Συνέντευξη του ποιητή Πάνου Νιαβή στο Θέατρο.gr με αφορμή τη νέα του ποιητική συλλογή «Η Τριγωνομετρία των Παθών»

Της Ντίνας Καρρά

Από τους σημαντικότερους ποιητές της εποχής μας, ο Πάνος Νιαβής, μας μιλάει για τη νέα του ποιητική συλλογή την “Τριγωνομετρία των Παθών”, που έχει ήδη κερδίσει θερμότατες κριτικές. 

Εσωτερικός εξόριστος εγώ“, μας λέει, “πάντα έπαιρνα αποστάσεις από τα τρέχοντα γεγονότα. Ήταν σαν να φωτογράφιζα από απόσταση τα συμβάντα της ζωής μου. Γιατί βλέπεις ο φωτογράφος κάνει βήματα πίσω για να χωρέσει όλο το σκηνικό ή οι άνθρωποι στο φωτογραφικό κάδρο της στιγμής. Αυτή η στάση με βοήθησε να έχω κριτική ματιά, σαν να ήμουν εγώ έξω από το κάδρο και τα τεκταινόμενα”.

-Πώς λειτουργούσε σε εσάς τον ίδιο, αυτή η απόσταση;

Η απόσταση ενίοτε θόλωνε τις αμφιβολίες, τις αμφισβητήσεις μου, σα να μην νετάριζε σωστά ο φακός της μηχανής μου, και άλλοτε με καθιστούσε ουδέτερο αφηγητή της ζωής .

Μαθημένος της μοναχικότητας με απορρόφησε ασυναίσθητα η μοναξιά της γραφής. Μαθαίνοντας με ακριβοπληρωμένα δίδακτρα, με τα χρόνια, πως το καταφύγιο του έρωτα , στη συνεπαφή μας με τον ετερώνυμο Άλλο, εμπεριέχει τον κίνδυνο του αφανισμού μας μες τη μέθη της συνουσίας.

-Τι είναι για σας η ποίηση; 

Να σας πω πριν ότι στα ύστερα χρόνια, προτίμησα την ειρήνευση μες την γενναιοδωρία των λέξεων, όπου η διαστολή μπορεί να είναι σε ηπιότερη έξαρση. Η Ποίηση στα μάτια μου δεν είναι κάποιου είδους ηδονή, ούτε μέσο καταγοήτευσης των αναγνωστών. Είναι τόπος συνεύρεσης με την υπαρξιακή αγωνία του άλλου και μια μυστική συνομολόγηση πως είσαι εκείνος, και πως αναζητάτε μαζί την Αλήθεια και το εύρος της Ελευθερίας σας. Ψιθυρίζοντάς του σεμνά και αθόρυβα στις ούγιες των λέξεων σου, πως ο λόφος της κατανόησης αξίζει δέκα φορές από την χαράδρα της επίκρισης. Κι όσο οι λέξεις σου αναβλύζουν ομορφιά, πόνο, νοσταλγία, για τον έρωτα, το θάνατο και το νόστο, ο άλλος, ο κάθε άλλος, θα βγει για μια στιγμή από την κρύπτη της μοναξιάς, της αγωνίας, της αναπόλησης και θα στέρξει στη κοινή περπατησιά μες την θαλπωρή των στίχων σου .

-Οι ποιητές άραγε, γράφετε για τον κόσμο ή για τον εαυτό σας; 

Εγωιστές απ’ τους πιο εγωιστές οι ποιητές, γνωρίζουν καλά πως, ενώ γράφουν για μια ελάχιστη μειοψηφία που διαβάζει ποίηση, επιμένουν να αυταπατώνται πως γράφουν για τον κόσμο όλο. Γιατί η δημιουργία μας επιτρέπει την επιστροφή στη χαμένη αθωότητα, στη χαμένη Ιθάκη, στο ξεχασμένο αρχέτυπο. Φορούν στο λησμονημένο βίωμα τον μανδύα της Νοσταλγίας, έτσι ώστε τα καθημερινά μας ασήμαντα να μεταμορφώνονται σε νοερούς ευδαιμονισμούς. Σπάζοντας και φωτίζοντας αμυδρά τα σκοτάδια του τετελεσμένου και της ειμαρμένης, της τραγωδίας μας να είμαστε, δυστυχώς, Θνητοί και κατά συνέπεια να οδεύουμε με επίγνωση πλησίστιοι για την  αναπόφευκτη συνάντησης μας με το Θάνατο και την ανυπαρξία μας.

Ένας ακόμη θνητός εγώ, που αντιμάχομαι επί ματαίω, με στίχους, το εφήμερο του γραμμικού μου χρόνου.

Ίσως  να ηχεί ως παράδοξος ή παράλογος για τίτλος ποιητικής συλλογής, «Η Τριγωνομετρία των Παθών». Ζούμε σε εποχές μεταβατικές και το παράλογο έχει εγκαθιδρυθεί παντού σε όλες τις πτυχές του βίου μας. Έτσι, καθώς λέει κάπου ο Καμύ, «…το παράλογο είναι η καθαρή λογική που παραδέχεται τα όριά της…» 

-Η ποίηση είναι σήμερα κι ένας τρόπος να αντιμετωπίσουμε αυτούς τους παράξενους καιρούς;

Για να αντέξω την ένταση των καιρών χρειαζόμουνα μια ιδιωτική προσευχή για να προσευχηθώ, άθεος γάρ, στον άγνωστο Θεό που ίσως δεν έχει γεννηθεί ακόμη. Να ψιθυρίσω θρήνους για έρωτες χαμένους που βιώθηκαν σαν θρίαμβοι ή ήττες ολικές. Να βγάλω τη γλώσσα στο Θάνατο γητεύοντάς τον με τις λυπημένες λέξεις για τους αγαπημένους που μου έκλεψε, ο μοχθηρός. Με συνισταμένες την χειραφέτηση που μας προσφέρει η  προδοσία του έρωτα, του αδελφού, του φίλου και τελικά του σώματος, τη νοσταλγία, και τον πόνο για την ήττα μας απ’ το χρόνο. Γράφω με ρωγμές λυρισμού σε αόριστο οριστικής, για τα ανεπίστροφα κελεύσματα του νου.

Εφαπτόμενη η Ύπαρξή μου τυχαία με  τη μαγεία ,την αισθαντικότητα και τη σιωπή, γεννώ στίχους ως μια κάποια λύση για την άμβλυνση των υπαρξιακών αγωνιών μου και την αλαζονεία  των παθών μου

– Γιατί γράφτηκε αυτή η συλλογή;

Η Τριγωνομετρία μου δεν γράφτηκε να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα των καιρών μου. Αναπλάθει με λέξεις δανεικές από τους μεγάλους της Ποίησης τη βουή των γεγονότων όπως αυτά κατοίκησαν εντός μου, κάνοντας χαρμόσυνη ανάσταση τη λύτρωσή μου από το αβάστακτο εφήμερο. Μου δίνει την αναγκαία βοήθεια  να αντιπαλέψω την κακότητα που κατοικεί εντός μου. 

Γιατί ονειρεύομαι, θα πει, πως σε πλάθω απ’ την αρχή αιώνια Εύα,  Σαιξπηρικά, αφού «είμαστε η ίδια ύλη που τα όνειρά μας είναι καμωμένα»                                                                                                                                                                                                                                         

About Ntina Karra 66 Articles
Ονομάζομαι Ντίνα Καρρά. Είμαι άτομο εξωστρεφές, κοινωνικό, αισιόδοξο, ενθουσιώδες (κριός στο ζώδιο) και πολύ δημιουργικό! Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να αποτυπώνει πάνω στο χαρτί συναισθήματα και σκέψεις. Έτσι και με το θέατρο νιώθω ότι ξαναγεννιέμαι και γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Επίσης αγαπώ τη γυμναστική γιατί "νοῦς ὑγιής ἐν σώματι ὑγιεῖ". Χαμόγελα και θετική σκέψη κατακλύζουν πάντα τη ζωή μου και συνεχώς λέω ότι τα καλύτερα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις!

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*