Είδαμε την περιπατητική performance “Ερπετό γλυκόπικρο” στο Πεδίον του Άρεως

“Ο γυναικείος ερωτισμός στο προσκήνιο”

“Τι γνωρίζουμε για τη γυναικεία σεξουαλικότητα;”. Η διάσημη ρήση του Freud αποτελεί μέχρι και σήμερα το διακύβευμα όχι μόνο στην ψυχανάλυση, αλλά και στο ευρύτερο φάσμα των σπουδών του φύλου. Πράγματι, όπως και η θηλυκότητα στο χώρο της κοινωνιολογίας, αυτή γίνεται ακόμα αντιληπτή κατ’ αναλογία της ανδρικής σεξουαλικότητας, δηλαδή ως κάτι το δευτερεύον και το σημαινόμενο ή -ακόμα χειρότερο -παθολογικά διαμορφωμένο. Όπως η Εύα δημιουργήθηκε από τα πλευρά του Αδάμ, έτσι και ο γυναικείος ερωτισμός αποτελεί για τους περισσότερους “ειδικούς” ένα ασθενικό κακέκτυπο του ανδρικού, αποτυπώνοντας και εξυπηρετώντας στην πραγματικότητα το ανδρικό φαντασιακό. Η Άντζελα Δεληχάτσιου έρχεται να καλύψει την απουσία αυτή του γυναικείου στοιχείου όχι μόνο σε επίπεδο ψυχαναλυτικό, αλλά και πολιτισμικό. Έτσι, ο γυναικείος έρωτας έρχεται στο προσκήνιο μέσα από μια παράσταση που συνδυάζει την ποίηση της Σαπφούς, της Μάτσης Χατζηλαζάρου και της Τζένης Μαστοράκη με τις αρετές της performance και του σωματικού θεάτρου. Πράγματι, αν με ρώταγε κάποιος τι είναι η γυναικεία σεξουαλικότητα θα απάνταγα “σώμα”, αφού αυτό είναι που δίνει τις απαντήσεις εκεί που ο συλλογικός νους -κατά το μεγαλύτερο μέρος του αρσενικός – δε μπορεί να απαντήσει. Με άλλα λόγια, το θέμα δε θα μπορούσε να επικοινωνηθεί με καλύτερο τρόπο από μια περιπλάνηση σε αυτή “σκοτεινή ήπειρο”, την τόσο ανεξερεύνητη και ανοίκεια ακόμα και για την ίδια τη γυναίκα.

Το “Ερπετό γλυκόπικρο”είναι, λοιπόν, μια περιπατητική performance που μέσα από την ποίηση, το λυρισμό και τη σωματικότητα αναδεικνύει το ζήτημα του γυναικείου έρωτα, από τη δειλή γέννηση μέχρι το θάνατο του. Παράλληλα, ζητήματα όπως είναι η μητρότητα, η γυναικεία μοναξιά και το λεγόμενο “θηλυκό μελαγχολικό” (Catherine Chabert) προβάλλονται μέσα από την τελετουργία των έξι περφόρμερς, που μας παρασύρουν σε ένα αποκαλυπτικό ταξίδι καταμεσής του Πεδίου του Άρεως. Αφετηριάζοντας από το άγαλμα της θεάς Αθηνάς, ο συλλογισμός της δημιουργού ξεκινά από την βασική αρχή ότι το “προσωπικό είναι πολιτικό” καταρρίπτοντας έτσι τον ακρογωνιαίο λίθο της γυναικείας καταπίεσης, εκείνον που θέλει το γυναικείο βίωμα να είναι εγκλωβισμένο στο χώρο του ιδιωτικού. Μέσα σε αυτή τη λογική η Ωραία Ελένη εγκαταλείπει ηρωικά την οικογένεια της για τον Έρωτα, ενώ οι αρχικές σπονδές στους θεούς και η προσευχή δίνουν τη θέση του στη μουσική και το πανηγύρι του βελοφόρου θεού. Ο γυναικείος έρωτας, ωστόσο, παραμένει τελετουργικά δομημένος, άμεσα συνδεδεμένος με τη Φύση και τη Γονιμότητα. Μέσα από την πετυχημένη αναλογία της επιθυμίας για γλυκό, η Άντζελα Δεληχάτσιου διαμορφώνει το τέλειο πέρασμα από τη λαχτάρα στην εκπλήρωση και τελικά στην απώλεια, παραπέμποντας στο μοτίβο που θέλει τον έρωτα να είναι η άλλη όψη του θανάτου. Ο “Άδωνις” τελικά πεθαίνει και αφήνει πίσω του “κακό σημάδι”, σαν αυτό από το δάγκωμα ενός ερπετού. Τα συναισθήματα, όμως, είναι ανάμεικτα, είναι γλυκόπικρα. Επιπλέον, από το σύμπαν της Άντζελας Δεληχατσίου, δε θα μπορούσε να λείπει το γυναικείο βίωμα. Ζητήματα όπως, η γυναικεία καθημερινότητα, η μητρότητα και η μη μητρότητα, η σχέση μητέρας -κόρης, όλα παρουσιάζονται με διακριτικότητα και απολλώνια χάρη.

Μολαταύτα, εκτός από την πρωτοτυπία της θεματικής, η performance “Ερπετό γλυκόπικρο” καταφέρνει πολλά περισσότερα. Συγκεκριμένα, επιτυγχάνει τη σύνδεση της παραστατικής τέχνης με το αστικό τοπίο, αφού το πάρκο του Πεδίου του Άρεως γίνεται ο καμβάς πάνω στον οποίο οι περφόρμερς αλληλεπιδρούν, δίνοντας άλλο νόημα και μια νέα ανάγνωση στα διάφορα σημεία του. Επιπλέον, οι 6 καλλιτέχνες συμβιώνουν σε αυτή την ιδιότυπη σκηνή με τους θαμώνες του πάρκου, κάτι το οποίο όχι μόνο αναδεικνύει την πολιτιστική σημασία τέτοιων χώρων στην πόλη, αλλά αποτελεί και το μεγαλύτερο challenge ως προς τις ερμηνείες τους. Πλήρως εκτεθειμένες, νεράιδες και πολεμίστριες ταυτόχρονα, φρενιασμένες μαινάδες, καταφέρνουν όχι απλά να υπερπηδήσουν τις ενδεχόμενες δυσκολίες, αλλά να αφήσουν το δημιουργικό τους στίγμα στο ρουν της εξέλιξης, γκρεμίζοντας συθέμελα ένα ακόμα κλισέ, εκείνο του “παντοδύναμου σκηνοθέτη” και του “ηθοποιού -εργαλείου”. Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι το “Ερπετό γλυκόπικρο” είναι μια “γυναικεία παράσταση” με έντονη πολιτισμική σημασία, που υπερνικά μια πληθώρα στερεότυπων που θέλει τη γυναίκα παθητικό δέκτη, ερωμένη και ποτέ εραστή. Μέσα από τη δύναμη του σώματος και του λόγου, ο γυναικείος έρωτας παίρνει τη μορφή ενός φιδιού και έρχεται να συγκρουστεί με το αρσενικό κατεστημένο!

Ταυτότητα της παράστασης

Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Άντζελα Δεληχάτσιου
Συνδημιουργοί – Ερμηνεύτριες: Κατερίνα Δρακοπούλου, Κατερίνα Κλειτσιώτη, Μάγδα Κρυσταλλινού, Ιωάννα Κυρίτση, Βασιλική Νομίδου, Νατάσσα Νταϊλιάνη, Δήμητρα Σκέμπη
Ενδυματολόγος: Μαργαρίτα Δοσούλα
Σύμβουλος δραματουργίας: Νατάσσα Νταϊλιάνη
Πρωτότυπη Μουσική: Άντζελα Δεληχάτσιου
Βοηθοί σκηνοθέτη: Ιωάννης Βασιλόπουλος, Δήμητρα Λούπη
Γραφιστική επιμέλεια: Ιωάννα Κυρίτση
Φωτογραφίες: Σπύρος Αγριανίτης
Επικοινωνία: Στέλλα Πεκιαρίδη


Από 28 Μαΐου έως 18 Ιουνίου
Δευτέρες & Τρίτες στις 7.00 μ.μ.
Διάρκεια: 90’

Πεδίον του Άρεως.
Σημείο εκκίνησης: άγαλμα της θεάς Αθηνάς, είσοδος από τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας

Είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά

Περιορισμένες θέσεις, κρατήσεις απαραίτητες:
+30 6946 102862,flagrantedeli@gmail.com

Πληροφορίες:www.flagrantedeli.com,facebook:https://www.facebook.com/erpetoglykopikro/

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*