Είδαμε το “Τάβλι” στο Faust

Γράφει η Λένα Σάββα

ΤΟ ΤΑΒΛΙ του Δημήτρη Κεχαΐδη σε σκηνοθεσία Περη Μιχαηλίδη, παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Faust.

Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, στο Θέατρο Τέχνης και το σκηνοθέτησε ο Κάρολος Κουν. Η υπόθεση κινείται ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό περιγράφοντας τον λαϊκό Έλληνα σ’ ένα τοπίο της μεταπολεμικής Ελλάδας. Δύο λαϊκοί τύποι, ο Φώντας κι ο Κόλλιας, παίζοντας τάβλι,προσπαθούν να βρουν τρόπους ν’ αποκτήσουν χρήματα, πράγμα που είναι η σφοδρή επιθυμία της ζωής τους. Υπάρχει και το κίνητρο. Η έκδοση του βιβλίου του Κόλλια για τους “άθλους” του στην Αντίσταση. Έτσι λοιπόν μ’αυτό το “ιερό” δέλεαρ, ή πιο λαϊκά το τυρί στη φάκα, ο Φώντας, ο εμπνευστής του σχεδίου, προσπαθεί να “ψήσει” τον Κόλλια. Και ιδού το σχέδιο αυτού: “Αφρική σημαίνει νέγροι. Νέγροι σημαίνει πείνα.Τι κάνει κάποιος όταν πεινάει; Όταν δεν έχει στον ήλιο μοίρα και λέει το ψωμί ψωμάκι; Περιμένει τον άνθρωπό του (για να τον σώσει).Εφόσον ο Έλληνας πάει στη Γερμανία, να έρθει ο νέγρος στην Ελλάδα.(προφητικός Ο Κεχαΐδης).

Εδώ ο συγγραφέας κάνει μια θαυμάσια περιγραφή κι ανάλυση του DNA του Έλληνα της κομπίνας. Αυτού του Έλληνα, κι όχι μόνο, που χάριν του εύκολου πλουτισμού μπορεί να πουλήσει ακόμα και την ίδια την αδελφή του. Ένα λαλίστατο κείμενο στο οποίο φωτογραφίζεται το καπιταλιστικό σύστημα και η νοοτροπία του. Να ποιο είναι το σκαλί, μας λέει ο συγγραφέας, πάνω στο οποίο πατάει ο καπιταλισμός κι ανεβαίνει. Η χαλαρή ηθική κι η λαμογιά που θέλει να παίρνει δίνοντας ελάχιστα. “Αυτοί τι θέλουν; Το φαΐ τους,το ντύσιμό τους.Πόσο να κοστίσει.Από κει και πέρα, ούτε ΙΚΑ ούτε ΜΙΚΑ, ούτε τίποτα.” Η στυγνή εκμετάλλευση του αδύναμου από τον δυνατό. “Θα σε ταΐζω θα σε ντύνω κι εσύ θα μου δουλεύεις.”

Έξοχο το κείμενο του Κεχαΐδη και δυστυχώς διαχρονικό. Η όλο και μεγαλύτερη άνοδος του καπιταλιστικού συστήματος,μετατρέπει επίσης αυτό το κείμενο σε εγχειρίδιο ενδοσκόπησης κι αυτογνωσίας.Για όποιον έχει τα κότσια βεβαίως, βεβαίως.Να αναρωτηθεί,: “Πού μπορεί να συνέβαλα κι εγώ έστω και στο ελάχιστο;” Και το κυρίαρχο ερώτημα και συμπέρασμα μαζί: Ποιες είναι αυτές οι νοοτροπίες και οι πρακτικές (ατομικές και μαζικές), που τρέφουν, ανεβάζουν και συντηρούν αυτό το σκληρό κι απάνθρωπο σύστημα που με τον ανταγωνισμό του στρέφει έναν άνθρωπο -ή ομάδες ανθρώπων- εναντίον κάποιου άλλου. -Θα έχει τέλος αυτή η παρτίδα κύριε Αναγνωστάκη; –

Η σκηνοθεσία του Πέρη Μιχαηλίδη, απαλλαγμένη από κάθε περιττό, χωρίς κανένα σκηνοθετικό ένδυμα, ξεγυμνώνει αυτούς τους ανθρώπους σε δημόσια έκθεση,αναδεικνύοντας το κείμενο, τις θαυμάσιες ερμηνείες των ηθοποιών και την μεταξύ τους χημεία και ροή. Ο Πέρης Μιχαηλίδης στο ρόλο του Φόντα, μας εντυπωσίασε παίζοντας με την έκφραση,το ανεβοκατέβασμα της φωνής του κι ολόκληρο το σώμα του.Έδωσε όλη την πονηριά, την καπατσοσύνη και την ιντριγκαδόρικη νοοτροπία και πρακτική του κομπιναδόρου. Ο Φίλιππος Σοφιανός στο ρόλο του Κόλλια, έδωσε πολύ επιτυχημένα τον τύπο το λαϊκό που πιάνεται κορόιδο όσο και να το παίζει νταής, που “ψήνεται” κι από μάγκας μετατρέπεται σε θύμα. Οι δύό ηθοποιοί (φίλοι από χρόνια, όπως μου είπαν αργότερα) έδωσαν ολόκληρο τον εαυτό τους, παραδίδοντάς μας μια εξαιρετική παράσταση που έχει να πει πολλά για το σήμερα και το αύριο όλων μας μέσα από το κείμενό της. Γι αυτό έγραψε κι ο Γεωργουσόπουλος: “αν θέλουμε να δημιουργήσουμε νεοελληνικό Θέατρο πρέπει να ξεκινήσουμε από κει που έφτασε ο Κεχαΐδης”.

FAUST ( Αθηναίδος 12, Αθήνα, 210 3234095 )

Σκηνοθεσία: Πέρης Μιχαηλίδης

Παίζουν:

Κόλιας: Φίλιππος Σοφιανός
Φώντας: Πέρης Μιχαηλίδης

Φωτογράφιση: Κατερίνα Αρβανίτη
Προβολή-επικοινωνία: Νατάσα Παππά

Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 9μμ

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*