Είδαμε την μικρού μήκους ταινία “The Bureaucrat” στο 1ο Cynergo International Film Festival

1ο Cynergo International Film Festival
The Bureaucrat (2019), Ελλάδα
Μικρού μήκους, δράμα, επιστημονικής φαντασίας – 19’13’’

Συζητώντας για ταινίες…
Q & A Πέμπτης, 27/6/2019
Λουκία Σουγιά – http://www.θέατρο.gr

Στην αγορά μιας πόλης, σ’ ένα απρόσωπο δωμάτιο νοσοκομείου, βράδυ ή πρωί, μόνοι ή μαζί με άλλους, οι άνθρωποι «φεύγουν». Απρόσμενα ή μετά από δοκιμασία, αποχωρούν από τον κόσμο αυτό. Την ώρα της εξόδου τους, σαν άλλοι προπομποί της αρχαιότητας, σαν συνοδοί άγγελοι, σαν δυο φιγούρες βγαλμένες από σεκάνς του Βέντερς στα «Φτερά της Αγάπης», δυο άντρες τούς ακολουθούν στην ταινία του Δημήτρη Καρρά. Είναι οι «γραφειοκράτες», δυο τηρητές της επιθανάτιας τάξης, γραφείς άτεγκτων αρχείων -άπονοι, απαρέγκλητοι, αυστηρά προγραμματισμένοι. Με κινήσεις πανομοιότυπες, χωρίς οδύνη ή θυμό, χωρίς την πρόθεση
λύτρωσης ή τιμωρίας των απερχομένων, καταγράφουν, απλά, το συμβάν: άλλη μια αποχώρηση… Σαν εκτελεστές ή σαν ρομπότ μιας φανταστικής δημόσιας υπηρεσίας (που, σε ό,τι αφορά την απονιά, δεν έχει και πολλά να ζηλέψει από τις πραγματικές…).

Οι γραφειοκράτες είναι γένους αρσενικού -όπως η λέξη «θάνατος» στη γλώσσα μας- αλλά διαφορετικής ηλικίας και συμμορφωτικότητας: το τελευταίο, κυρίως, θα αποδειχθεί το στοιχείο που τούς διαχωρίζει. Ο ένας, αντιδρά. Το αρραγές προσωπείο του ξαφνικά «σπάει» και εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια ενσυναίσθησης, συμπόνοιας. Ο «γραφειοκράτης» θέλει αίφνης να αντιδράσει στον πόνο και την απώλεια που αποτελούσαν το αδιαμαρτύρητο καθήκον του, ει δυνατόν να τα σταματήσει, να τα καθυστερήσει. Είναι ο νεώτερος από τους δύο και ο μόνος με πρόσωπο γεμάτο χρώματα, σε αντίθεση με τον χλωμό και άκαμπτο συνάδελφό του.

Διόλου τυχαία, άλλωστε, η χρήση του χρώματος στην ταινία του Δημήτρη Καρρά. Πανταχού παρόν, αυτό ή η έλλειψή του, σηματοδοτεί χαρακτήρες, καταστάσεις και χώρους. Στην απρόσωπη αγορά της πόλης, το κόκκινο αίμα μιας πληγής. Στους συμβατικά ντυμένους γραφειοκράτες, το κόκκινο στόμα του νεώτερου. Στο νοσοκομείο, η παντελής, σχεδόν, έλλειψή του.

Ο «γραφειοκράτης» είναι μια ταινία-δημιούργημα νέων και ευφάνταστων δημιουργών. Μια ταινία που μπορεί κανείς εύκολα να δει ως αλληγορία. Ο ήρωας είναι ένα γρανάζι μιας μηχανής που δεν μπορεί να επηρεάσει. Ένας «εργαζόμενος» που, όπως τόσοι και τόσοι, οφείλει συμμόρφωση, παραγωγικότητα, ευπείθεια. «Να κάνει τη δουλειά του» χωρίς πολλά-πολλά. Χωρίς πολλή σκέψη, πολύ συναίσθημα, αντίρρηση ή αντίδραση. Και είναι ίσως τότε, που η δουλειά -και η ζωή- μεταβάλλονται σε θάνατο. Και το άτομο, σε «γραφειοκράτη».

Εκτός …αν υπάρξει εσωτερική σύγκρουση. Αν επιτραπεί η εσωτερική φωνή. Αν ο ήρωας της ζωής -όπως ο ήρωας της ταινίας- την αφουγκραστεί. Αν επιτρέψει το χρώμα. Αν το «ντυθεί» και αντιδράσει. Πέρα και πάνω από τον φόβο της τιμωρίας.

Στην ταινία η μεταστροφή του ήρωα μπορεί να ειδωθεί σαν κάτι πολύ παραπάνω από «γραφειοκρατική». Σαν στάση που απηχεί αγωνίες και αναζητήσεις μιας νεανικής αλλά βαθειάς ψυχής.

Ψυχής χρωματιστής

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:


Σενάριο: Δέσποινα Καλαϊτζίδου, Δημήτριος Καρράς
Σκηνοθεσία: Δημήτριος Καρράς
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Παυλίδου

Ερμηνεία: Βάιος Βλάχος, Κώστας Κυριαζίδης, Μαρία Σεμερτζίδου, Michael Webber, Σοφία Φυτιανού, Otari Apisiauri, Χρήστος Sangla, Δήμητρα Κουλαξίζη

Φωτογραφία: Νίκη Σφαιροπούλου
Μουσική:: Γιώργος Ξουλόγης
Ήχος: Ιφιγένεια Θεοδωρίδη, Λεωνίδας Αλαγιαλόγου
Μοντάζ: Δημήτριος Καρράς
Μακιγιάζ: Χριστίνα Παπασταύρου   


Καλλιτεχνική διεύθυνση: Έλσα Γκόγκογλου


Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*