Είδαμε την παράσταση “Τζένη και Μαρξ” της Σοφίας Αδαμίδου στο θέατρο Olvio

“Μια θηλυκή ανάγνωση της ζωής και του έργου του Karl Marx”

Η φράση “πίσω από κάθε σπουδαίο άντρα κρύβεται μια σπουδαία γυναίκα” φαντάζει σήμερα παρωχημένη, σεξιστική και προσβλητική. Παρ’ όλα αυτά στο παρελθόν το παρασκήνιο ήταν η μόνη θέση στην οποία η γυναίκα μπορούσε να έχει πρωταγωνιστική θέση. Το μοτίβο αυτό αποτυπώνεται τόσο στη τέχνη, αν σκεφτεί κανείς την όχι και τόσο παλιά Μπλε ταινία του Κισλόφσκι, αλλά και στην ίδια τη ζωή, αφού δεν ήταν λίγες οι γυναίκες που λειτουργούσαν προς όφελος των συζύγων τους, όπως η Ζαν Εμπιτέρν, που εγκατέλειψε το όνειρο της για χάρη του Μοντιλιάνι ή η Σοφία Τολστόι, που πέρασε τη ζωή της καθαρογράφοντας τα έργα του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα. Σε παρόμοια θέση βρίσκεται και η Τζένη Μαρξ, αφιερώνοντας τη ζωή της στη προώθηση του έργου και του αγώνα του αγαπημένου της Καρλ. Η παράσταση “Τζένη και Μαρξ” της Σοφίας Αδαμίδου έχει στόχο να φωτίσει ακριβώς το τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν η Τζένη Μαρξ τις ιδέες του άντρα της, αλλά και τη συμβολή της στην ολοκλήρωση του έργου του.

Καταρχήν, πρόκειται για ένα έργο εμπνευσμένο από τις επιστολές που αντάλλασσε το ζευγάρι καθ’ όλη την πορεία της κοινής του ζωής. Η Τζένη και ο Καρλ γνωρίζονται από παιδιά και ερωτεύονται παρά τις διαφορές στην ηλικία και την κοινωνική τους τάξη. Μαζί παρασύρονται σε ένα ταξίδι εξοριών, πείνας, φτώχειας, μαζικών απωλειών και πολλαπλών εμποδίων εξαιτίας των πρωτοποριακών αντιλήψεων που ενσωματώνει ο Καρλ Μαρξ στη νέα κοινωνική του θεωρία, μέσα από την οποία οραματίζεται ένα μέλλον, στο οποίο δε χωράει η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο. Η Τζένη στέκεται στο πλάι του και συμβάλει αποφασιστικά στη διάδοση των ιδεών του παρά τις κακουχίες και τη δυστυχία που φαίνεται να ακολουθούν τον Μαρξ όπου και να πηγαίνει. Δυναμική, γλυκιά, μποέμ, αποφασιστική και με απόλυτη πίστη στη δύναμη που έχει η εργατική τάξη να σπάει τα δεσμά της, η Τζένη επιλέγει μια ζωή ενάντια στην κοινωνική της τάξη και το ρόλο που της επιφυλάσσει η κοινωνία.

Από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι πρόκειται για μια περισσότερο θηλυκή ανάγνωση της ζωής και του έργου του Μαρξ, αλλά και μιας ολόκληρης ιστορικής περιόδου. Πράγματι, μέσα από τα μάτια της Τζένη διαφαίνονται όχι απλά η σχέση της με την οικογένεια της, αλλά και οι λεπτές αποχρώσεις μιας αντιφατικής κοινωνίας προς μια κατεύθυνση υπέρβασης της υφιστάμενης κοινωνικής δομής. Πρόκειται, λοιπόν, για τη σκιαγράφηση μιας εποχής κοινωνικών μετασχηματισμών που χαρακτηρίζεται από μεταβατικότητα και ορίζεται από τη σχέση του παλιού με το καινούριο. Με άλλα λόγια, πρόκειται για την εποχή που γέννησε το “Κομμουνιστικό μανιφέστο” και το “Κεφάλαιο” μέσα από μια συνεχή πάλη αντιθέσεων. Η εποχή του ατμού, της μηχανής, της αιτιοκρατίας και της κυοφορίας του μέλλοντος. Η εποχή που φέρνει στον κόσμο τον μαρξισμό. Επιπλέον, μέσα από το έργο επιτυγχάνεται η έκφραση της γυναικείας βιωματικότητας σε σχέση με την κοινωνία και τις επί μέρους δομές της. Έτσι, η Τζένη μιλά για τη μητρότητα, τον γυναικείο έρωτα, αλλά και το τρόπο που αντιλαμβάνεται το φύλο της σε συνάρτηση με την εποχή και τις κοινωνικές συνθήκες. Στο σημείο αυτό έγκειται και ο εξομολογητικός χαρακτήρας του έργου.

Πράγματι, δεν είναι τυχαίο που σαν αφηγηματικό μέσο επιλέγεται η βιωματική αφήγηση δια στόματος της ίδιας της ηρωίδας. Έτσι, στη σκηνή πρωτοστατεί η Τζένη Μαρξ (Μαρία Κανελλοπούλου), η οποία μέσα από τη φτωχική της κάμαρα μας διηγείται με νοσταλγική, μα ταυτόχρονα ρομαντική διάθεση, την ιστορία της. Παράλληλα, μέσα από τη λειτουργική σκηνοθεσία της Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη, η ηρωίδα καταφέρνει να ταξιδέψει στις αναμνήσεις της που είναι διασκορπισμένες σε διάφορες τοποθεσίες, από τις οποίες ήταν καταδικασμένη να εκδιώχνεται κυνηγημένη και πάμφτωχη μαζί με την οικογένεια της. Τέλος, πάνω στη σκηνή εμφανίζεται και ο ίδιος ο Μαρξ (Γιώργος Παππάς), σε μια νεανική του βερσιόν πριν γίνει το γενειοφόρο σύμβολο που όλοι ξέρουμε. Κάτι μεταξύ φαντάσματος και ανάμνησης,ο νεαρός Μαρξ ενσαρκώνει την αειθαλότητα του γυναικείου έρωτα, τη νεανικότητα των μαρξιστικών ιδεών και την αδιάψευστη ελπίδα για το μέλλον μέσα από το ρομαντισμό του γυναικείου φαντασιακού!

ΘΕΑΤΡΟ OLVIO (Φαλαισίας 7, Βοτανικός, 2103414118)

Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη
Πρωτότυπη μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Σκηνικά – κοστούμια: Μαρίλια Λέζου
Επιμέλεια κίνησης: Νατάσα Παπαμιχαήλ
Φωτισμοί: Νίκος Βούλγαρης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Λυδία Κωτσιαρίδη
Επικοινωνία Παράστασης: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου
Παραγωγή: θέατρο OLVIO

Ερμηνεία
Μαρία Κανελλοπούλου
Συμμετέχει ο Γιώργος Παππάς ως νεαρός Καρλ Μαρξ.

ΠΗΓΕΣ
«Λατρεμένε μου Καρλ » (Ποικίλη Στοά), «Ο Μαύρος» (Σύγχρονη εποχή), «Για την αγάπη, τη φιλία, την αλληλεγγύη» (Σύγχρονη εποχή)
Ερευνα, επιλογή: Μυρώδης Αδαμίδης

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*