Είδαμε την παράσταση “Talking Heads” με την Πηνελόπη Σταυροπούλου στο θέατρο 104

Γράφει η Ντίνα Καρρά

Η συλλογή μονολόγων «Talking Heads» του δημοφιλούς Βρετανού συγγραφέα Άλαν Μπέννετ, γραμμένοι στα τέλη της δεκαετίας του ’80 για τηλεοπτική σειρά και κατόπιν για το ραδιόφωνο, παρουσιάζεται στο θέατρο 104 σε αβανταδόρικη σκηνοθεσία του Βαγγέλη Παπαδάκη. Η εύπλαστη Πηνελόπη Σταυροπούλου ενσαρκώνει με πιστότητα τρεις ξεχωριστούς χαρακτήρες των μονολόγων, τον μεσήλικα Γκράχαμ («Πατατάκι μέσα στη ζάχαρη»), την αλκοολική Σούζαν («Κρεβάτι ανάμεσα στις φακές») και την τσαχπίνα Αϊρήν («Μία κυρία των γραμμάτων») και πραγματικά κλέβει τις εντυπώσεις.

Ένα σύγχρονο κοινωνικό μωσαϊκό που αναφέρεται σε όλες εκείνες τις φωνές που ακούμε διαρκώς μέσα στο κεφάλι.

Ένα ανθρωποκεντρικό έργο που φωτίζει και εξυψώνει χαρακτήρες καθημερινούς, απλούς, σιωπηλούς, ευαίσθητους, καταπιεσμένους συναισθηματικά, περιθωριοποιημένους κοινωνικά που πασχίζουν να συμβιβαστούν με τους κανόνες της ζωής, να λυτρωθούν και να απελευθερωθούν από τα δεσμά της προσωπικής τους αέναης φυλακής. Μοναχικοί τύποι, ευάλωτοι, μικρομεσαίοι ταξικά, εξομολογούνται μύχιες σκέψεις και ανείπωτα μυστικά με παρρησία, σθένος ψυχής, παιδική αφέλεια, αγαθότητα και ιδιόμορφο χιούμορ. Ο Γκράχαμ, η Σούζαν και η Αϊρήν ζουν ήσυχα αλλά φλέγονται εσωτερικά. Βρίσκονται σε προσωπικό αδιέξοδο και μιλάνε για “όλα αυτά που τους καίνε”. Ο ρατσισμός, η θρησκεία και η σεξουαλικότητα είναι τα θέματα που τους απασχολούν.

Στον πρώτο μονόλογο «Πατατάκι μέσα στη ζάχαρη» παρακολουθούμε τον καταπιεσμένο, γεμάτο ψυχολογικά προβλήματα, ομοφυλόφιλο, μεσήλικα Γκράχαμ που ζει ευνουχισμένος μαζί με τη χειριστική μητέρα του. Χαρακτήρας ντροπαλός, ευαίσθητος με κλασική παιδεία αντιμετωπίζει με διακριτικότητα και ηρεμία όλα τα καθημερινά του δαιμόνια και αγωνίζεται να γίνει αποδεκτός γι΄αυτό που είναι.

Η Σούζαν στο δεύτερο μονόλογο «Κρεβάτι ανάμεσα στις φακές» είναι παντρεμένη με τον γόη εφημέριο της ενορίας και εγκλωβισμένη σ΄έναν λευκό γάμο. Μοιάζει με πυρωμένη λάβα ανήμπορη να διαχειριστεί τα θέλω και τα πρέπει της. Μοναδικός της σύμμαχος αποδεικνύεται το ποτό. Μία εκούσια φυλακή που γιατρεύει τις λανθασμένες επιλογές της ζωής της αποκοιμίζοντας μια και καλή τα όνειρα και τις προσδοκίες της.

Ο τελευταίος μονόλογος «Μία κυρία των γραμμάτων» σκιαγραφεί την μπριόζα Αϊρήν, μία μοναχική, απομονωμένη και αρκετά παρεμβατική γυναίκα που ενδιαφέρεται για το καλό του κόσμου πάντα από την δική της οπτική γωνία. Γράφει γράμματα για ό,τι την ενοχλεί, για ό,τι πιστεύει ότι έχει τη λύση. Μ΄άυτό τον τρόπο τονώνει την μονότονη και άχρωμη καθημερινότητά της. Ώσπου, κάποια στιγμή βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα της φυλακής και εκεί αισθάνεται πραγματικά ελεύθερη και ζωντανή συνειδητοποιώντας ότι το ενδιαφέρον για τους ανθρώπους, η κατανόηση, είναι μια θέση που δεν λειτουργεί από απόσταση.

Ο ταλαντούχος σκηνοθέτης Βαγγέλης Παπαδάκης έχοντας στη φαρέτρα του την εξαίσια μετάφραση του Ερρίκου Μπελιέ στήνει μία κομψή, παλλόμενη, εύρυθμη παράσταση που διακρίνεται για την απλότητά της, την ευφυΐα της, την ευθύτητα και αμεσότητα του λόγου της, την ομορφιά της. Κινείται μεταξύ τραγικού και κωμικού, ρεαλισμού και σουρεαλισμού με ευκρίνεια εστιάζοντας στην ψυχογράφηση των χαρακτήρων.

Ευφάνταστο το σκηνικό της Αλεξίας Θεοδωράκη. Ένα ξύλινο κουτί σαν δωμάτιο με διάφορα χρηστικά αντικείμενα και πολλά ανοιγόμενα παράθυρα, όπου το κάθε ένα έχει την δική του οπτική. Οι τρεις ήρωες κάθονται και μιλάνε πίσω απ΄αυτά με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά. Με ζήλο φροντίζει τα καλόγουστα κοστούμια και τις περούκες των προσώπων. Το περίτεχνο μακιγιάζ επιμελείται ο Αχιλλέας Χαρίτος, τους εύγλωττους φωτισμούς αναλαμβάνει ο Αλέξανδρος Αλεξάνδρου και το σφριγηλό ηχητικό τοπίο ανήκει στη Σίσσυ Βλαχογιάννη με εμπνευσμένες επιρροές τζαζ μουσικής.

Η πληθωρική Πηνελόπη Σταυροπούλου σμιλεύει τον χαρακτήρα των ηρώων της με συναισθηματική πληρότητα, ευστοχία, σκηνική διαφάνεια και αυξημένη ευσυνειδησία. Ερμηνεύει με ευκαμψία και ευθυβολία ισορροπώντας επιδέξια στις αδυναμίες και τα πάθη της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας. Μεταμορφώνεται εσωτερικά και εξωτερικά σε κάθε μονόλογο αλλάζοντας εμφάνιση, ηχόχρωμα φωνής και διαθέσεις. Ακουμπάει με ενδιαφέρον και αγάπη στις ψυχές των πρωταγωνιστών της και γίνεται ο απόηχος των σκέψεών τους. Είναι μία ολοκληρωμένη ερμηνεία με ψυχή που απογειώνει στο έπακρον τη δημιουργική θεατρική συνθήκη.

Το «Talking Heads» αφορά τον άνθρωπο που αντιμετωπίζει μία πραγματικότητα που τον δυσκολεύει, δημιουργεί μία δική του παράλληλη, που μέσα της αισθάνεται ασφαλής αλλά στην ουσία εκεί εγκλωβίζεται. Είναι ο καθρέφτης όλων εκείνων των τραγικά σιωπηλών φωνών που χαμογελούν στωικά στο βρυχηθμό της ζωής τους. Πρόκειται για μία γόνιμη παράσταση με βάθος, αισθητική, ήθος και ερμηνεία που αξίζει να συμπεριλάβετε στη θεατρική σας ατζέντα. Συστήνεται.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

«Talking Heads»

του Άλαν Μπέννετ

Τρείς Μονόλογοι: «Πατατάκι μέσα στη ζάχαρη», «Κρεβάτι ανάμεσα στις φακές», «Μία κυρία των γραμμάτων»

Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές

Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Παπαδάκης

Μουσική: Σίσσυ Βλαχογιάννη

Σχεδιασμός φώτων: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου

Σκηνικά- Κοστούμια: Αλεξία Θεοδωράκη

Φωτογραφίες Αφίσας: Τάσος Βρεττός

Μακιγιάζ: Αχιλλέας Χαρίτος

Τους τρεις ρόλους ερμηνεύει η Πηνελόπη Σταυροπούλου

Διεύθυνση παραγωγής: Πηνελόπη Σταυροπούλου

Δημόσιες σχέσεις: Μαριάννα Παπάκη

Παραστάσεις:

Παρασκευή ώρα 21:15

Σάββατο ώρα 18:30

Κυριακή ώρα 18:30

Διάρκεια παράστασης: 95 λεπτά περίπου

Τιμές εισιτηρίων:

12 ευρώ, 10 ευρώ (φοιτητικό, συνταξιούχων), 8 ευρώ (άνεργοι, ατέλειες)

Ομαδικά Εισιτήρια (άνω των 10 ατόμων): 8 ευρώ

Προπώληση Εισιτηρίων:

στο Viva και στο ταμείο του Θεάτρου 104 (τηλ: 2103455020)

Πρεμιέρα: Παρασκευή 25 Οκτωβρίου 2019, ώρα 21:15

About Ntina Karra 66 Articles
Ονομάζομαι Ντίνα Καρρά. Είμαι άτομο εξωστρεφές, κοινωνικό, αισιόδοξο, ενθουσιώδες (κριός στο ζώδιο) και πολύ δημιουργικό! Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να αποτυπώνει πάνω στο χαρτί συναισθήματα και σκέψεις. Έτσι και με το θέατρο νιώθω ότι ξαναγεννιέμαι και γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Επίσης αγαπώ τη γυμναστική γιατί "νοῦς ὑγιής ἐν σώματι ὑγιεῖ". Χαμόγελα και θετική σκέψη κατακλύζουν πάντα τη ζωή μου και συνεχώς λέω ότι τα καλύτερα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις!

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*