Είδαμε την παράσταση ΜΑΜΑ στο θέατρο Βασιλάκου.

Γράφει η Λένα Σάββα
Στο θέατρο Βασιλάκου παρακολουθήσαμε το βραβευμένο έργο της Marta Barcelo σε μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και σκηνοθεσία Γιώργου Σουλειμάν με βοηθό σκηνοθέτη το Σπύρο Σιακαντάρη.
Μια αγγελία στην εφημερίδα.Καθώς ”σ’ αυτή τη ζωή όλα πουλιούνται κι όλα αγοράζονται” μια γυναικα 62 χρονών διαθέτει τον εαυτό της ως μαμά επί πληρωμή.Αιτία οικονομικά προβλήματα αλλα κυρίως το ”συναισθηματικό έλλειμα.
Βρίσκεται μια κόρη.Δεν εχει γονείς, θέλει μια μητέρα.
”Εμείς οι δυό μπορεί να έχουμε μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας από τις άλλες οικογένειες.Ποιός ξέρει;”
Μπαίνουν οι όροι.Κι από τις δύο πλευρές.Οι όροι σε όλες τους τις λεπτομέρειες για να χτιστεί μιά σχέση.Μια απελπισμένη απόπειρα για αγάπη που χρησιμοποιεί όρους και χαρτιά για να καλύψει την ανάγκη της.
”Χρειάζομαι μια μητέρα στοργική.Να με φιλάει όταν μπαίνω στο σπίτι, όταν φεύγω, και να με αγκαλιάζει, να με παρηγορεί όταν με βλέπει λυπημένη.Χρειάζομαι μιά μητέρα με κατανόηση.Να μπορεί να μπαίνει στη θέση μου όποτε χρειαστεί, να ξέρει να σέβεται την προσωπική μου ζωή και να μην μπερδεύεται στα προσωπικά μου”.
Σαν το Πιστεύω ακούγεται.Και σαν τις δέκα εντολές.Υπάρχει κάποιος που να μην ήθελε κάτι τέτοιο από την αληθινή του μητέρα;Μήπως τελικά όλες οι σχέσεις θα έπρεπε να περνάνε απ’ αυτές τις διεργασίες και να μην είμαστε οι άνθρωποι ξέφραγα αμπέλια;
Το συμβόλαιο υπογράφεται.Και η σχέση μητέρας-κόρης αρχίζει τη διαδρομή της.Μια διαδρομή που βγάζει πολύ γέλιο στις στιγμές της καθημερινότητάς τους και πολλή συγκίνηση στις βαθειά ανθρώπινες στιγμές τους.
Το παρελθόν είναι όντως κάτι που δεν μπορεί ν’ αλλάξει ή μια όμορφη και με πληρότητα στιγμή, μια στιγμή αγάπης στο τώρα μπορεί να θεραπεύσει ολόκληρο το παρελθόν;
Το πείραμα πετυχαίνει.Ποιός είπε ότι μόνο το αίμα δημιουργεί αγάπη;
”Θα ήθελα να με βοηθούσες καμμιά φορά στο πλύσιμο των πιάτων.Το κάνουν οι κόρες αυτό.Και θέλω να προσθέσω άλλον έναν όρο στο συμβόλαιο.Θέλω να μιλάμε πιο συχνά”.
Η ευαίσθητη μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη ντύνει ζεστά μιά ανθρώπινη σχέση που αρχίζει από το τίποτα, για να καταλήξει σε κάτι αληθινό.
Η εμπνευσμένη σκηνοθεσία του Γιώργου Σουλειμάν χωρίζει την ιστορία σε χρόνους χωρίς εμφανή όρια.Το διαχωριστικό είναι η αφήγηση.Η μητέρα και η κόρη μπαινοβγαίνουν στο χρόνο, στο πριν, στο πιό πριν,στο μετά, στο τώρα, αφήνοντας ανοιχτό το δρόμο για το μέλλον.Το μέλλον που πάλι η αγάπη το προδιαγράφει.
Βαθεια αληθινή, να συγκινεί μέχρι δακρύων η μεστή ερμηνεία της Ελένης Καστάνη.Ακόμα και τώρα που γράφω -μέρες μετά- η συγκίνησή μου πάλλεται.
Εκπληξη μεγάλη η εξαιρετική ερμηνεία της Ευγενίας Σαμαρά, μας καθήλωσε.
Τα σκηνικά της Ηλένιας Δουλαδίρη κυκλικά όπως η ζωή, καταργούν κι αυτά, συμπλέοντας με τη σκηνοθεσία, τα όρια του χρόνου.Γιατί δεν υπάρχει.Γιατί ο χρόνος είναι αυτό που βιώνουμε.Κι όταν αυτό που βιώνουμε είναι αγάπη, ο χρόνος καταργείται.Και μαζί μ’ αυτόν όλοι οι τύποι.Μένει μόνο η ουσία.
ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΟΜΕΝΟΥΣ
”Η συναισθηματική ανθεκτικότητα ή ελαστικότητα είναι ένας όρος που αναφέρεται στην ικανότητα του ανθρώπου να ξεπερνάει δύσκολες στιγμές και να προσαρμόζεται μετά από μιά δυσάρεστη ή τραυματική εμπειρία.Η ευελιξία είναι μια βασική αξία επιβίωσης στο συγχρονο κόσμο”.
”Πρέπει να δουλέψουμε με τα θέματά μας για να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας”.
Αποσπάσματα από την οικιακή ψυχολογία της Σέλια Μπιγιάρ.
Στο θέατρο Βασιλάκου είδαμε μιά υπέροχη παράσταση.Απ’ αυτές που σε πλουτίζουν που σε πληρούν.Οποιος δεν τη δει θα έχει πράγματι ”συναισθηματικό έλλειμα” κι όχι μόνο.

Ερμηνεύουν: Ελένη Καστάνη και Ευγενία Σαμαρά

Κείμενο: Marta Barceló

Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ

Σκηνοθεσία: Γιώργος Σουλεϊμάν

Ερμηνεία:Ελένη Καστάνη και Ευγενία Σαμαρά 

Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: Ηλένια Δουλαδίρη

Φωτισμοί:  Ζωή Μολυβδά

Πρωτότυπη Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης

Οργάνωση Παραγωγής: Εύα Πολυχρονιάδου

Φωτογραφίες: Νίκος Ζήκος

Artwork: Κωνσταντίνος Γεωργαντάς

Επικοινωνία: Σπύρος Σιακαντάρης

.1

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*