Είδαμε την μικρού μήκους ταινία “Παρεμπιπτόντως” στο 1ο Cynergo International Film Festival

1ο Cynergo International Film Festival
Παρεμπιπτόντως… (2018), Ελλάδα
Μικρού μήκους, δράμα – 13’ 20’’

Συζητώντας για ταινίες…
Λουκία Σουγιά – http://www.θέατρο.gr

Μια γυναίκα 55 ετών, η Ελπίδα, ετοιμάζει το τραπέζι. Είναι η γιορτή της. Ο μεγάλος της γιός θα γίνει πατέρας, ενώ ο γάμος του είναι στα σκαριά. Στο πλευρό της ένας αλλέγρος αγαπημένος σύζυγος, καθ’ οδόν οι συγγενείς. Ξαφνικά, το τηλέφωνο χτυπάει. Στην άλλη άκρη της γραμμής, μια νεαρή κοπέλα. Μια έρευνα. Η Ελπίδα δεν θα κλείσει, δεν θα αποφύγει τις ερωτήσεις από βαρεμάρα. Θα τα πει όλα. Παρακολουθούμε τη συνομιλία, τις αντιδράσεις και των δύο όσο προχωρεί η κουβέντα και την τυπική έρευνα να καταλήγει σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση. Στιγμή τη στιγμή, πλάνο το πλάνο, η ηρωίδα αποκαλύπτεται.

Μοιάζει παράδοξο, το ότι συχνά αντέχουμε να εξομολογηθούμε τα πιο βαθιά μυστικά, τους μεγαλύτερους φόβους μας σε έναν ξένο. Ακατανόητο, το ότι επιλέγουμε να συζητάμε με τους οικείους μας για ο,τιδήποτε άλλο εκτός από αυτά που πραγματικά μάς πονούν. Περνάμε τη ζωή, διαπλέουμε τον ατελείωτο χρόνο σαν να ‘μασταν αθάνατοι, σαν να είχαμε όλο τον καιρό «να τα πούμε», να αποκαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε, τί αληθινά μάς φοβίζει, τί βαθειά επιθυμούμε. Ανοιγόμαστε στους αγαπημένους και παρουσιάζουμε την αλήθεια «παρεμπιπτόντως», σαν παρένθεση στη ροή μιας δήθεν σημαντικής καθημερινότητας, αδυνατώντας να χειριστούμε το βάθος και το βάρος αυτής της αλήθειας: το σκοτάδι των φόβων, τους πόνους της απώλειας, τη θλίψη των ματαιώσεων. Και διασχίζουμε τη ζωή ανύποπτοι, «τυφλοί» στην ανηλεή πραγματικότητα της ανθρώπινης κατάστασης: ο πόνος του τέλους, ο καημός της απώλειας, οι πικρές ματαιώσεις, είναι η βεβαιότητα της ύπαρξής μας. «Παρεμπιπτόντως» είμαστε εμείς. Εμείς παρεμβαλλόμαστε, σαν φωτεινά διαλείμματα μεταξύ αρχής και θανάτου.

Στο εξαιρετικό σενάριο του Δημήτρη Σινόπουλου (βραβευμένο φέτος τον Ιούνιο στο 1ο Cynergo International Film Festival, στον χώρο τέχνης «Εργοτάξιο»), η αλήθειες αποκαλύπτονται με αφορμή ένα γεύμα. Σε στιγμή γιορτινή, απόηχο των αρχαίων συμποσίων που φιλοξενούσαν πάντοτε τις μεγάλες αλήθειες του βίου. Με κομμένη την ανάσα, οι θεατές παρακολουθούν μια ιστορία γεμάτη ανατροπές ως την τελευταία στιγμή της. Υπό τους ήχους της -επίσης βραβευμένης στο Cynergo- Φωτεινής Τσακνάκη, με τη φωνή του Δημήτρη Μπενάκη, να συνοδεύουν την αίσθηση των τίτλων τέλους.
Φεύγοντας έχεις την εντύπωση πως αυτή η χαμηλότονη ταινία -φωτισμένη από το γέλιο και το εξίσου αστραφτερό δάκρυ της Μαρίας Κεχαγιόγλου, βουτηγμένη στο βαθύ βλέμμα των δευτεραγωνιστών, με αριστοτεχνικά κλιμακούμενη δραματικότητα χωρίς τίποτα το περιττό- αυτή η φαινομενικά ήπια ιστορία, είναι στην πραγματικότητα μια κραυγή. Μια αγωνιώδης ερώτηση:
Έχουμε καιρό -να χαρούμε;

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σενάριο: Δημήτρης Σινόπουλος
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Οικονόμου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Δημήτρης Κατσιμίρης

Ερμηνεία: Μαρία Κεχαγιόγλου, Θανάσης Χαλκιάς, Ασημίνα Αναστασοπούλου, Χρήστος Καπενής, Στάθης Κόικας

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γιώργος Παυλόπουλος Αγιαννίτης
Σκηνογράφος – Ενδυματολόγος: Μαρία Καραθάνου
Βοηθός Σκηνογράφου – Ενδυματολόγου: Μανταλένα Τίγκιλη
Μουσική: Φωτεινή Τσακνάκη, Δημήτρης Μπενάκης

Ηχοληψία: Νίκος Καραπιπέρης, Βασίλης Σταυρόπουλος
Μίξη Ήχου:Φώτης Φλωρίδης
Μοντάζ: Κωνσταντίνος Οικονόμου
Σκρίπτ: Πάνος Ξενάκης
Μακιγιάζ: Αγγελική Ράπτη
Μπούμαν: Χρήστος Κουτσουραδής
Φωτογράφιση πλατό: Ελίνα Γιουνανλή
Βοηθοί Παραγωγής: Πέπη Καραγεώργου, Λίλα Ταμπάκη, Κυριάκος Γκίκας
Επικοινωνία: Κλέλια Αρμπηλιά
Catering: Λίλα Ταμπάκη
Μετάφραση / Υποτιτλισμός: Βιολέττα Ζεύκη, Ροζάννα Βαλασιάδη
Παραγωγοί: Κωνσταντίνος Οικονόμου, Δημήτρης Σινόπουλος, Στέφανος Κοσμίδης


Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*