Συνέντευξη με την Μαίη Σεβαστοπούλου με αφορμή την παράσταση «Μόλις θυμούμαι πια τους ποιητές»
1. Μαίη, η παράσταση «Μόλις θυμούμαι πια τους ποιητές» είναι ένα ιδιαίτερο έργο. Τι ήταν αυτό που σε ενέπνευσε να το σκηνοθετήσεις και να το αναδείξεις μέσα από την προσωπική σου ερμηνεία;
Πρέπει να πω πως κατ’ αρχήν έγραψα το έργο. Δηλαδή διάβασα πολύ για τον Καβάφη, τον Λαπαθιώτη, τον Καρυωτάκη και την Πολυδούρη, κι ύστερα τους είδα να ζωντανεύουν μπροστά μου και να μου ζητούν να αφηγηθούν την ιστορία τους. Έτσι οι ποιητές αυτοί ξυπνούν από τη λήθη κι έρχονται κοντά μας για να μας ξυπνήσουν κι εμάς από την πνευματική νάρκη που έχουμε βυθιστεί.
2. Ο τίτλος της παράστασης φαίνεται να υπογραμμίζει μια προσωπική σχέση με τους ποιητές. Πώς αναδεικνύεται αυτή η σχέση μέσα από το έργο και ποιο είναι το κεντρικό μήνυμα που θέλεις να μεταφέρεις στο κοινό;
Το ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αλεξάνδρεια, μοιραία μ’ έκανε να αγαπήσω τον Καβάφη. Θυμάμαι τον εαυτό μου παιδάκι να με ανεβάζουν στο τραπέζι της τραπεζαρίας και να απαγγέλω τον μεγάλο ποιητή. Ο πατέρας μου διανοούμενος και συγγραφέας ο ίδιος μου ανέλυε ένα-ένα τα ποιήματα του, με σεργιανούσε στους δρόμους που είχε περπατήσει ο Καβάφης, με πήγαινε στο νεκροταφείο του Σάτμπυ, στον τάφο του. Ε, το ένα φέρνει τ’ άλλο.
3. Πως ήταν η διαδικασία της σκηνοθεσίας, και πώς κατάφερες να συνδυάσεις το σκηνοθετικό σου ρόλο με την ερμηνεία σου στην παράσταση; Υπήρχαν προκλήσεις σε αυτό το διπλό ρόλο;
Συνήθως αυτό κάνω. Γράφω, σκηνοθετώ και παίζω. Είναι κάτι ιδιαίτερα δημιουργικό κι επειδή υπήρξα και δασκάλα δραματικής σχολής, παρότρυνα τους μαθητές μου να κάνουν το ίδιο. Αν δεν το ζήσεις δεν καταλαβαίνεις τι γοητεία έχει.
4. Η παράσταση έχει ως σκηνικό τον κόσμο των ποιητών και της ποίησης. Ποια ποίηση ή ποιητές σε έχει επηρεάσει προσωπικά και πώς αυτή η επιρροή επαναλαμβάνεται στην παράσταση;
Εκτός από τον Καβάφη που ανέφερα πιο πάνω και ο Λαπαθιώτης – τόσο απελευθερωμένος για την εποχή του – και ο Καρυωτάκης και η Πολυδούρη μ’ αρέσουν πολύ. Αλλιώς πώς θα μπορούσα να τους μεταφέρω στο χαρτί; Η Πολυδούρη σε μια εποχή που απαγορευόταν να περπατάς αγκαλιά μ’ έναν άντρα αν δεν ήσουν παντρεμένη μαζί του, αψήφησε τους ηθικούς κανόνες της εποχής κι έπεσε μ’ όλη της την ψυχή στον έρωτα. Πέθανε στα 28 της χρόνια χορτάτη από ποικίλα συναισθήματα.
5. Η παράσταση παρουσιάζεται στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός, έναν χώρο που έχει τη δική του ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Πώς επηρεάζει το θέατρο και ο συγκεκριμένος χώρος την παρουσίαση του έργου;
Ο χώρος είναι ιδανικός. Μια φωλιά που διάφορα καλλιτεχνικά πουλιά βρίσκουν απάγκιο και δημιουργούν. Αυτό το θέατρο το αγάπησα από την πρώτη στιγμή που μπήκα μέσα. Με εμπνέουν και οι άνθρωποι που το διευθύνουν. Είναι ωραίο να τελειώνεις μια πρόβα και στο φουαγιέ να περιμένει η επόμενη ομάδα που βιάζεται να ορμήσει μέσα και να εκφραστεί καλλιτεχνικά. Ο Μικρός Κεραμεικός είναι για όλους μας το δεύτερο σπίτι μας!
6. Με ποιο τρόπο πιστεύεις ότι η θεατρική τέχνη μπορεί να φέρει κοντά το κοινό με τη λογοτεχνία, ειδικά με την ποίηση, που μπορεί να φαίνεται πιο "απόμακρη" ή δύσκολα προσβάσιμη για κάποιους;
Αν ένας άνθρωπος έχει την υπομονή να σταθεί και να αφουγκραστεί τον παλμό των ποιητών, που ήταν άνθρωποι που έπασχαν βαθιά, θα τους νιώσει αναμφισβήτητα σαν αδερφές ψυχές και ίσως να ανακουφιστεί από τους δικούς του ψυχικούς πόνους.
7. Τι μπορεί να περιμένει το κοινό από την παράσταση; Ποιον συναισθηματικό αντίκτυπο πιστεύεις ότι θα έχει στους θεατές;
Αυτό που επιδιώκω πάντα είναι η συγκίνηση. Τέχνη χωρίς συγκίνηση δεν υπάρχει. Αυτό το «άσε με να το σκεφτώ» δεν ισχύει. Η Τέχνη σε χτυπάει κατευθείαν στα σωθικά σου. Η κυρία Καβάφη περιγράφει με χαρά αλλά και με πόνο το μεγάλωμα αυτού του ιδιαίτερου παιδιού που έγραψε: Κι αν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις... Και υπέφερε πολύ από τους συμπατριώτες του γιατί ήταν ομοφυλόφιλος. Και πέθανε μ’ αυτή την πίκρα. «Εξευτελίσθη πλήρως. Μια ερωτική ροπή του, λίαν απαγορευμένη και περιφρονημένη (έμφυτη μολοντούτο} υπήρξεν η αιτία. Ήταν η κοινωνία σεμνότυφη πολύ»
8. Έχεις κάποια ανακοινώσιμα σχέδια για το μέλλον;
Τα σχέδια εισβάλουν ξαφνικά στο μυαλό μου. Εύχομαι – όπως όλοι ευχόμαστε – να είμαι υγιής και να πραγματοποιήσω ό, τι μου έρθει στον ανήσυχο εγκέφαλο μου!
Εισιτήρια και πληροφορίες παράστασης
https://www.ticketservices.gr/event/mikros-kerameikos-molis-thimoumai-pia-tous-poihtes/?lang=en