Είδαμε την παράσταση “Girls and Boys” του Dennis Kelly στο Θέατρο 104

Μια ιστορία για την πατριαρχία

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Ακολουθούν spoilers!!!!

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας υπέροχος άντρας. Έξυπνος, όμορφος, πετυχημένος, πνευματώδης, φεμινιστής. Αποτελούσε τον υπ ‘αριθμόν 1 φαν της γυναίκας του, την οποία καμάρωνε και ενίσχυε με οποιονδήποτε τρόπο μέχρι που αυτή έγινε καλύτερη από αυτόν, πιο πνευματώδης και πιο πετυχημένη, πιο περιζήτητη και πιο πλούσια. Τότε όλα αλλάζουν για το παραμυθένιο ζευγάρι της ιστορίας του βραβευμένου θεατρικού συγγραφέα Dennis Kelly. Τότε το όνειρο μετατρέπεται σε εφιάλτη και το παραμύθι στην πιο απίστευτη ταινία τρόμου.

Το “Girls and boys” είναι ένα έργο στηριγμένο πάνω στις σχέσεις των φύλων και στη διαπλοκή τους με την κοινωνία. Αφηγήτρια είναι μια γυναίκα που παρά τις εμπειρίες και τις επιτυχίες της είναι ιδιαίτερα ανασφαλής και καταλήγει να γίνει θύμα μιας τερατώδους κακοποίησης. Κακοποιός της είναι ο σύζυγος της, ο οποίος αρχικά παρουσιάζεται με τα πιο φωτεινά χρώματα. Όταν το status quo του ως αρσενικό, δηλαδή η ύπαρξη του ως ο πυλώνας της οικογένειας, αμφισβητείται εξαιτίας της κρίσης ,μετατρέπεται σε μια φρικαλέα αρσενική εκδοχή της Μήδειας. Προκειμένου να εκδικηθεί τη γυναίκα του σκοτώνει τα παιδιά του. Ναι, το “Girls and boys” είναι από εκείνες τις παραστάσεις που σε κάνουν να σκέφτεσαι: “wow, that escalated quickly!”. Ναι, είναι μια ιστορία οικογενειακού αφανισμού, μα ταυτόχρονα είναι κάτι πολύ περισσότερο.

Πρόκειται για μια σκιαγράφηση της μεταλλαγμένης πατριαρχικής αντίληψης του 21ου αιώνα, όπου όσο δεν απειλείται το status του ο παιδοκτόνος σύζυγος είναι σύμβολο δικαιοσύνης, ορθότητας και ισότητας. Πράγματι, ο σύγχρονος μισογύνης άντρας συνήθως καλύπτεται με το ένδυμα του φεμινιστή. “Είμαι πολύ φεμινιστής”, “Πιστεύω ότι οι γυναίκες μπορούν να καταφέρουν τα πάντα, καριέρα και οικογένεια”, “Αγαπώ πολύ τις γυναίκες”,ακούμε ξανά και ξανά γύρω μας από το αντίθετο φύλο. Αλίμονο, πρόκειται απλά για το τυράκι. Εφόσον το μαστίγιο απέτυχε, δοκιμάζουμε το καρότο. Επιπλέον, μέσα από την ιστορία του Dennis Kelly διαφαίνεται με τρόπο έμμεσο ο τρόπος με τον οποίο απαιτείται κοινωνικά να συμπεριφέρεται ο άντρας. Κατά τη γνώμη μου, η οπτική αυτή έρχεται σε διάλογο με τη “Μήδεια” του Ευριπίδη, αφού τα δύο έργα αποτελούν ζεύγη ψυχαναλυτικής συμμετρίας.

Η Μήδεια ύστερα από την προδοσία του Ιάσονα, από έρωτα και ταυτόχρονα μίσος ,σκοτώνει τα παιδιά της προκειμένου να εκδικηθεί για την απιστία του απέναντι της, αφού γι’ αυτόν πρόδωσε την πατρίδα και την οικογένεια της. Από την συμπεριφορά της διαφαίνεται η αντίληψη της κοινωνίας για τα κίνητρα που καθοδηγούν μια γυναίκα στις πράξεις της. Ο έρωτας είναι η ζωογόνος δύναμη και η δεύτερη όψη του νομίσματος της γυναικείας υπόστασης. Παράλληλα, η Μήδεια είναι φορέας μιας αρχαίας αντίληψης, που βρίσκει το έρεισμα της στο (ψευδές) αφήγημα της μητριαρχίας. Θεωρώντας ότι τα παιδιά είναι κτήμα της προβαίνει στην αποτρόπαια πράξη. Από την άλλη μεριά, ο σύζυγος της αφηγήτριας στο “Girls and boys” σκοτώνει τα παιδιά του από τη ζήλια του για την επαγγελματική επιτυχία της γυναίκας του, η οποία συρρέει με τη δική του καταστροφή και πτώχευση. Από αυτό γίνεται φανερό ότι η κοινωνική καταξίωση είναι η αποστολή του άντρα στην ανθρώπινη κοινωνία και όχι ο έρωτας, όπως στην περίπτωση της Μήδειας. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα ότι η αφηγήτρια αρχικά πιστεύει ότι ο σύζυγος της την απατάει με άλλη γυναίκα. Δεν περνά καν από το μυαλό της το ευτελές του κίνητρο. Παράλληλα, ο παιδοκτόνος αντιμετωπίζει και ο ίδιος τα παιδιά του σαν κτήμα, όπως ακριβώς και η Μήδεια. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι πολλές σύγχρονες φιλολογικές αναλύσεις θεωρούν ότι η Μήδεια έχει περισσότερο ανδρικά χαρακτηριστικά.

Όλο το παραπάνω πλαίσιο παρουσιάζεται σε απόλυτα ικανοποιητικό και δημιουργικό βαθμό από τη σκηνοθεσία της Άννας -Μαρίας Στεφαδούρου, η οποία αναδεικνύει τη θηλυκή υπόσταση του έργου. Μέσα σε ένα απλό σκηνικό από έπιπλα σκεπασμένα με λευκά πανιά δημιουργεί το τέλειο περιβάλλον αναμνήσεων, μέσα στο οποίο η αφηγήτρια στοιχειώνεται από τα φαντάσματα του τραυματικού της παρελθόντος. Αρχίζει να διηγείται την ιστορία της σε τρόπο απλό και άμεσο, χωρίς να κάνει κανέναν να υποψιάζεται τη σκοτεινή έκβαση της. Το στοιχείο αυτό είναι που κάνει και την παράσταση ιδιαίτερα σοκαριστική. Επιπλέον, την μίνιμαλ αισθητική του έργου συμπληρώνει η σχεδόν παντελής έλλειψη μουσικής που θα μπορούσε να υποβάλει συναισθηματικά τον θεατή. Πρόκειται κυριολεκτικά για ένα “one woman show” με τη Δώρα Παρδάλη να ξεπερνά την αρχική της αμηχανία και να ξεδιπλώνει το ταλέντο της χωρίς υπερβολές και ιδιαίτερες εξάρσεις, με τη συγκίνηση και το πόνο να διαδέχονται την αυστηρή καταγραφή των γεγονότων από έναν αυτόπτη μάρτυρα.

Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι το “Girls and Boys” είναι μια παράσταση κατεξοχήν “γυναικεία” που πραγματεύεται τη σχέση μεταξύ των δύο φύλων σε μια πατριαρχικά δομημένη κοινωνία. Επιπλέον, το gore περιεχόμενο της συνοδεύεται από μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική -παιδαγωγική -θεραπευτική λειτουργία. Πράγματι, το τέλος της ιστορίας βρίσκει την ηρωίδα ναι μεν πληγωμένη ,μα συνειδητοποιημένη και έτοιμη να αντιμετωπίσει τα τραύματα της μέσα από το μοίρασμα των συναισθημάτων της με τον κόσμο. Υπερνικώντας την ηττοπάθεια και την εσωστρέφεια δεν καταγγέλλει απλά την εγκληματική συμπεριφορά του πρώην συζύγου της, αλλά προχωρά σε μια κίνηση εκδίκησης διαγράφοντας τον παντελώς από τη μνήμη της. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο που καθ’ όλη την αφήγηση της δεν αναφέρεται πουθενά το όνομα του. Η διαδικασία επούλωσης έχει ήδη ξεκινήσει.

ΘΕΑΤΡΟ 104 (Ευμολπιδών 41, Γκάζι, 2103455020)

Συγγραφέας:Dennis Kelly

Μετάφραση:Άννα-Μαρία Στεφαδούρου

Σκηνοθεσία:Άννα-Μαρία Στεφαδούρου

Σκηνικά:Ηλέκτρα Σταμπούλου

Κοστούμια:Βασιλική Σύρμα

Παίζουν:Δώρα Παρδάλη

Διάρκεια:75 λεπτά

Τιμές Εισιτηρίων:12 ευρώ, 8 ευρώ (μειωμένο)

Διάρκεια Παραστάσεων:Από 7 Οκτωβρίου 2019 έως 7 Ιανουαρίου 2020

Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

Φωτογραφίες:Πάτροκλος Σκαφίδας

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*