Είδαμε την παράσταση “Πόλεμος και Ειρήνη” στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

“Το αντιπολεμικό έπος του Λέον Τολστόι μπροστά στα μάτια μας”

Η παράσταση “Πόλεμος και ειρήνη” της Ιόλης Ανδρεάδη είναι σίγουρα μία από τις πιο πολυσυζητημένες παραστάσεις του φετινού χειμώνα. Αυτό οφείλεται καταρχήν στην πληθώρα των ηχηρών ονομάτων ανάμεσα στους ηθοποιούς του casting της παράστασης, όπως είναι αυτό του εμβληματικού Κωνσταντίνου Καζάκου και της μεγάλης κυρίας του ελληνικού σύγχρονου θεάτρου, Ρούλας Πατεράκη. Επιπλέον, ένας ακόμα λόγος που το ανέβασμα της εν λόγω παράστασης αποτελεί σημαντικό πολιτιστικό γεγονός είναι ότι πρόκειται για ένα ιδιαίτερα φιλόδοξο διάβημα, αφού ένα έπος της παγκόσμιας λογοτεχνίας μετατρέπεται σε Λόγο και Δράση επί σκηνής. Με άλλα λόγια το θέατρο συναντά τη λογοτεχνία συνδέοντας την ελλειπτικότητα του θεατρικού λόγου με την πυκνότητα της λογοτεχνικής γραφής. Αυτή, μάλιστα, είναι η τρίτη φορά φέτος που προσωπικά βλέπω την Ρούλα Πατεράκη να συμμετέχει σε μια τέτοια προσπάθεια ολιστικής σύνδεσης των μέσων λόγου, μετά το “Κεφάλαιο” του Karl Marx (Θέατρο Ροές) και το “Πεθαίνω σαν χώρα” του Δ. Δημητριάδη (Δημοτικό Θέατρο Πειραιά), ανοίγοντας πανιά για νέες πλεύσεις στο χώρο των παραστατικών τεχνών.

Πράγματι, η παράσταση “Πόλεμος και ειρήνη” μάγεψε του θεατές αποκρυσταλλώνοντας την εσωτερικότητα και το ρομαντισμό που διέπει την ρώσικη λογοτεχνία. Το χιονισμένο τοπίο της Μόσχας, η πόλη να φλέγεται, χοροί και κοσμικές συναντήσεις, η γοητεία και το πάθος του ρώσικου ταπεραμέντου, τα ήθη και η ηθική της εποχής, η ματαιότητα του πολέμου και η τρέλα της εξουσίας, όλα θίγονται επί σκηνής φωτίζοντας τις ιδιαίτερες πτυχές του έργου του Τολστόι. Παράλληλα, δραματουργικώς, φωτίστηκαν και άλλες πτυχές περισσότερο ψυχαναλυτικές όπως είναι η αναζήτηση του σκοπού του καθενός στη ζωή, ο έρωτας όπως έρχεται σε αντιδιαστολή με τον πόλεμο, οι σχέσεις μεταξύ των φύλων, αλλά και η φαυλότητα που διέπει μερικές φορές τις ανθρώπινες σχέσεις εν καιρώ ειρήνης. Τέλος, μέσα από το ρόλο του Κωνσταντίνου Καζάκου ως Λέον Τολστόι και αφηγητή, οι θεατές ήρθαν σε επαφή και με το τρόπο που ο ίδιος ο συγγραφέας αντιλαμβάνεται την εποχή του, το έργο του, αλλά και την ζωή εν γένει, γινόμενοι έτσι μάρτυρες της διορατικότητας του Ρώσου συγγραφέα και της προσπάθειας του να αναδείξει κεντρικά μεγέθη και προβλήματα διαχρονικής και πανανθρώπινης σημασίας.

Όλα τα παραπάνω αποτυπώνονται σε μεγάλο βαθμό μέσα από την σκηνοθεσία της Ιόλης Ανδρεάδη, η οποία χαρακτηρίζεται από διακριτικότητα. Πράγματι, γνωρίζοντας τους ηθοποιούς και την πορεία τους μέχρι σήμερα, εύκολα καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα ότι η σκηνοθεσία της Ανδρεάδη άφησε αρκετό χώρο στους ηθοποιούς δημιουργώντας μια παράσταση συνόλου, αποδομώντας την αντίληψη του ηθοποιού -οργάνου. Ως εκ τούτου, οι ηθοποιοί καταφέρνουν να προσεγγίσουν τους ρόλους τους οργανικά, συμβάλλοντας και οι ίδιοι στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Ιδιαίτερα απολαυστική βρήκαμε την Ρούλα Πατεράκη, η οποία κλήθηκε να ανταποκριθεί σε περισσότερους από έναν ρόλους, αφήνοντας την προσωπική της σφραγίδα άλλοτε σαν τρυφερή σύζυγος που φροντίζει και μαλώνει τον άντρα της και άλλοτε σαν κοσμική κυρία που κουτσομπολεύει, προξενεύει και χώνει τη μύτη της με αδιακρισία στις υποθέσεις άλλων, τρεφόμενη από το σκάνδαλο της κοσμικής ζωής της Μόσχας. Επιπλέον, ο Γεράσιμος Γεννάτας φόρεσε το ρούχο του Ναπολέοντα από μέσα προς τα έξω αποτυπώνοντας με ζήλο την πιο μεγαλομανή και τρελή περίοδο του Γάλλου Αυτοκράτορα και στρατηλάτη. Τέλος, η γλύκα και η ανάλαφρη αθωότητα της Νεφέλης Κουρή έδωσε τη σπίθα αισιοδοξίας που περιμέναμε όλοι, φωτίζοντας με επιτυχία τον ρόλο της Νατάσας Ροστόβα στην πλοκή του έργου, ενώ ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης υπήρξε σαγηνευτικός ενσαρκώνοντας το ήθος του πολεμιστή και την έννοια του καθήκοντος.

Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η παράσταση “Πόλεμος και Ειρήνη” είναι ένα θεατρικό έπος που αποτυπώνει σε γενικές γραμμές την ουσία του έργου του Τολστόι με παραστατικότητα, αποτελώντας έναν εναλλακτικό τρόπο επαφής του κοινού με τη σκέψη του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα. Επιπλέον, η σκηνοθεσία της αναδεικνύει την μαγική ατμόσφαιρα της Μόσχας και καταφέρνει με γλαφυρότητα να παρουσιάσει τις δύο αντίπαλες πλευρές ενός πολέμου ως τη διπλή όψη του ίδιου νομίσματος. Η αντιπολεμική, άλλωστε, χροιά του έργου του Τολστόι είναι που το κάνει να συνομιλεί και με την εποχή μας, μια εποχή που μεγάλο μέρος του πλανήτη φλέγεται από τη φωτιά και την αλαζονεία του πολέμου.

Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Διάρκεια: 180′

Μετάφραση από τα αγγλικά – Σκηνοθεσία – Κίνηση: Ιόλη Ανδρεάδη


Θεατρική Διασκευή: Ιόλη Ανδρεάδη & Άρης Ασπρούλης


Σκηνογραφία – Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα


Πρωτότυπη Μουσική Σύνθεση: Γιάννης Χριστοφίδης


Φωτισμοί: Στέβη Κουτσοθανάση


Βοηθός Σκηνοθέτη: Νατάσα Πετροπούλου


Promo Φωτογραφίες: Σταύρος Χαμπάκης


Promo Video Trailer: Μιχαήλ Μαυρομούστακος


Promo Μακιγιάζ – Κομμώσεις: Αννα Μαρία Προκοπίδου


Διεύθυνση Παραγωγής: Κατερίνα Διακουμοπούλου

Διανομή (με σειρά εμφάνισης):

Λέων Τολστόι / Στρατηγός Κουτούζωφ: Κώστας Καζάκος
Άννα Πάβλοβνα / Σοφία Τολστόι: Ρούλα Πατεράκη
Αντρέι Μπαλκόνσκι: Πυγμαλίων Δαδακαρίδης
Νατάσα Ροστόβα: Νεφέλη Κουρή
Πιέρ Μπεζούχωφ: Κωνσταντίνος Μπιμπής
Ναπολέων Βοναπάρτης: Γεράσιμος Γεννάτας
«Μπελ» Ελέν Κουράγκινα: Βασιλική Τρουφάκου
Νικολάι Ροστώφ: Κώστας Νικούλι
Μάρια Μπαλκόνσκαγια: Τζένη Κόλλια
Λίζα Μπαλκόνσκαγια: Εστέλλα Κοπάνου
Ανατόλ Κουράγκιν: Ανδρέας Κανελλόπουλος

Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη στις 20:00

Εισιτήριο: 10-30 ευρώ

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*