφέλη Παπαδερού

Θέατρο 104 Ευμολπιδών 41, Γκάζι, Αθήνα (μετρό Κεραμεικός).
Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη 6-7, 13-14, 20-21, 27-28 Μαΐου 2019 στις 21:15
Διάρκεια: 80′
Τιμές Εισιτηρίων: Γενική είσοδος 12€, Μειωμένο 8€
Προπώληση εισιτηρίων: Viva.gr και στο ταμείο του Θεάτρου 104.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*