Συνέντευξη του Βαλεντίνου Τσίλογλου   στο θεατρο.gr με αφορμή την παράσταση ” Δείπνο Βασιλισσών ” στο Θέατρο  ΠΚ

της Χρύσας Κοκκίνου 

1) Καλησπέρα σας, κύριε Τσίλογλου και καλωσορίσατε στην σελίδα μας.  Όταν ακούτε τη λέξη θέατρο τι σας έρχεται πρώτο στο μυαλό; Ποια ήταν η αφορμή της ενασχόλησης σας με το θέατρο;

Ατελείωτες ώρες προβών, ιδρωμένοι άνθρωποι να τρέχουν πάνω κάτω, μουτζουρωμένες σελίδες, ξύλινο πάτωμα και σκόνη. Αυτό είναι το θέατρο για μένα. Η “λάμψη” που βλέπει ο θεατής όταν πάει να παρακολουθήσει μια παράσταση είναι μόνο τη στιγμή της παράστασης. Το πριν έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Αφορμή στάθηκαν τα θέλω μου και μόνο.Το μικρόβιο του θεάτρου υπήρχε μέσα μου από νεαρή ηλικία. Από παιδί συμμετείχα σε σχολικής εκδηλώσεις και θεατρικές ομάδες. Όταν πέρασα στο Πανεπηστήμιο στο Τμήμα Κοινωνικής Διοίκησης συνειδητοποίησα οτι είναι κάτι που δεν με ενδιαφέρει καθόλου και έτσι αποφάσισα να σπουδάσω αυτό που αγαπούσα.

2) Μετά την θεατρική παράσταση “Ύποπτη για τον φόνο μου” επιστρέφετε για 2η χρονιά με τη μαύρη κωμωδία «Δείπνο βασιλισσών» που υπογράφετε  και σκηνοθετείτε ο ίδιος από το Νοέμβριο, στο Θέατρο ΠΚ. Ποια είναι η ”υπόθεση” του έργου;  Υπάρχουν κάποια  στοιχεία του χαρακτήρα  σας, που είναι κοινά με τον ήρωα που υποδύεστε στο έργο;

Το «Δείπνο Βασιλισσών» είναι μια σπαρταριστή μαύρη κωμωδία, ευχάριστη, χαρούμενη, με γρήγορο ρυθμό, γεμάτη γέλιο και ανατροπές.

Τρείς φίλες από τα παλιά, σχηματίζουν μια “ανορθόδοξη” οικογένεια και συγκατοικούν για μια εβδομάδα. Η Κλεοπάτρα χωρισμένη, η Αμαλία αδειούχα και η Ελισάβετ απολυμένη. Μαζί τους μένει ο εξωστρεφής Ζάν, φοιτητής δραματικής σχολής. Στην παρέα τους και η Μπέμπα, η μητέρα της Αμαλίας!

Η αρμονική τους συνύπαρξη αναστατώνεται από ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα. Με τον ερχομό του, ο Κάρολος δημιουργεί απρόσμενες καταστάσεις που ταράζουν την καθημερινότητα τους. Φανερώνονται αλήθειες που έκρυβαν η μια από την άλλη ανατρέποντας τα πάντα!

Ο Ζάν που υποδύομαι είναι ένας χαρακτήρας που έχει αρκετά κοινά με το Βαλεντίνο αλλά και πολλές, πάρα πολλές διαφορές. Είναι εξωστρεφής, glamorous, «τρελός», με χιούμορ, ετοιμόλογος, η ψυχή της παρέας αλλά μερικές φορές είναι «παρτάκιας». Αυτό είναι μια από τις διαφορές μας. Το μόνο σίγουρο είναι οτι θα τον θέλατε όλοι για φίλο σας.

3) Σας έχει μείνει κάποιο στιγμιότυπο ή φράση από τη παράσταση και γιατί ;

Ολόκληρο το έργο!!! Ωστόσο μια ατάκα που ξεχωρίζω είναι η εξής, “το λίγο είναι για τους μέτριους και μέτριος δεν υπήρξα ποτέ”. Θεωρώ πως οτι κι αν κάνεις στη ζωή σου πρέπει να το κάνεις σωστά και να το προσπαθείς όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα. Υπομονή και επιμονή χρειάζεται. Μην καταθέτεις τα “όπλα” και μην τα παρατάς με τη πρώτη δυσκολία.

4) Ήταν δύσκολο για εσάς να προσεγγίσετε τον συγκεκριμένο ρόλο; 

Καθόλου. Ήταν όλοι οι ρόλοι στο μυαλό μου στημένοι και σχεδόν έτοιμοι από την πρώτη στιγμή. Από τη πρώτη κιόλας γραφή γνώριζα πως θέλω να προσεγγίσω και το δικό μου ρόλο, τον Ζάν, αλλά και τους υπόλοιπους ρόλους.

5)  Ποια θεωρείτε ότι είναι η θέση του θεάτρου στην σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα;

Όσο πάει γίνεται και καλύτερη. Τα τελευταία χρόνια γίνονται πολύ αξιόλογες προσπάθειες οχι μόνο από μεγάλα θέατρα αλλά και από μικρότερες θεατρικές σκηνές. Επίσης, με χαροποιεί ότι έχει αλλάξει και η νοοτροπία του κόσμου απέναντι στο θέατρο. Σε μια εποχή που υπάρχει οικονομική κρίση τα θέατρα γεμίζουν και γεμίζουν από νέο κόσμο. Κάποτε το θέατρο ήταν πολυτέλεια ή είχε ένα πολύ μικρό κοινό. Αυτό όμως έχει αλλάξει κι όλο και πιο νέοι άνθρωποι επιλέγουν το θέατρο ως έξοδο. Γίνεται το θέατρο πια μια προσιτή διασκέδαση. Ωστόσο, υπάρχει και κάτι που δεν μ΄αρέσει. Βλέπω πολλές φορές ότι το θέατρο δεν σέβεται το θεατή πλασάροντας του πολλές φόρες ανούσιο θέαμα. Αλλά και ο θεατής πολλές φορές δεν σέβεται το θέατρο παρακολουθώντας μια παράσταση σαν να βλέπει τηλεόραση με chips και αναψυκτικό. Το σημείο αυτό μοιάζει να θέλει δουλίτσα ακόμα για να βρεθεί η ισορροπία ανάμεσά τους.

6)Ποιο είναι το αγαπημένο σας βιβλίο, το αγαπημένο σας τραγούδι και το αγαπημένο σας σημείο στη πόλη.

Το αγαπημένο μου βιβλίο είναι το “ΝΑΙ” της Μαργαρίτας Καραπάνου. Τραγούδια δεν έχω ένα αλλά πολλά. Ένα που το λατρεύω όμως πολύ και το ακούω συνέχεια είναι το “this is my life” της Shirley Bassey. Σημείο της πόλης που αγαπώ είναι το ιστορικό κέντρο της. Δεν θα άλλαζα τίποτα στην Αθήνα. Είναι μια πόλη που λατρεύω και έχει τη δική της υπογραφή.

7) Τι άλλα σχέδια έχετε για την φετινή σεζόν;

Θα αφήσουμε για λίγο την κωμωδία και θα ανεβάσουμε δυο έργα ένα κοινωνικό και ένα δράμα.

8) Θα θέλαμε να κλείσουμε με κάτι που θέλετε εσείς να πείτε για το Θεατρο.gr .

Συνεχίστε να δίνετε βήμα στους νέους καλλιτέχνες όπως κάνετε τόσο καιρό.

Ευχαριστούμε πολύ!

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*