Είδαμε την παράσταση «Το ημέρωμα της στρίγγλας» στο θέατρο «Φούρνος» και σχολιάζουμε.

Αντιστροφή μιας κατάστασης.

Γράφει ο Θοδωρής Λινάρδος

Κάποτε, σύμφωνα με τον Σαίξπηρ, ένας Λόρδος προσπάθησε να πείσει έναν μεθυσμένο να δει το έργο που επρόκειτο να παιχτεί. Και όχι, δεν συνέβη το αντίθετο, το προφανές, διότι πολύ απλά… δεν θα ήταν είδηση. Κάπως έτσι, εξάλλου, ο σκηνοθέτης της παράστασης «Το ημέρωμα της στρίγγλας», καλά διαβασμένος, έως και ψαγμένος στα ενδότερα, το… γύρισε τούμπα, αντιστρέφοντας τους ρόλους. Ανατρέποντας την ροή κι εξέλιξη, όπως την γνωρίσαμε κι από άλλες ερμηνείες, μάς αποτυπώνει «ζεστά» στο θέατρο «Φούρνος», την απεικόνιση μιας διαφορετικής -ρεαλιστικά φανταστικής- πραγματικότητας. Πώς θα ξεμπλέξει μια μπερδεμένη κατάσταση, παίζοντας με τις λέξεις και τις αντιδράσεις των ηρώων. Ενα περιβάλλον, κάπου στην Ιταλία συγκεκριμένα, αλλά εν πάσει περιπτώσει, οπουδήποτε, όπου η γυναίκα δεν περιμένει τίποτα από τα στερεότυπα της κάθε εποχής και παίρνει την τολμηρή κατάσταση στα χέρια της. Μη φανταστείτε ότι μετεξελίσσεται σε κάτι σαν τον «Τζόκερ» (σ.σ. παρεμπιπτόντως, καθηλωτικός ο Φίνιξ), για να μιλήσουμε και στην γλώσσα του σινεμά. Θα αποφασίσει ωστόσο και θα διεκδικήσει από μόνη της το καθετί. Ναι, ακόμη ακόμη, θα ζητήσει και τον άντρα, από την μητέρα του, σε γάμο. Ναι, που η αριστοκράτισσα μάνα, θα θελήσει να εξασφαλίσει και… προίκα του γιου της. Τελικά η στρίγγλα ταίριαξε με την λέξη ημέρωμα; Ο στρίγγλος, έγινε αρνάκι; Τι ισχύει; Μήπως, συνδυαστικά και τα δύο, άραγε. Όλα θα διαδραματιστούν μπροστά σου. Όταν συνομιλούν οι ενήλικοι στο δωμάτιο (από άλλο κεφάλαιο κι αυτό για να ξαναπιάσουμε λίγο τα κινηματογραφικά), τότε κάθε λύση, στο τι θα συμβεί, είναι πιθανή. Όταν η σάτιρα συναντά την κωμωδία, το ρομάντζο, την φάρσα και τον αυτοσχεδιασμό. Το γέλιο όταν συμπίπτει με τον διάλογο, το ακραίο, την αυτοκυριαρχία ως την απόλυτη μετάλλαξη χαρακτήρων και συνειδήσεων. Όταν, με λίγα λόγια, το απίστευτο μοιάζει ή τείνει να μοιάζει πιστευτό και χειροπιαστό. Η μουσική θα δέσει στιγμές της παράστασης, το κοινό -από κομπάρσος ως ενεργός παρατηρητής- θα λυθεί στα γέλια, ώσπου θα εμφανιστούν τριγύρω καρδιές και μπαλόνια χρωματιστά, προμηνύοντας κάτι αισιόδοξο. Όλα μαζί, για να συνθέσουν το σκηνικό ευτυχίας και αγάπης που (ιδανικά) κάθε ζευγάρι μπορεί να βιώνει. Στιγμές ακόμη και υπερβολής κι έξαρσης συναισθημάτων, που πάντως, αναδεικνύουν, το πόσο λείπουν, πολλές φορές, ξεχασμένα κάπου όλα αυτά, σε μια αχανή σήμερα καθημερινότητα/ρουτίνα. Άλλωστε και ο εκ των βασικών πρωταγωνιστών, σε μια τύποις εκ βαθέων εξομολόγηση, στο φινάλε, πριν την τελική υπόκλιση, θα καταστήσει σαφές προς τον θεατή πόσο σημαντική, εν κατακλείδι, είναι η έννοια της συντροφικότητας. Με μηνύματα κοινωνικά που οδηγούν-παραπέμπουν γρηγορότερα σε δρόμο συμπερασμάτων, αλλά και αποριών για σύγκριση καταστάσεων, με το τέλος του έργου…

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Τσονόπουλος

Διασκευή/Δραματουργική επεξεργασία: Κωνσταντίνος Τσονόπουλος, Νίκη Δουλγεράκη

Επιμέλεια κίνησης: Ευθύμης Χρήστου

Πρωτότυπη μουσική: Στάθης Σούλης

Σχεδιασμός φωτισμού: Γεωργία Τσελεπή

Κοστούμια: Κρίστελ Καπερώνη

Σκηνικά: Joe Pe (Retrosexual)

Βοηθοί σκηνοθέτη: Εύη Κουταλιανού, Νίκη Δουλγεράκη Φωτογραφίες: Μαρία Σπένδου

Παίζουν: Βοϊδήλος Θανάσης, Δημητριάδη Κωνσταντίνα, Δόβελου Εύη, Δουμπού Μαριέλα, Δουλγεράκη Νίκη, Ζαχαράτου Δήμητρα, Καφετζή Δάφνη, Παπαδημητρίου Παναγιώτα, Σανιάνος Αντώνης, Σπένδου Μαρία (live camera)

Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη, 21:00

Τιμές Εισιτηρίων: 12 ευρώ (κανονικό), 10 ευρώ (μειωμένο)

Θέατρο Φούρνος Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*