Είδαμε το “Παγκάκι” του Γιώργου Κιμούλη στο θέατρο Τόπος Αλλού

Γράφει η Λένα Σάββα

Είναι εξαιρετικά δύσκολο για μένα να γράψω για έναν ηθοποιό όπως ο Γιώργος Κιμούλης. Έναν ηθοποιό που δεν αποτελεί καν συγκρίσιμο είδος. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την παράσταση ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ στο θεατράκι της Δώρας Στράτου. Είχε περάσει μισή ώρα από την έναρξη της παράστασης κι αναρρωτιόμουν που είναι ο Κιμούλης. Δεν υπήρχε. Απλά ο Δον Κιχώτης είχε δραπετεύσει μέσα από το βιβλίο του Θερβάντες κι είχε ανέβει στη σκηνή για να….υποδυθεί τον εαυτό του. Είχα παρόμοιες εμπειρίες κι από άλλες δουλειές του, έτσι που κατέληξα στο συμπέρασμα ότι όταν ο Γιώργος Κιμούλης παίζει αφήνει τον εαυτό του στο σπίτι.

Στο Θέατρο “Τόπος Άλλου” παρακολουθήσαμε την παράσταση “Το Παγκάκι” του Αλεξάντερ Γκέλμαν, ενός από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς της Ρωσίας με τον Κιμούλη να έχει κάνει τη διασκευή, τη σκηνοθεσία και να δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας και με μια εξαιρετική Φωτεινή Μπαξεβάνη. Σκηνικό (του ίδιου) πάρκου.Τρία παγκάκια. Ένας άντρας που ψάχνει για γυναίκα.Και μια γυναίκα μόνη, θυμωμένη κι απελπισμένη. Δύο άνθρωποι συναντιούνται από το πουθενά. Τι πιο απλό και φυσικό να έχουν μια καθαρή και γνήσια επικοινωνία; Όμως δεν…. Μέσα σ’ έναν απίστευτο κυκεώνα ψεμάτων, φυτρώνουν μερικές αλήθειες, όπως μέσα σ’ ένα χωράφι από αγριόχορτα λίγες μαργαρίτες. Μα αυτές οι λίγες αλήθειες είναι πιο δυνατές απ’ όλα τα ψέματα του κόσμου. Ο άντρας ψάχνει γυναίκα για μια βραδιά.Όμως…. “Άδειος, δεν αισθάνομαι, δε νοιώθω.Αδιαφορία.Είμαι ανίκανος να αφοσιωθώ σε μια γυναίκα.Είμαι χαλασμένος άνθρωπος”. Η γυναίκα μ’ έναν άκρατο συναισθηματισμό που την καθιστά έρμαιο της ανάγκης της για αγάπη και συντροφικότητα. “Τι νομίζεις ότι χρειάζονται οι άνθρωποι; κατανόηση.Περίμενα να καταλάβει μόνος του τις ανάγκες μου και το ίδιο περίμενε κι αυτός από μένα.Αποτέλεσμα γκρίνια και καυγάδες”.

“Το Παγκάκι” είναι μια κωμικοτραγική ιστορία. Μέσα από τα ψέματα αναφύεται η τρομακτική ανάγκη του ανθρώπου να επικοινωνήσει με τους άλλους. Με σεξ; με συναίσθημα; Με το δικό του τρόπο ο καθένας. Να ξορκίσει τη μοναξιά του. “Τόσος κόσμος μένει με την οικογένειά του.Μαζί είναι;” Έτσι μέσα από το ψέμα, ίσως μπορέσουμε να ανακαλύψουμε την αλήθεια μας και ίσως τον εαυτό μας. “Όλοι ψέματα λέμε.Όλοι. Γιατί κάτι άλλο θέλαμε να γίνουμε και δεν τα καταφέραμε”. Μέσα από το τραγικό της υπόθεσης και χάρη στην ερμηνευτική δεινότητα του Κιμουλη και τη στιβαρή ερμηνεία της Μπαξεβάνη, βγήκε άφθονο γέλιο. “Λένε ψέματα οι άνθρωποι. Και το να λες ψέματα δεν είναι κακό.Το κακό είναι να σε πιάσουν”.

Το πάρκο έχει πράσινο, δέντρα, φύση.Όμως η σκηνοθεσία του Γιώργου Κιμούλη καταφέρνει να το κάνει γυμνό. Από αληθινή επικοινωνία, εμπιστοσύνη, αυτοσεβασμό. Ο κάδος απορριμάτων με τα σκουπίδια πεταμένα απέξω, δείχνει τα ψέματα τη μοναξιά και την απελπισία. Ένας μεγάλος δάσκαλος είπε: “Μοναξιά είναι η απουσία των άλλων. Μοναχικότητα είναι η παρουσία του εαυτού”. Κι αυτό νομίζω ότι είναι και το μήνυμα του έργου. Ζητάμε απέξω. Ζητάμε απ’ αλλού. Ενώ η κυρία σχέση που εδώ παντελώς απουσιάζει, είναι η σχέση με τον εαυτό μας. Η δική μας πάντως αλήθεια είναι ότι παρακολουθήσαμε έναν συγκλονιστικό Κιμούλη, μια εξαιρετική Μπαξεβάνη, γελάσαμε μέχρι δακρύων σ’ ένα έργο δυνατό εννοιολογικά κι ερμηνευτικά και φύγαμε πλήρεις. Πλήρεις όπως λέμε Θέατρο!

ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ (Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων, Κυψέλη, 2108656004, 2108624392)

Συγγραφέας: Αλεξάντερ Γκέλμαν
Μετάφραση:Νίκος Καμτσής
Σκηνοθεσία:Γιώργος Κιμούλης
Σκηνικά:Γιώργος Κιμούλης
Κοστούμια:Σοφία Νικολαΐδη
Φωτισμοί:Στέλλα Κάλτσου
Παίζουν:Γιώργος Κιμούλης, Φωτεινή Μπαξεβάνη
Τιμές Εισιτηρίων:10-15 ευρώ
Παραστάσεις: Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21.00
Φωτογραφίες:Βαγγέλης Πουλής
Διασκευή:Γιώργος Κιμούλης

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*