Είδαμε την μικρού μήκους ταινία “One way Ticket (2018)” στο 1ο Cynergo International Film Festival

1ο Cynergo International Film Festival
One way ticket (2018), Γερμανία
Μικρού μήκους, μυστηρίου, θρίλερ – 20’ 29’’       


Συζητώντας για ταινίες…
Q & A Τετάρτης, 26/6/2019
Λουκία Σουγιά –
http://www.θεατρο.gr

Η ομαδική αυτοκτονία 918 πιστών του πάστορα Τζίμι Τζόουνς στον «Ναό των Ανθρώπων», το 1975, ήταν η έμπνευση: η τραγικότητα ενός χειριστικού εκκλησιαστικού λόγου, το εγκληματικό αποτέλεσμα μιας παρανοϊκής προσωπικότητας, που τα κατάφερε να παρασύρει υψηλόβαθμους πολιτικούς, αλλά και κάθε είδους ανθρώπους σε μια παγίδα θανάτου –χειραγωγώντας ή πιέζοντάς τους με τρόπους που δεν έγιναν ποτέ γνωστοί.

Η ταινία του Χρήστου Δουλγεράκη ξεκινά -και κλείνει- με μια σκηνή τέλους: στα πρώτα λεπτά, με την αυτοκτονία ενός άστεγου άντρα κάπου στον κόσμο (η ταινία γυρίστηκε στο Βερολίνο) και τον θρήνο της κόρης του, που βρίσκει τη σωρό του. Στα ελάχιστα προσωπικά αντικείμενα του πατέρα η κόρη βλέπει κάτι που θεωρεί θεϊκό σημάδι. Οδηγείται σ’ ένα ναό και γνωρίζεται με τον πάστορα, πού την προσκαλεί στις συναντήσεις του με τους πιστούς. Ανθρώπους σκληρά δοκιμασμένους απ’ τη ζωή, που αντλούν δύναμη ο ένας από τον άλλο και όλοι από τον λόγο του Θεού. Η κοπέλα, ολομόναχη στον κόσμο και παλεύοντας μ’ ένα βαρύ πένθος, βλέπει στο πρόσωπο του ιερέα έναν δεύτερο πατέρα και συμμετέχει.

Και κάπως έτσι, ξεκινά η ίντριγκα: το «Εισιτήριο χωρίς επιστροφή» ξεδιπλώνει μια ιστορία χειριστικότητας, ένα ρυπαρό παιχνίδι εξουσίας, μια παγίδα προσηλυτισμού με στοιχεία μεγαλομανίας, σαδισμού και ναρκισσιστικού κρεσέντο: ο ιερέας-προστάτης αποδεικνύεται εκμεταλλευτής της υπαρξιακής αγωνίας ευάλωτων ψυχών, ανθρώπων που χειρίζεται σαν μαριονέτες: εξαιρετική η λήψη στη σκηνή του κηρύγματος, όπου ο φακός εστιάζει σε χέρια μεγεθύνοντάς τα –τονίζοντας την ισχύ της εξουσίας και τη μετατροπή της σε σχέση ελέγχου ζωής.

Η ανατροπή πλασάρεται αποτελεσματικά χάρις στους γρήγορους ρυθμούς της σκηνοθεσίας, την ευφυή φωτογραφία και την ευέλικτη κάμερα. Η περσόνα δόκτωρ Τζέκυλ και Μίστερ Χάιντ εναλλάσσεται στη φυσιογνωμία του βασικού ήρωα και η κάθαρση του τέλους λειτουργεί λυτρωτικά: ο θεατής εγκαταλείπει την αίθουσα με μια αίσθηση φρίκης αλλά και κάθαρσης, χάρη στην αποκατάσταση της δικαιοσύνης.

Στην πραγματικότητα έχουμε εδώ μία διπλά προκλητική ιστορία, που αναδεικνύει τη δυνητική νοσηρότητα της εξουσίας και την -πάντα αμφιλεγόμενη- αυτοδικία. Χωρίς να κρίνει, εξηγεί τη στάση των ηρώων που παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους αποδίδοντας στον δολοφόνο αντάξια πληρωμή. Η μη καταπάτηση του δικαιώματος όλων των πλασμάτων για τη ζωή είναι άλλο ένα «εισιτήριο χωρίς επιστροφή» στο έργο και το αξιακό σύμπαν του Χρήστου Δουλγεράκη…

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σενάριο & Σκηνοθεσία: Χρήστος Δουλγεράκης
1ος Βοηθός Σκηνοθέτη: Rodrigo von Senger
2ος Βοηθός Σκηνοθέτη: Matteo Magnabosco

Ερμηνεία: Sarah Plattes, Patrick O’ Beirne, Benjamin Bishop, Michael Neuhaus, Joao Lameira, Cadenza Zhao, Andrew Brewer, Roger Pimentel, Matteo Magnabosco, Mattheus Nunes de Oliveira, Petya Atanasova, Χρήστος Δουλγεράκης, Roman Koblov, Mathew Johnson, Malachi Rempen

Φωτογραφία: Leonardo Greco
Βοηθός κάμερας-Τεχνικός φωτισμού-Φωτογράφος: Roman Koblov
Ήχος: William Walker
Casting-Μίξη ήχου-Μοντάζ: Χρήστος Δουλγεράκης
Βοηθός casting: Dzhovani Gospodinov
Βοηθός μοντάζ: Silvia Cannarozzi
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Pierre Guilloux
Κοστούμια: Dzhovani Gospodinov, Tatianna Peckham
Μακιγιάζ-Hair Stylist: Tatianna Peckham
Βοηθός μακιγιέρ: Dzhovani Gospodinov

Παραγωγή: Matteo Magnabosco
Βοηθός παραγωγού: Χρήστος Δουλγεράκης
Σχεδιασμός παραγωγής: Dzhovani Gospodinov

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*