Είδαμε την “Αρχή του Αρχιμήδη” στο Skrow theater.

γράφει η Ελπινίκη Νίνου

Μπαίνουμε στο Skrow που έχει μετατραπεί σε αποδυτήρια κολυμβητηρίου. Ο χώρος μυρίζει όντως χλώριο και φαρμακείο (δεν ξέρω πώς το έκαναν, αλλά μπράβο τους). Χαρούμενες παιδικές φωνές, τσιρίδες, παφλασμοί και ανοίγει η αυλαία.

Ο Τζόρντι, ο κεντρικός χαρακτήρας του έργου, είναι δάσκαλος κολύμβησης παιδιών. Εξωστρεφής, κουλ, ομορφούλης, παιχνιδιάρης και τελείως politically incorrect, αλλά με βαθιά αφοσίωση και αγάπη για τα παιδιά. Όταν μαθεύεται ότι αγκάλιασε και φίλησε ένα μαθητή του για να τον ηρεμήσει (κάτι που έχει κάνει δεκάδες φορές σε πολλά παιδιά που το χρειάζονταν), όλα ανατρέπονται, όλα αμφισβητούνται και ο ίδιος προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας. Προφανώς, η αποστροφή του για την τυπικότητα και τους άχρηστους κανόνες δεν τον βοηθάει.

Το έργο δεν αφορά στην παιδοφιλία. Αφορά στην οπτική, στην ευκολία μας να δικάζουμε και να καταδικάζουμε, να πονηρεύουμε και τελικά να αποφεύγουμε όσα μας ξεχωρίζουν από τα ρομπότ.

Η σκηνοθεσία του Βασίλη Μαυρογεωργίου είναι γεμάτη αγωνία και εντάσεις, ενώ καταφέρνει έξυπνα να γεφυρώσει κάποιες ερμηνευτικές ανισορροπίες. Ο Άγγελος Μπούρας, ο Σεραφείμ Ράδης και η Μαρία Φιλίνη είναι συνεπείς και αληθινοί. Άλλος πιο πολύ ταγμένος σε μία και μοναδική αλήθεια, άλλος πιο αμφίρροπος.

Ο Μιχάλης Συριόπουλος ξεχωρίζει ως Τζόρντι. Φοβισμένος αλλά και γενναίος, ανοιχτός σε όλα τα συναισθήματα, αδικημένος αλλά μάχιμος, ευαίσθητος και λίγο “κάφρος”, ακροβατεί συνεχώς στην κόψη του ξυραφιού. Η ενσάρκωση ενός ρόλου που είναι και δεν είναι ή που θα μπορούσε και να είναι και να μην είναι πλησιάζει τα όρια και ο Συριόπουλος το καταφέρνει εκπληκτικά. Οι θεατές αδημονούν να μάθουν αν ο πρωταγωνιστής θα βυθιστεί υπό το βάρος των κατηγοριών ή θα επιπλεύσει πάνω από αυτές.*

Οι φωτισμοί της Στέλλας Κάλτσου και η μουσική του Γιάννη Σορώτου βοηθούν στην εξέλιξη της πλοκής και εντείνουν το κλίμα. Ευφάνταστο και συμβολικό το σκηνογραφικό εύρημα της Θάλειας Μέλισσας, λειτουργικά και αρμονικά τα κοστούμια της Ιφιγένειας Νταουντάκη.

Μια παράσταση για γερά νεύρα.

ΥΓ: Τζόρντι, εγώ σε πιστεύω.


*Η Αρχή του Αρχιμήδη καθορίζει ότι: “Κάθε σώμα βυθισμένο σε ρευστό δέχεται άνωση ίση με το βάρος του ρευστού που εκτοπίζει.” Αν το βάρος του σώματος είναι μεγαλύτερο της άνωσης, το σώμα βυθίζεται. Αν το βάρος του σώματος είναι μικρότερο της ασκούμενης σ΄ αυτό άνωσης, τότε επιπλέει.

Παραστάσεις:

Κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21:00 & κάθε Κυριακή στις 18:00

Skrow Theater, Αρχελάου 5 Παγκράτι

Περισσότερα για την παράσταση εδώ

Συγγραφέας:
Ζουζέπ Μαρία Μιρό
Μετάφραση:
Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Σκηνοθεσία:
Βασίλης Μαυρογεωργίου
Σκηνικά:
Θάλεια Μέλισσα
Κοστούμια:
Ιφιγένεια Νταουντάκη
Σχεδιασμός Φωτισμών:
Στέλλα Κάλτσου
Μουσική Επιμέλεια:
Γιάννης Σορώτος
Βοηθός Σκηνοθέτη:
Καλή Βοϊκλή
Φωτογραφίες:
Πάτροκλος Σκαφίδας
Φωτογραφίες Παράστασης:
Γιάννης Καραμπάτσος

Ηθοποιοί:
Άγγελος Μπούρας
Σεραφείμ Ράδης
Μιχάλης Συριόπουλος
Μαρία Φιλίνη

About elpinickie 35 Articles
Είμαι υποψήφια διδάκτωρ νευροβιολογίας και παθιασμένη λάτρης του θεάτρου. Μου αρέσουν οι βόλτες, ο χορός, τα ηλιοβασιλέματα, η θάλασσα, τα παγωτά και το τζιν τόνικ.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*