Συνέντευξη της Ηρούς Κισσανδράκη με αφορμή την παράσταση «Γουόντερλαντ» στο θέατρο 104

Η Ηρώ Κισσανδράκη μιλάει στην Ελπινίκη Νίνου

Το “Γουόντερλαντ” παίζεται κάθε Σάββατο και Κυριακή στο θέατρο 104. Εμείς είχαμε την τύχη να το δούμε (δείτε εδώ πώς μας φάνηκε) και να γνωρίσουμε τη συγγραφέα και ηθοποιό, Ηρώ Κισσανδράκη.

Καλησπέρα, Ηρώ και καλώς όρισες στο θέατρο.gr. Η παράσταση «Γούοντερλαντ» παίζεται στο θέατρο 104 κάθε Σάββατο και Κυριακή. Πώς είναι να παίρνει ζωή και να ανεβαίνει επί σκηνής ένα έργο που έγραψες εσύ η ίδια; Και πώς είναι να υποδύεσαι έναν χαρακτήρα που δημιούργησες;

Κατ’ αρχήν, να πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ» σε όσους συνέβαλαν για να πάρει σάρκα και οστά η ιδέα του «Γουόντερλαντ». Θα πρέπει να σας πω πως το μεγαλύτερο μου άγχος αναφορικά με το έργο ήταν να καταλάβω αν αυτό που είχα σκεφτεί ήταν όντως κάτι που θα μπορούσε να αγγίξει το κοινό και αν θα έβρισκε χώρο το ταξίδι των ηρώων του Κάρολ σε ένα τελείως διαστρεβλωμένο και μη αναμενώμενο περιβάλλον από εκείνο της «Χώρας των Θαυμάτων». Η λειτουργία του ηθοποιού είναι όμως τελείως διαφορετική από εκείνη της συγγραφέα. Είχα την ίδια αγωνία – όπως σε κάθε ρόλο – αν κατορθώνω να πλησιάσω το ρόλο της «Α» με ειλικρίνεια και σκηνικό ενδιαφέρον.

Είναι η πρώτη απόπειρα συγγραφής θεατρικού έργου; Πώς ήταν η διαδικασία;

Το «Γούοντερλαντ» αποτελεί την πρώτη ολοκληρωμένη μου απόπειρα στη συγγραφή θεατρικού έργου. Είχαν προηγηθεί διάφορα μικρότερης εμβέλειας κείμενα, τα οποία μου επέτρεψαν να πειραματιστώ σε αυτό το πεδίο και να καταλάβω πως μου αρέσει τελικά να φτιάχνω δικές μου ιστορίες. Η διαδικασία ήταν ευχάριστη και πολύμηνη. Ξεκίνησα με την αναζήτηση πληροφοριών για την πραγματική «Αλίκη» του Λούις Κάρολ, το υπαρκτό κορίτσι δηλαδή που τον ενέπνευσε, έπειτα στράφηκα προς τη βιογραφία του Κάρολ, μετά φρέσκαρα στη μνήμη μου την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» και κατέληξα στο πλαίσιο που θα ήθελα να κινηθεί η ιστορία. Επέλεξα κάποιους ήρωες από τους δεκάδες της πρωτότυπης ιστορίας και τους τοποθέτησα σε ένα άχρονο κόσμο.

Και μπήκες κατευθείαν στα βαθιά. Άκουσα και τους θεατές να το λένε εντυπωσιασμένοι μετά το τέλος της παράστασης: «Τόσο νεαρή συγγραφέας και βούτηξε απευθείας στα βαθιά». Ποια ήταν η έμπνευση, η αφορμή για αυτό το έργο;

Γενικά μου αρέσει να σπάω τη ρότα, να μην ακολουθώ την πεπατημένη οδό και να πειραματίζομαι επάνω στο προβλέψιμο, διαστρεβλώνοντάς το. Με αυτή τη λογική επέλεξα την «Αλίκη» και την πείραξα έτσι ώστε αμέσως το κοινό με το που ξεκινάει η ιστορία να καταλαβαίνει πως δεν πρόκειται για μία ακόμα θεατρική ανάγνωση του Κάρολ.

Ποια είναι η βασική, η ειδοποιός διαφορά της Αλίκης της «Χώρας των θαυμάτων» και της Αλίκης του «Γουόντερλαντ»;

Η «Χώρα των Θαυμάτων» του Λούις Κάρολ κρύβει μία εξευγενισμένη προσέγγιση σε παγκόσμιες αλήθειες και συνθήκες ή συναισθήματα, ώστε να μπορεί το βιβλίο αυτό να διαβαστεί από σχετικά νεαρές ηλικίες. Το «Γουόντερλαντ» αποτελεί ένα μέτα-κείμενο απάντηση σε όλους τους γρίφους του πρωτότυπου αλλά και των δαιμόνων που κουβαλάμε μέσα μας ανεξαρτήτως ηλικίας ή κοινωνικής κατάστασης.

Ο Lewis Carroll εκτός από την «Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων», είχε γράψει και είχε πει πολλά. Ένα από αυτά είναι και το εξής: «One of the secrets of life is that all that is really worth the doing is what we do for others.» Συμφωνείς με αυτό; Το θέατρο είναι κάτι που γίνεται μόνο για τους θεατές ή αντλούν και οι συντελεστές μιας παράστασης κάτι για τον εαυτό τους;

Το θέατρο είναι συνεργατική τέχνη από την αρχή της δημιουργίας του. Δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς διάθεση μοιράσματος και από τις δύο πλευρές. Οι ηθοποιοί καταθέτουν την ψυχή τους στο κοινό και οι θεατές ανταποδίδουν στέλνοντας πίσω την ενέργεια που τους δημιουργεί το έργο. Είναι ένα σύστημα ανταποδοτικής αμφίδρομης ενέργειας.

Η Ηρώ Κισσανδράκη στο “Γουόντερλαντ”

Ένα από τα θέματα της παράστασης είναι και ο χρόνος. «Ο χρόνος εδώ μετράει αλλιώς», άλλωστε. Πώς είναι η σχέση σου με τον χρόνο; Τον κυνηγάμε ή μας κυνηγάει, τελικά;

Δυστυχώς ο χρόνος τρέχει και εμείς τρέχουμε να τον προλάβουμε με την ψευδαίσθηση πως κάτι σημαντικό θα αλλάξει ή θα γίνει, αν κατορθώσουμε να τα κάνουμε όλα στην ώρα τους. Από την άλλη, όσο τρέχουμε παραμένουμε ζωντανοί και ενεργοί στη ζωή… Μάλλον η αλήθεια πρέπει να είναι κάπου στη μέση.

Η Θάλεια Γρίβα σκηνοθετεί την παράσταση. Χρειάζεται περαιτέρω εμπιστοσύνη αυτή η σχέση, όταν έχεις συγγράψει και το έργο, από ό,τι συμβαίνει μεταξύ ηθοποιού και σκηνοθέτη;

Γενικά ένας ηθοποιός πρέπει να έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στο σκηνοθέτη με τον οποίο συνεργάζεται για να μπορέσει ένα έργο να ολοκληρωθεί όμορφα στη σκηνή. Στην αρχή, κατά τη διαδικασία της ανάγνωσης του έργου, μοιραία είχα το ρόλο του συγγραφέα στον οποίο όλοι οι ηθοποιοί και η Θάλεια μπορούσαν να αποτανθούν για να συζητήσουμε πάνω στο έργο. Από τη στιγμή όμως που φτάσαμε στο στάδιο του «στησίματος», πέρασα και εγώ η ίδια στα χέρια της Θάλειας, η οποία υπογράφει τη σκηνοθεσία.

Επιπλέον, το «Γουόντερλαντ» φέρει τη σφραγίδα δύο γυναικών, τη δική σου και της Θάλειας Γρίβα. Θεωρώ ότι είναι λίγα τα χρόνια που αρχίσαμε να βλέπουμε γυναίκες συγγραφείς θεατρικών έργων και γυναίκες σκηνοθέτριες. Είναι “ανδροκρατούμενος” ο χώρος;

Και όμως είναι. Υπάρχουν μεγάλα κείμενα για άνδρες ερμηνευτές και σαφέστατα πολύ λιγότερα για γυναίκες ηρωίδες. Υπάρχουν βέβαια θαυμάσιες δουλειές με γυναικεία υπογραφή αλλά αυτές για κάποιο λόγο ανακαλύπτονται πιο δύσκολα από το κοινό.

Ευχαριστούμε, Ηρώ! Καλοτάξιδη η παράστασή σας…

About elpinickie 42 Articles
Είμαι υποψήφια διδάκτωρ νευροβιολογίας και παθιασμένη λάτρης του θεάτρου. Μου αρέσουν οι βόλτες, ο χορός, τα ηλιοβασιλέματα, η θάλασσα, τα παγωτά και το τζιν τόνικ.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*