Είδαμε την “Μαρία Στιούαρτ” στο Θέατρο Άλμα

Η αδελφική αντιζηλία συνομιλεί με τη διαπλοκή της εξουσίας

Η “Μαρία Στιούαρτ” του Σίλλερ είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα και πιο σημαντικά κοσμικά δράματα που έχει προσφέρει ο γερμανικός κλασσικισμός και αφορά τη σύγκρουση δύο βασιλισσών, δύο αδελφών, δύο θρησκειών και δύο ρευμάτων, τα οποία θα μπορούσε να ακολουθήσει ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός. Πρόκειται για τη διαμάχη της Παρθένου Βασίλισσας Ελισάβετ και της νόμιμης διαδόχου του θρόνου της Αγγλίας, Βασίλισσας της Σκωτίας Μαρίας Στιούαρτ. Φέτος, η Άντζελα Μπρούσκου αποφασίζει να αγγίξει αυτό το κόσμημα της παγκόσμιας δραματουργίας, προσεγγίζοντας το με το γνωστό πρωτοποριακό και φρέσκο τρόπο της, μέσα από το ερμηνευτικό εύρος της Κατερίνας Μαραγκού και της Παρθενόπης Μπουζούρη στου ρόλους των δύο βασιλισσών αντίστοιχα.

Καταρχήν, μέσα από την παράσταση “Μαρία Στιούαρτ” ο θεατής θα έρθει σε επαφή με τις αλλαγές που κλόνισαν τη Δύση το 16ο αιώνα, δηλαδή τον διαχωρισμό του Κράτους από την Εκκλησία, φαινόμενο που εκδηλώθηκε και στο χώρο του θεάτρου μέσα από την εμφάνιση του κοσμικού δράματος στον αντίποδα θρησκευτικών θεατρικών έργων. Η μετάβαση αυτή και το δειλό πέρασμα στον κοινοβουλευτισμό διαφαίνεται ολοκάθαρα στο έργο του Σίλλερ. Πράγματι, η Βασίλισσα Ελισάβετ είναι νόθος, γεννημένη εκτός γάμου και φορέας των προτεσταντικών αξιών, που εκείνη την εποχή φαίνεται να κερδίζουν όλο και μεγαλύτερο έδαφος θέτοντας στο περιθώριο τον καθολικισμό. Είναι, ωστόσο, τόσο χαρισματική που πολύ γρήγορα το όνομα της γίνεται ταυτόσημο με τις αλλαγές που ο κόσμος είναι έτοιμος να δεχτεί. Από την άλλη μεριά, η Μαρία Στιούαρτ είναι η καθολική βασίλισσα της Σκωτίας και η γνήσια διάδοχος του θρόνου. Το όνομα της είναι ταυτόσημο με την απόκοσμη ομορφιά και το φύλο της, τον έκδηλο βίο, τις μηχανορραφίες και τον σκοταδισμό. Φορέας των παλαιών αξιών φαντάζει σαν το απομεινάρι μιας παλιάς εποχής, ενώ η Ελισάβετ, μέσα από την ουδετερότητα της παρθενικής της υπόστασης, ταυτίζεται με ισχυρή κεντρική εξουσία και τα δειλά βήματα προς τoν κοινοβουλευτισμό. Τέλος, δραματουργικώς, η σκηνοθεσία της Μπρούσκου φαίνεται να επιδιώκει να φωτίσει και μία ακόμα πτυχή άγνωστη για την εποχή του Σίλλερ, αφού μέσα από την παρουσίαση της αδελφικής αντιζηλίας, η “Μαρία Στιούαρτ” αποκτά και ψυχαναλυτικό βάθος.

Πράγματι, όλα τα παραπάνω αποκρυσταλλώνονται ολοκάθαρα στο έργο του Γερμανού κλασσικιστή Σίλλερ, ο οποίος καταφέρνει, ωστόσο, και κάτι παραπάνω, ήτοι την αποτύπωση του διαχωρισμού της δημόσιας σφαίρας από την ιδιωτική. Έτσι, η Ελισάβετ αποφασίζοντας την εκτέλεση της αδελφής της επιλέγει την πολιτική και όχι τον οίκο της. Επιπλέον, με αυτό το τρόπο βάζει τέλος στην υποτίμηση που αντιμετωπίζει εξαιτίας της νόθου καταγωγής της. Η άσκηση της δημόσιας εξουσίας γίνεται πλέον το πρωτεύον ζήτημα και αποτέλεσμα της χαρισματικότητας ενός ηγέτη και όχι της νόμιμης θέσης του στη διαδοχή του θρόνου. Αυτό είναι κάτι που αναδεικνύεται άψογα μέσα από τη σκηνοθεσίας της Μπρούσκου. Πιο συγκεκριμένα, μέσα από την τοποθέτηση τοίχων και εμποδίων, η Μπρούσκου καταφέρνει να διαχωρίσει τη σφαίρα της πολιτικής από εκείνη της οικογενειακής αντιπαράθεσης αποτυπώνοντας ταυτόχρονα τα διάφορα πλέγματα εξουσίας που διέπουν το δράμα του Σίλλερ. Παράλληλα, σε συνδυασμό με το γνωστό gothic και avant garde σκηνοθετικό της ύφος δημιουργεί ένα αίσθημα απομόνωσης και κυριαρχίας, όμοιο με εκείνο που πρέπει να έχουν οι κυβερνώντες όταν βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας. Στη δημιουργία αυτού του ασφυκτικού κλοιού συμβάλουν και οι φανταστικές ερμηνείες της Κατερίνας Μαραγκού (Ελισάβετ) και της Παρθενόπης Μπουζούρη (Μαρία Στιούαρτ), οι οποίες ανταποκρίνονται πλήρως στην μεγαλοπρέπεια των ιστορικών προσωπικοτήτων που καλούνται να ερμηνεύσουν, κλείνοντας παράλληλα το μάτι στο σύγχρονο θεατή.

Από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι η “Μαρία Στιούαρτ” της Άντζελας Μπρούσκου αποτελεί μια σύγχρονη ματιά πάνω σε ένα άκρως κλασσικό θεατρικό έργο, πράγμα που σε κάνει να θες να δεις κι άλλες παρόμοιες προσεγγίσεις. Σε αυτό συμβάλει τόσο το ύφος και η αισθητική της παράστασης, όσο και οι σκηνοθετικές επιλογές που έχουν γίνει προκειμένου αυτό να απηχεί κάτι από τον δικό μας τον αιώνα, συνδέοντας το παρελθόν με το σήμερα.

ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΜΑ (Ακομινάτου 15, Αθήνα, 2105220100)

Διασκευή – Σκηνοθεσία : ΑΝΤΖΕΛΑ ΜΠΡΟΥΣΚΟΥ

Μετάφραση : ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΠΑΣΤΑΣ

Σκηνικό: ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΙΤΙΝΑΣ

Κοστούμια : ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΙΤΙΝΑΣ – ΑΝΤΖΕΛΑ ΜΠΡΟΥΣΚΟΥ

Μουσική : ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΔΡΙΩΤΗΣ

Φωτισμοί : ΝΙΚΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

Βοηθός σκηνοθέτη : ΒΙΚΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Φωτογραφίες : ΕΛΙΝΑ ΓΙΟΥΝΑΝΛΗ

Παίζουν:

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΡΑΓΚΟΥ ,ΠΑΡΘΕΝΟΠΗ ΜΠΟΥΖΟΥΡΗ ,ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΔΩΝΗΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΜΣΙΑΡΗΣ , ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΡΙΤΖΗΛΑΣ , ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ

Παραστάσεις:

Πέμπτη & Κυριακή, ώρα 20.00

Παρασκευή & Σάββατο, ώρα 21.00

Εισιτήρια:

Πέμπτη: 14 € Γενική είσοδος,

Παρασκευή & Κυριακή: 18 € ,15 € φοιτητές, άνεργοι, ΑμεΑ, 65+

Σάββατο: 20 € , 15 € φοιτητές, άνεργοι, ΑμεΑ, 65+.

Προπώληση: viva.gr και στο ταμείο του θεάτρου ΑΛΜΑ, τηλ. 210 5220100

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*