Ανταπόκριση από το CIFF

1ο Cynergo International Film Festival

The Penal Colony (2017)

Δράμα, 23’ 8’’

Συζητώντας για ταινίες…

Q & A Δευτέρας, 24/6/2019

Λουκία Σουγιά – www.θέατρο.gr

Βασισμένη στην αληθινή ιστορία της Νάντια Τολοκονίκοβα των «Pussy Riot», ακτιβίστριας που φυλακίστηκε για δυο χρόνια στη «Σωφρονιστική Αποικία 14» της Μορδοβίας, στη Ρωσική Ομοσπονδία, η ταινία «The Penal Colony» πήρε αρκετό χρόνο για να ολοκληρωθεί. Ο ένας από τους δυο σκηνοθέτες, ο Μάνος Τσίζεκ, δηλώνει πως το μεγαλύτερο διάστημα δαπανήθηκε στο μοντάζ. «Ένας δημιουργός είναι ευχαριστημένος, αν καταφέρει να αποδώσει το 70% του αρχικού του οράματος», υποστηρίζει, δηλώνοντας ότι το τελικό cut της ταινίας τού έδωσε αυτή την πολυπόθητη αίσθηση δικαίωσης.

Είναι όμως το «Penal Colony» μια αλληγορία ή μια καταγραφή πραγματικών γεγονότων; Η απάντηση των δημιουργών σοκάρει ευχάριστα: η συγκεκριμένη ταινία δημιουργήθηκε όχι τόσο για να καταγράψει τα γεγονότα που οδήγησαν στην αποφυλάκιση της Νάντια Τολοκονίκοβα από τη φριχτή «Σωφρονιστική Αποικία», αλλά για να κινητοποιήσει το κοινό προς την εύρεση, απελευθέρωση και σωτηρία της ακτιβίστριας. Με ξεκάθαρο στόχο να συμβάλλει στη δικαίωση της έγκλειστης και στην τιμωρία ατόμων που μετέτρεψαν τη ρωσική φυλακή σε σύγχρονο κάτεργο 16ωρης καταναγκαστικής εργασίας -χωρίς δικαιώματα, χωρίς σεβασμό, χωρίς καν οίκτο για τις κρατούμενες. Το «Penal Colony» αποτελεί λοιπόν ένα δείγμα κινηματογράφου της αλληλεγγύης, της κοινωνικής ευαισθητοποίησης, ένα λαμπρό δείγμα κινηματογράφου-καταγγελίας, ακτιβιστικού και -στην ουσία του- επαναστατικού κινηματογράφου…

Τα γεγονότα πρόλαβαν, ευτυχώς, τους δημιουργούς και η Νάντια Τοκολονίκοβα απελευθερώθηκε τον Δεκέμβριο του ‘13, μετά από πολυήμερη απεργία πείνας. Μαζί με άλλη μια ακτιβίστρια από τις «Pussy Riot» συμπλήρωσαν δυο χρόνια εγκλεισμού, ενώ η τρίτη της ομάδας απελευθερώθηκε μετά από έξι μήνες φυλάκισης. Η ταινία ολοκληρώθηκε για να φωτίσει τις συνθήκες ζωής των υπόλοιπων κρατουμένων, να διαμαρτυρηθεί γι αυτές, αλλά και ως καφκικής έμπνευσης αλληγορία για τον εγκλεισμό και την κατάχρηση εξουσίας. Το «Ν» του ονόματος της Νάντια, ένα ανεστραμμένο «Ζ» της σύγχρονης εποχής…

Οι δημιουργοί επέλεξαν ηθοποιούς που μπορούσαν να μιλούν αγγλικά με εμφανή ρωσική προφορά για λόγους πειθούς, ενώ πέρασε πολύς καιρός μέχρι να μπορέσει να δει την ταινία η ίδια η Νάντια. Για ένα μήνα σχεδόν, τον Δεκέμβριο του ‘13, η τύχη της ακτιβίστριας και απεργού πείνας αγνοούνταν… Οι συντελεστές της ταινίας μπόρεσαν αρχικά να επικοινωνήσουν με τον δικηγόρο και κατόπιν τον σύζυγό της, ενώ αργότερα, τον Μάρτιο του ‘14, δόθηκε η γνωστή συνέντευξη τύπου της Νάντια στη «Guardian» και η post-production φάση του φιλμ ολοκληρώθηκε με την καθοδήγησή της. Τον Σεπτέμβριο του ‘18 η ταινία συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας, ενώ είχε πριν συμμετάσχει στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Όκλαντ και βραβευτεί στο Φεστιβάλ Ανεξάρτητου Κινηματογράφου του Σύδνεϋ.

Το φιλμ συγκλονίζει με την αυθεντικότητα του παιξίματος των ηθοποιών που υποδύονται τις κρατούμενες (αλησμόνητη η ερμηνεία της Ελένα Μιρτσόφσκα από τη Βουλγαρία), αλλά και με την απόδοση της χυδαία βάναυσης προσωπικότητας των ανθρωποφυλάκων από τους Κανδηλιώτη και Μαρκουλάκη. Η σκηνή του ξεσπάσματος του διευθυντή της φυλακής σ’ ένα μικρό δέντρο, στο προαύλιο της αποικίας, είναι ένα ευφυές εύρημα: ο διαταραγμένος άνθρωπος καταλήγει να επιτίθεται στην ίδια τη φύση που τον περιβάλλει. Αλλοτριωμένος, αποκρουστικός, επικίνδυνος…

Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στην οικονομία εκφραστικών μέσων και τον γοργό παλμό της σκηνοθεσίας, καθώς και στην έξοχη φωτογραφία της Χριστίνας Μουμούρη, που επιτείνει την αίσθηση ενός σύμπαντος απόκοσμου, αποκρουστικού, μονίμως -και δικαίως- απειλητικού.

Η οικονομική στήριξη της ταινίας από εθελοντές, η συμμετοχή των ίδιων των δημιουργών της στην παραγωγή, ο ευγενής στόχος και το ζοφερό θέμα της, αναδεικνύουν το «Penal Colony» σ’ ένα σπουδαίο δημιούργημα, εγχείρημα αλληλεγγύης, πρότυπο ομαδικού επιτεύγματος σε μια σκοτεινή εποχή.

Μια ταινία που δεν θα μπορέσεις ποτέ να ξεχάσεις.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Λίντσεϊ Αλικσανιάν & Μάνος Τσίζεκ

Ερμηνευτές: Θεόδωρος Κανδηλιώτης, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Ελένα Μιρτσόφσκα, Νάνσυ Μπούκλη, Μαριάνα Νόβακ, Χριστίνα Ραφούλη, Σάντρα Φον Ρούφιν, Αλεξάνδρα Χασάνi 

Παραγωγή: Λίντσεϊ Αλικσανιάν, Ιφιγένεια Ζαχαριάδου, Christian Nikolas Lemberg, Άμυ Μακρή, Χριστίνα Μουμούρη, Μάνος Τσίζεκ, Μπάμπης Τσούτσα

Μουσική: Susan Dibona, Salvatore Sangiovanni

Κοστούμια: Δανάη Αναγνώστου

Φωτογραφία: Χριστίνα Μουμούρη

Μοντάζ: Χρήστος Γιαννακόπουλος

Διευθύντρια παραγωγής: Σμαράγδα Κανάρη

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*