Ανταπόκριση από το CIFF

1ο CInergo International Film Festival

Heavy Cross (2015), Η.Π.Α.

Μυθοπλασία, 16’ 42’’

Συζητώντας για ταινίες…

Q & A Τετάρτης, 26/6/2019

Λουκία Σουγιά – www.θέατρο.gr

Μια νεαρή γυναίκα φοράει στο λαιμό ένα μενταγιόν με το δέντρο της ζωής. Ο ιερέας της ενορίας τής αναθέτει την επόμενη «αποστολή» της. Είναι «caretaker», όπως λέγεται στις Ηνωμένες Πολιτείες: ένα άτομο που προσφέρει βοήθεια σε ανθρώπους ανήμπορους, ηλικιωμένους και κατάκοιτους, με τη συνδρομή της Εκκλησίας. Η κοπέλα με το σύμβολο της ζωής στο λαιμό έχει αναλάβει τον «βαρύ σταυρό» επειδή ταλανίζεται από την ανάμνηση μιας πράξης σταματήματος της ζωής: τις τύψεις μιας έκτρωσης. Για να απαλλαγεί από το φορτίο των ενοχών, προσφέρει εθελοντικά τη φροντίδα της σε όσους ο πνευματικός τής ορίζει. Μέχρι που συναντά τον επόμενο άνθρωπο που τή χρειάζεται. Για ποιο λόγο όμως;

Ο Δημήτρης Τρανός ξετυλίγει -με ρυθμούς γοργούς και κάμερα στιβαρή αλλά απέριττη- το κουβάρι μιας ιστορίας που εμπνεύστηκε ορμώμενος από κάποια οικογενειακά βιώματα. Πραγματεύεται με λεπτότητα ένα θέμα τόσο βαρύ όσο της ευθανασίας, μια δοκιμασία τόσο σκοτεινή όσο της ενοχής, ένα δίλημμα τόσο σαρκοβόρο όσο της σύγκρουσης καθήκοντος και συναισθήματος. Τα πραγματεύεται όλα αυτά χωρίς κραυγές ηθικοπλαστικής φρίκης. Με τις έντονες δραματικές πινελιές που ταιριάζουν στο δίλημμα των ηρώων του, στις τραγικές και αναπόδραστες αποφάσεις που καλούνται να πάρουν. Όταν ο βίος δοκιμάζει τόσο σκληρά, τί άλλο από το να σταθείς με αγαπητική διάθεση απέναντι στους δοκιμαζόμενους…

Η ταινία του γυρίστηκε το 2015 στις Ηνωμένες Πολιτείες (μ’ ένα ολοφάνερα «δεμένο», άριστα συντονισμένο συνεργείο συντελεστών), αλλά αγγίζει θέματα που μπορούν να απασχολήσουν οποιονδήποτε άνθρωπο, όπου γης: Ποια η στάση μπροστά στη «θεωρία» της θρησκείας, το δόγμα της, και τον πάσχοντα άνθρωπο που καλεί σε βοήθεια «στο πεδίο»; Πότε δικαιούσαι να αναιρέσεις μια απόφαση κι έναν όρκο έναντι Θεού και εκκλησίας; Τί μετράει περισσότερο κάτω από το βλέμμα του Ύψιστου -η πιστή υποταγή στον λόγο των λειτουργών του ή η ανακούφιση ενός πάσχοντα, πέρα και έξω από προσταγές; Ποιος έχει, τελικά, την εξουσία να αποφασίζει για τη ζωή; Η ιατρική, η εκκλησία ή ο ίδιος ο πάσχων;

Ο «βαρύς σταυρός» («Heavy Cross») της ηρωίδας και όλη η αγωνία της καθρεφτίζεται στο εκφραστικό βλέμμα της πρωταγωνίστριας. Ο θεατής δυσκολεύεται να πιστέψει, κάποιες στιγμές, πως η ερμηνεία της είναι αποτέλεσμα υποκριτικής -τόσο «φυσική» είναι η απόδοση του ρόλου. Ανήμπορη, σε σύγχυση, με θυμό, σε απόγνωση, η ηρωίδα αρνείται να οπλίσει το χέρι του πάσχοντα, αλλά τον οδηγεί στη λύτρωση.

Πολύ σοφά, η ταινία δεν ασχολείται με την επαύριο της πράξης, με τις αντιδράσεις ή τις συνέπειες που αυτή τυχόν προκαλεί. Ολοκληρώνεται σεναριακά με την αγκαλιά του πατέρα και της «caretaker», της κοπέλας που κλήθηκε να φροντίσει έναν κατάκοιτο και κατέληξε να παρέξει την πιο οδυνηρή, σπαραξικάρδια, σωτήρια και δίχως επιστροφή φροντίδα «ζωής». Οι ρόλοι του κατάκοιτου άνδρα και του πατέρα αποδίδονται το ίδιο εύστοχα, ενώ ο άκαμπτος ιερέας αγγίζει -όχι τυχαία, πιστεύω- τα όρια της σχηματοποίησης.

Στις τελευταίες σκηνές της ταινίας το μενταγιόν με το δέντρο της ζωής δεν στολίζει πια τον λαιμό της πρωταγωνίστριας. Η ηρωίδα λυτρώνεται, μέσα από την απόφαση και την πράξη της, από τις δικές της αγκυλώσεις και ενοχές.

Όπως έλεγε ο Μπρετόν, «Ο άνθρωπος είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση»…

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σενάριο & Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τρανός

Ερμηνεία: Roxy Winiarczyk, Alonso Grandio, Anthony Marciona, Steve Voldseth

Φωτογραφία: Henry Li

Βοηθός σκηνοθέτη:Leo Bentes

Gaffer: Simon Drivdal

Κάμερα: Giulia Governo

Μίξη ήχου: Luciana Capela

Ήχος:Δημήτρης Τρανός

Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Ηλίας Βαφειάδης

Μακιγιάζ: Nadine Said

Μακινίστας:Eduardo Cascaes

1ος AC:Feifei Wang Sarah Li

2ος AC:Teddy Wang

Διόρθωση χρώματος: Δημήτρης Τρανός

Σχεδιασμός παραγωγής: Zalikha Harun
Παραγωγή: Δημήτρης Τρανός, Luciana Capela

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*