Είδαμε το “Πάρκινγκ” στο θέατρο Faust

γράφει η Ελπινίκη Νίνου

“Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.”

~ Κ. Π. Καβάφης, απόσπασμα από “Η Πόλις”

Στη σκηνή του Faust, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, ανεβαίνει ένα λαμπερό διαμαντάκι, αναβιώνει μια γλυκιά ιστορία που ευτυχώς γράφτηκε, σκηνοθετήθηκε και ζωντάνεψε από εξόχως ταλαντούχους ανθρώπους.

Το “Πάρκινγκ” είναι ένας μονόλογος με έντονες αναφορές στη ζωή του συγγραφέα του, του Θανάση Ταταύλαλη. Όπως προδίδει και ο τίτλος του, αφετηρία είναι ένα πάρκινγκ, ένα μουντό, γκρίζο πάρκινγκ. Ο ήρωας, όμως, αποφασίζει μια μέρα να αλλάξει τη ζωή του, να ξεφύγει από αυτή τη μοναξιά, το χάος, τη στασιμότητα.

Μην έχοντας ουσιαστικά καμία καβάντζα της προκοπής, καμία αποσκευή, κανένα στόχο συγκεκριμένο, ανοίγει την πόρτα και ξεκινά. Ξεκινά ένα περιπετειώδες ταξίδι, μια “οδύσσεια”, μια ιλιγγιωδώς τυχερή πορεία.

Ορέστης Τζιόβας, photo by Nysos Vasilopoulos

Δεν θέλω να χαλάσω τη μαγεία αποκαλύπτοντας λεπτομέρειες αυτής της πορείας, καθώς είναι μαγικό να εκτυλίσσεται μπροστά στα ανυποψίαστα μάτια σου, βήμα – βήμα, η ιστορία. Μια ιστορία εξαρτημένη σε μεγάλο βαθμό από την τύχη, αλλά και από την ετοιμότητα και την προθυμία του ήρωα να την ακολουθήσει.

Κι ενώ η πορεία αυτή φαντάζει συνεχώς ανοδική, το τέλος καρφώνει ύπουλα έναν προβληματισμό, μια ανησυχία στις καρδιές των θεατών που εκείνη την ώρα είναι τελείως ανοιχτές και φιλόξενες, απορροφώντας οτιδήποτε συμβαίνει επί σκηνής: Είναι οι δικές μου επιθυμίες που με οδηγούν; Ή είναι οι επιθυμίες που επιβάλλονται από τις κοινωνικές συμβάσεις; Εδώ που είμαι τώρα, έχω φτάσει ή ταξιδεύω ακόμη; Τελειώνει το ταξίδι ποτέ;

Τη λύτρωση φέρνει ο Καβάφης, ένας απόλυτος και αυστηρός Καβάφης που ενώ δηλώνει κατηγορηματικά στην “Πόλιν” του ότι ο άνθρωπος αδυνατεί να ξεφύγει από τον εαυτό του και τα λάθη του, ταυτόχρονα πεισμώνει τον καθένα από μας να τον διαψεύσουμε.

Την ιστορία διηγείται επί σκηνής ο Ορέστης Τζιόβας σε μία από τις καλύτερες ερμηνείες του. Παθιασμένος, άμεσος, εκφραστικός, όμορφος και γοητευτικός όπως πάντα (έχουμε κι εμείς τις αδυναμίες μας), με εντυπωσιακή εκφορά λόγου και ειλικρινές βλέμμα, καθηλώνει και μεταφέρει την ιστορία απευθείας στο νου και στην ψυχή των θεατών. Πολύ ειλικρινά, με μάγεψε. Απολαυστικός στις αστείες στιγμές του και πολύ αληθινός στις ανθρώπινες.

Oρέστης Τζιόβας, photo by Nysos Vasilopoulos

Βέβαια, είχε να πατήσει σε ένα εξαιρετικό κείμενο από τον Θανάση Ταταύλαλη, ο οποίος άφοβα έγραψε για τη ζωή του, για τις δικές του ερωτήσεις. Το έργο έχει διάσπαρτες, εύστοχες αναφορές στην ελληνική πραγματικότητα, έχει χαρακτήρες με νόημα και ενδιαφέρον και τέλος -κάτι που πια είναι όντως σπάνιο- είναι μια όμορφη ιστορία.

Η σκηνοθεσία ακολουθεί τη γραμμικότητα της ιστορίας, αξιοποιεί τα κωμικά στοιχεία χωρίς να τα πουλάει (όπως κάθε μαύρη κωμωδία που σέβεται τον εαυτό της), είναι φρέσκια, ζωντανή και φαίνεται καμωμένη με πολλή αγάπη. Επίσης, πολλά μπράβο στη Ζωή Αρβανίτη για τα λιτά αλλά προσεγμένα σκηνικά, στην Χριστίνα Λαρδίκου για τα κοστούμια, στη Μόνικα Έλενα Κολοκοτρώνη για την κίνηση, στον Κωστή Κόντο για τη μουσική και τον Νύσο Βασιλόπουλο για τους φωτισμούς.

Μην σας τρομάζει η λέξη “μονόλογος”. Μονολόγους παίζουμε στο κεφάλι μας κάθε μέρα. Αυτός αξίζει κιόλας!

Περισσότερα για την παράσταση εδώ

Συντελεστές

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Θανάσης Ταταύλαλης
Ηθοποιός: Ορέστης Τζιόβας
Βοηθοί σκηνοθέτη: Ελένη Αγγελοπούλου, Πανάγος Ιωακείμ
Φωτισμός: Νύσος Βασιλόπουλος
Μουσική: Κωστής Κόντος
Σκηνικά: Ζωή Αρβανίτη
Κίνηση: Μόνικα Έλενα Κολοκοτρώνη
Κοστούμια: Χριστίνα Λαρδίκου
Γραφιστικά: Νίκος Κλεισιάρης
Επικοινωνία: Πόπη Καλαιτζή
Οργάνωση παραγωγής: Ελένη Αγγελοπούλου
Φωτογράφος: Κωνσταντίνος Σοφικίτης

About elpinickie 44 Articles
Είμαι υποψήφια διδάκτωρ νευροβιολογίας και παθιασμένη λάτρης του θεάτρου. Μου αρέσουν οι βόλτες, ο χορός, τα ηλιοβασιλέματα, η θάλασσα, τα παγωτά και το τζιν τόνικ.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*