Συνέντευξη της Αντιγόνης Σταυροπούλου με αφορμή την παράσταση ”ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑ ΛΟΤ – Καλοκαίρι στην έρημο της αγάπης” στο Θέατρο Faust

της Χρυσάνθης Κοκκίνου

Καλησπέρα σας, δεσποινίς Σταυροπούλου και καλωσορίσατε στην σελίδα μας. Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για σας, ώστε να σας γνωρίσουν καλύτερα οι αναγνώστες μας; Πώς ξεκίνησε το ταξίδι σας στον μαγικό κόσμο του θεάτρου, εκεί όπου όλα είναι πιθανά να συμβούν;

Έχω σπουδάσει στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ρέθυμνο και στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Παράλληλα, ασχολούμαι με τη συγγραφή. Πάντα ψάχνω τρόπους να δημιουργώ ιστορίες. Αυτό είναι πιο απολαυστικό όταν συμβαίνει με ανθρώπους που εμπνέουμε ο ένας τον άλλον, που παίζουμε παρέα. Αισθάνομαι τυχερή που αυτή τη στιγμή υπάρχουν στη ζωή μου τέτοιοι άνθρωποι και μαζί εξερευνούμε νέα σύμπαντα στα όρια της τέχνης και της ζωής, άλλους πλανήτες μέσα στον πλανήτη μας. Ένας τέτοιος πλανήτης, είναι η Ντουέντε, η Καλλιτεχνική Συμμορία που έχουμε ιδρύσει, κοντά έναν χρόνο, με τον Νικόλα Ανδρουλάκη.

Φέτος, μετά την πολύ πετυχημένη πορεία των «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.» και «Κούκλες», σας βλέπουμε σε διπλό ρόλο, να γράφετε και να παίζετε στην παράσταση «ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑ ΛΟΤ» στο Θέατρο Faust. Θα μας πείτε λίγα λόγια για την παράσταση; Γιατί επιλέξατε να γράψετε το συγκεκριμένο έργο; Ποιοι είναι οι ρόλοι σας;

Το έργο αυτό διαμορφώνεται μέσα μου από πολύ μικρή ηλικία. Ο πίνακας της Lady of Shalott του John William Waterhouse κατοικούσε πάνω από το παιδικό, το εφηβικό και το ενήλικο κρεβάτι μου, δεν έχουμε ποτέ κοιμηθεί χώρια. Η ιστορία αυτής της γυναίκας και του ανεκπλήρωτου έρωτά της με τον ιππότη Lancelot, όπως παρουσιάζεται στο ποίημα του Alfred Lord Tennyson, με συγκινούσε πάντα. Όταν μου δόθηκε η άσκηση από τη Σύλβια Λιούλιου και τον Μιχάλη Βιρβιδάκη, στο Στούντιο Συγγραφής του Εθνικού, να γράψω για ένα ταξίδι μοναχικό, βρισκόμουν στη Βενετία, εκεί όπου διαδραματίζεται το έργο. Εκεί, χτύπησε το πρώτο καμπανάκι των Λοτ. Από την πρώτη κιόλας γραφή, όλα κύλησαν γρήγορα και με μια απλότητα πρωτόγνωρη και εντυπωσιακή. Μοιάζει σαν να ήταν έτοιμοι οι ήρωες αυτοί να ειδωθούν, πολύ πριν τους φανταστώ εγώ διπλανούς, πολύ πριν γράψω για την πρώτη τους συνάντηση. Αυτοί οι δύο ήρωες και η ανάγκη τους να δώσουν στην Αγάπη τους πνοή, παλεύουν για τούτο το ταξίδι περισσότερο απ’ όσο ο Νικόλας και εγώ, αυτοί μας οδηγούν, από την αρχή ως το τέλος. Κάθε μέρα μας ξαφνιάζουν, κάθε παράσταση μας βρίσκει σε μία εντελώς αλλιώτικη στιγμή της ζωής τους. Το μαγικό σε όλο αυτό, είναι ότι κανένας μας δεν ξέρει. Άρα, συνεχώς μαθαίνουμε.

Γιατί ο κύριος Λοτ ερωτεύεται την κυρία Λοτ κι αυτή εκείνον; Και ποιο είναι το μυστικό για την διατήρηση της φλόγας που καίει τους δυο εραστές;

Κανείς στ’ αλήθεια ερωτευμένος δεν ξέρει να απαντήσει στα γιατί. Η απάντηση θα φαινόταν τουλάχιστον παιδιάστικη κι ας είναι η πιο ώριμη απ’ όλες. Γιατί έτσι. Ο έρωτας στα μάτια μου περισσότερο μοιάζει με κύμα παρά με φλόγα. Ένα γιγάντιο κύμα που μπορεί να μας δροσίσει, μπορεί να μας ταξιδέψει, μπορεί και να μας καταπιεί. Το κύμα αποφασίζει, όχι εμείς. Εμείς, αρκεί μονάχα να βουτήξουμε. Μαζί.

Ποια είναι η αιώνια αλήθεια των δυο εραστών; Πόσο εύκολο είναι να είσαι ερωτευμένος με κάποιον για πάντα;

Το πάντα μοιάζει στ’ αλήθεια τρομακτικό. Ιδιαίτερα όταν αρνούμαστε να δούμε τη μοναδική αλήθεια του. Το εδώ και τώρα. Μόνο στο εδώ και τώρα μπορούμε να βιώσουμε μικρές αιωνιότητες μαζί με κάποιον άλλον.

Μια ιστορία αγάπης αυτού του μεγέθους, θεωρείτε ότι θα ήταν εφικτό να υπάρξει στην Αθήνα του 2019; Κι αν ναι, θα είχε διάρκεια;

Η Αγάπη δεν βγαίνει σε μεγέθη. Δεν υπάρχει Αγάπη small ή medium ή large. Δεν είναι σε λίτρα ή κιλά, δεν έχει νούμερα μεγάλα και μικρά, δεν μετριέται. Ούτε επιλέγει εποχές και τόπους. Ανθρώπους επιλέγει. Και οι άνθρωποι, όσο αντέξουμε μαζί στο εδώ και τώρα. «Αν αντιστρέψουμε το ΑΝ, μπορεί και ΝΑ.»

Πώς θεωρείτε ότι είναι τα θεατρικά, τηλεοπτικά και κινηματογραφικά πράγματα στην Αθήνα του 2019;

Στην Αθήνα του σήμερα, με τη βοή και τη χαώδη όψη της, η Τέχνη χαρίζει απλόχερα μια ανάσα ηρεμίας, ένα παράθυρο δίχως παντζούρια, ανοιχτό, να μπαίνει αέρας, φως μα και σκοτάδι.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας σημείο στη πόλη, απόφθεγμα, βιβλίο, ταινία, στίχοι από ένα ποίημα και τραγούδι.

Αγαπημένος τόπος, το παγκάκι απέναντι από το ρολόι στο Πασαλιμάνι. Αγαπημένο βιβλίο, το «Επιληψία, Αγάπη μου» του Κωνσταντίνου Καλλίμαχου. Αγαπημένος στίχος, ο τελευταίος από το «Ονειρεύτηκα τα Λευκά Χριστούγεννα» του Θανάση Τριαρίδη, «Ανάγκη είναι το χαμόγελο εκείνου το κοριτσιού». Όσο ζουν οι Λοτ, ακούω κάθε μέρα το “To build a home” από The Cinematic Orchestra.

Τι άλλα σχέδια έχετε για την φετινή σεζόν;

Ντουέντε.

”ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑ ΛΟΤ – Καλοκαίρι στην έρημο της αγάπης” στο Θέατρο Faust

Από 12 Ιουνίου και για 5 μόνο παραστάσεις

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ και teaser της παράστασης εδώ.

About elpinickie 25 Articles
Είμαι υποψήφια διδάκτωρ νευροβιολογίας και παθιασμένη λάτρης του θεάτρου. Μου αρέσουν οι βόλτες, ο χορός, τα ηλιοβασιλέματα, η θάλασσα, τα παγωτά και το τζιν τόνικ.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*