1. Πώς προέκυψε η ιδέα για το έργο "Να Βγάλω τα Ρούχα μου"; Τι σε
ενέπνευσε να το γράψετε και να το σκηνοθετήσεις;

Το πρώτο ερέθισμα ήταν η Κοκκινοσκουφίτσα του Charles Perrault με το οποίο
ήρθαμε σε επαφή με την Ειρήνη Μπαζάνη, ηθοποιό και συν-δημιουργό του κειμένου,
όταν συμμετείχαμε σε έναν διαγωνισμό της μικρής ακαδημίας όπου έπρεπε να
συνθέσουμε κάτι επηρεασμένες από αυτό σε 24 ώρες. Μας έκανε πολύ εντύπωση το
ηθικό δίδαγμα του παραμυθιού που αναγράφεται στο τέλος του, και αναφέρει πως τα
καλά και όμορφα κορίτσια πρέπει να προσέχουν τους «λύκους» γιατί είναι
επικίνδυνοι. Τότε αρχίσαμε να θέτουμε ερωτήματα που είχαν να κάνουν με το γιατί
μόνο τα όμορφα κορίτσια πρέπει να προσέχουν τους λύκους, ποιος ορίζει την
γυναικεία ομορφιά, και γενικά για τα στερεότυπα και τα καλούπια που βάζει η
κοινωνία στις γυναίκες. Από εκεί και πέρα, βασική πηγή έμπνευσης αποτέλεσαν οι
ίδιες οι πρόβες όπου μέσα από αυτοσχεδιασμούς, ασκήσεις και συζητήσεις
προέκυψε ο βασικός κορμός του κειμένου.

2. Ως συγγραφέας και σκηνοθέτης του έργου, ποιο θεωρείς ότι είναι το πιο
προσωπικό στοιχείο που έχεις ενσωματώσει στην παράσταση;

Επειδή το κείμενο προέκυψε από πολύ προσωπικούς προβληματισμούς, η
παράσταση έχει προσωπικά στοιχεία και δικά μου και της συνεργάτιδας μου. Παρόλα
αυτά, αν έπρεπε να διαλέξω κάποιο στοιχείο είναι η φράση «Ποια είναι η ευθύνη
σου;» που ακούγεται κάποια στιγμή στο έργο. Το μερίδιο που έχει ο καθένας σε μία
οποιαδήποτε μορφής σχέση είναι κάτι που με προβληματίζει πολύ τον τελευταίο
καιρό και θεωρώ ότι καταφέραμε να διατυπώσουμε αυτόν τον προβληματισμό με
έναν πολύ απλό και ουσιαστικό τρόπο.

3. Πώς είναι για σένα να συνδυάζεις τη συγγραφή και τη σκηνοθεσία του
έργου; Υπήρχαν προκλήσεις ή δυσκολίες σε αυτή την πολυδιάστατη
διαδικασία;

Ήταν τεράστια πρόκληση για μένα γιατί πρώτη φορά ασχολούμαι με τη σύνθεση
πρωτότυπης δραματουργίας από κείμενα που προκύπτουν στις πρόβες. Από μόνη
της η διαδικασία είναι τρομερά ενδιαφέρουσα γιατί βλέπεις έναν χαρακτήρα να
δημιουργείται από το μηδέν, και όλο και κάτι καινούργιο προστίθεται από πρόβα σε
πρόβα που του δίνει ζωή. Το δύσκολο είναι η σύνθεση του υλικού που προκύπτει
από τις πρόβες. Επομένως, το δύσκολο είναι να αρχίζεις να βρίσκεις τις μικρές
ποιότητες και τις συνδέσεις που ενώνουν αυτά τα κείμενα και τις εικόνες που έχουν
δημιουργηθεί σε ξεχωριστές στιγμές της διαδικασίας.

4. Ποιο θεωρείς ότι είναι το κεντρικό θέμα του έργου και πώς το ενσωματώνεις
στην σκηνοθεσία;

Το έργο ερευνά την πολύπλοκη γυναικεία ταυτότητα. Πως μία γυναίκα επηρεάζεται
από την κοινωνία; Πως αντιμετωπίζει τις ανθρώπινες σχέσεις , τον έρωτα, την
οικογένεια, την παιδικότητα, την ενηλικίωση; Παρατηρούμε μία γυναίκα, «Αυτήν»
όπως την αποκαλούμε, σε ένα ιδιαίτερο πρώτο ραντεβού με κάποιον ο οποίος δεν
ανταποκρίνεται ποτέ. Αυτή βρίσκει διάφορους τρόπους «να καλέσει» και «να
προκαλέσει» τον Άλλον είτε λέγοντας του ιστορίες από τη ζωή της, είτε παραμύθια,
είτε ρωτώντας τον ευθέως την άποψη του για Αυτήν και για διάφορα άλλα ζητήματα.
Μέσα από αυτές τις ιστορίες, ξεδιπλώνονται διάφορες πτυχές της γυναικείας
ταυτότητας. Η παιδικότητα, η σχέση με τη μητέρα, η αναζήτηση του έρωτα, η
αντίδραση στο στερεότυπο. Η δομή της ερώτησης, η μουσική, ο χορός, και το
στοιχείο του παραλόγου παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην παράσταση γιατί πέρα
από τις ιστορίες που αφηγείται, Αυτή προσπαθεί να προκαλέσει μία αντίδραση από
τις δράσεις και από τη συνομιλία με τον σκηνικό χώρο. Σε όλη αυτή τη διαδικασία,
Αυτή διανύει ένα ταξίδι από την παιδικότητα στην ενηλικίωση, από την αφέλεια στην
συνειδητοποίηση.

5. Τι επιθυμείς να πάρει το κοινό από την εμπειρία της παράστασης; Υπάρχει
κάποιο συγκεκριμένο συναίσθημα ή σκέψη που θέλεις να προκαλέσεις στους
θεατές;

Θα ήθελα το κοινό και κατά τη διάρκεια και μετά την παράσταση να περνάει από
διάφορα συναισθήματα. Να είναι αμήχανο, να γελάει, να συγκινείται, να
προβληματίζεται. Καθώς η παράσταση αποτελεί «θραύσματα» μίας
προσωπικότητας, μίας γυναίκας, πιστεύω ότι το κοινό μπορεί να ταυτιστεί με
διαφορετικούς τρόπους, και ο καθένας να δει τον εαυτό του σε διάφορες φάσεις της
ζωής του.

6. Σχέδια για το μέλλον;

Τώρα οργανωνόμαστε και γράφουμε αιτήσεις για να πάμε σε διάφορα φεστιβάλ και
συζητάμε αν θα κάνουμε κάποιες παραστάσεις και του χρόνου. Σε προσωπικό
επίπεδο, είμαι σε μία πολύ δημιουργική φάση και σκέφτομαι ποιο θα είναι το επόμενο
μου καλλιτεχνικό βήμα.

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΝΙΚΟΛΑΙΔΟΥ- ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Η Αγγελική Νικολαΐδου είναι σκηνοθέτης και απόφοιτος του Τμήματος
Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ (κατεύθυνση Σκηνοθεσίας). Έχει
ολοκληρώσει το μεταπτυχιακό με τίτλο London’s Theatre and Performance: viewing,
making, writing στο University of Roehampton στο Λονδίνο και το μεταπτυχιακό
«Θέατρο και Κοινωνία: Σκηνική πράξη και Θεωρία» του τμήματος Θεατρικών
Σπουδών Ναυπλίου. Ασχολείται από μικρή με τον σύγχρονο χορό ενώ το πάθος της
είναι οι κλακέτες. Έχει πολυετή εμπειρία στην εκπαίδευση θεάτρου και χορού σε
ενήλικες και παιδιά. Έχει επικεντρωθεί στην μελέτη της εκπαίδευσης του ηθοποιού
και συντονίζει το σεμινάριο Refl(A)ct: ο/η ηθοποιός και η υποκριτική στο μικροσκόπιο,
που αποτελεί μία προσέγγισή που μέσω της ελεύθερης γραφής και των σωματικών
ασκήσεων μελετάται το σώμα του ηθοποιού και οι λειτουργίες της υποκριτικής τέχνης.
Ασχολήθηκε με κείμενα όπως το Penetrator του Anthony Neilson, η Ελληνική
Μυθολογία του Νίκου Τσιφόρου, τη Δολοφονία του Μαρά του Πέτερ Βάις. Τελευταία
της σκηνοθετική δουλεία είναι η παράσταση Να βγάλω τα ρούχα μου;, που αποτελεί
ένα πρωτότυπο κείμενο που προέκυψε από την διαδικασία των προβών.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/mna-vgalo-ta-rouxa-mou/