1.Μια που η συνέντευξη γίνεται με αφορμή τη παράσταση «ΜΕΝΓΚΕΛΕ» που ανεβαίνει στο ΠΛΥΦΑ, μιλήστε μας αν θέλετε λίγο για αυτήν.

Είναι μια παράσταση που γεννήθηκε από την ανάγκη μας, τη δική μου και της συμπαίκτριας/ συνεργάτιδας μου, της Εύας Πιάδη, να εκφράσουμε θεατρικά τις αν-ησυχίες μας*, τις προσωπικές και συλλογικές, από τις συγκυρίες, τις τοπικές αλλά και τις παγκόσμιες καθώς και από τις συγχρονικότητες που μας έφεραν τελικά στην υλοποίηση της: Καταρχάς ένα δυνατό κείμενο, του αγαπημένου πλέον Θανάση Τριαρίδη, που καταδύεται και ανα-ταράζει τα σκοτεινά κομμάτια εντός μας, τα οποία εν δυνάμει μπορούν να εκδηλωθούν, αν οι συνθήκες και η προσωπική μας α-δυναμία και α-συνειδησία τα φέρουν στην επιφάνεια. Στη συνέχεια ανέλαβε καπετάνισσα η Βάνα Πεφάνη, με την οποία, εκτός του ότι αγαπιόμαστε εδώ και είκοσι χρόνια, μιλάμε την ίδια γλώσσα και έχουμε τις ίδιες αν-ησυχίες. Τέλος μια ομάδα υπέροχων ανθρώπων που αγκάλιασε την παράσταση και πίστεψε σ’ αυτήν. Πρώτη θα αναφέρω την πολύτιμη μας βοηθό σκηνοθέτιδας, την Ελένη Τζαβάρα, που χωρίς τη συμβολή της, το project δεν θα μπορούσε να ολοκληρωθεί. Τα αναφέρω όλα αυτά γιατί το project είχε την μεγάλη πρακτική δυσκολία, πως δημιουργήθηκε μεταξύ Ζυρίχης και Αθήνας. Με πολλά ταξίδια, πολλές πρακτικές προκλήσεις και με μεγάλα διαστήματα διαμονής σε άλλη χώρα αλλά ευτυχώς με λύσεις, που μας προφέρει πια η τεχνολογία. Και τέλος την έντυσαν, σκηνογραφικά, μουσικά και κινησιολογικά με το ταλέντο και την παρουσία τους ο Γιώργος Λυντζέρης, ο Orestis, ο οποίος θα συμμετέχει με Live Textures επί σκηνής, και ο Στάθης Τζουβάρας.

2.Το θέατρο οφείλει να είναι, εκτός από πράξη πολιτισμού, και πράξη πολιτική και τα κείμενα του κυρίου Τριαρίδη ανήκουν σε αυτό το είδος. Πως προσεγγίσατε τον ήρωα που υποδύεστε στο πλαίσιο των κοινωνικοπολιτικών συνθηκών που διαμορφώνονται σήμερα;

Καταρχάς να τονίσω το πόσο σημαντικό είναι που υπάρχουν τέτοιοι Άνθρωποι και συγγραφείς που γράφουν ΤΕΤΟΙΑ κείμενα σε εποχές που το σκοτάδι πολεμάει με τέτοιο μένος το φως, με τρόπους και ενέργειες ανάλογες άλλων εποχών της όχι και τόσο μακρινής ιστορίας μας, από τις οποίες δεν φαίνεται να έχουμε ΔΕΙ τις δυναμικές, να παίρνουμε τα μαθήματα μας ως άνθρωποι και κοινωνικά συστήματα αλλά και να έχουμε τη διάθεση, την υπευθυνότητα, την ωριμότητα και τα αρχ%^& ώστε να αλλάξουμε.

Τον ρόλο του Μ τον προσέγγισα με πολλούς τρόπους: νοητικά, συναισθηματικά και βιωματικά. Καταρχάς μελέτησα το ιστορικό πρόσωπο. Τη βιογραφία του. Έπειτα κάναμε πάρα πολλές κουβέντες με την σκηνοθέτιδα μας και τις συνεργάτιδες/ τους συνεργάτες. Προσωπικά έκανα και πολλές κουβέντες με οικείους μου ανθρώπους. Έπειτα τον προσέγγισα με τη μέθοδο του Walking In Your Shoes®, η οποία ξεκίνησε από το χώρο του θεάτρου και της ψυχοθεραπείας στο Λος Άντζελες τη δεκαετία του 1980. Μια βιωματική μέθοδος/προσέγγιση, η οποία «μπαίνει στα παπούτσια» του άλλου για να έρθεις σε επαφή με τα στοιχεία αυτά του χαρακτήρα, που – νομίζεις – πως δεν έχεις. Τα έχεις φυσικά. Όλα ενυπάρχουν μέσα μας. Είτε σαν βιώματα, είτε σαν καταγραφές από προηγούμενες γενιές. Όλοι μας εμπερι-έχουμε στο οικογενειακό μας δέντρο τα πάντα. Έχει, ας πούμε, ενδιαφέρον, πως έμαθα πρόσφατα από τον θείο μου, λίγο πριν φύγει από τη ζωή, πως ο ένας προπάππους μας είχε διαπράξει φόνο. Πάνω στον καυγά με έναν τούρκο, τον χτύπησε και τον σκότωσε. Και μετά διέφυγε και άλλαξε το επίθετο του. Εκείνη την εποχή ό,τι δήλωνες αυτό και γράφονταν στον νέο τόπο, όπου πήγαινες να ζήσεις.

3.Τι δυσκολίες συναντήσατε στο ‘’χτίσιμο’’ του ρόλου;

Με τάραξαν, προβλημάτισαν, αφύπνισαν – εύχομαι – πολλά πράγματα. Οι πράξεις, όχι μόνο του Μένγκελε, αλλά και όλων αυτών που στήριξαν αυτόν τον μηχανισμό. Ακόμα και οι απλοί, ανώνυμοι άνθρωποι, που έγιναν απ-άνθρωποι και έκαναν φρικτά εγκλήματα στο όνομα του ανήκειν και μιας παράλογης ιδέας ανωτερότητας. Το επαναλαμβάνω συχνά, αλλά κάτι που μου έμεινε πολύ έντονα είναι κάτι που λέγεται σε ένα ντοκιμαντέρ για τον ΙΙ παγκόσμιο πόλεμο. Πως αυτοί που ηγήθηκαν όλης αυτής της φρικαλεότητας, στο όνομα μιας άριας, «καθαρής» φυλής, με ιδεώδη το σφριγηλό σώμα, τα γαλάζια μάτια και τα ξανθά μαλλιά, κανένας τους δεν πληρούσε αυτά τα στάνταρ. ΚΑΝΕΝΑΣ! Έπεισαν ωστόσο εκατομμύρια ανθρώπων να τους υπηρετήσουν και να εκτελέσουν τις φρικτές τους διαταγές. Δεν το λέω για να το «παίξω» ηθικός ή καλός αλλά ήταν πραγματικά δύσκολο να καταδύεσαι σε τέτοιες λεπτομέρειες, που φαντάζουν αδύνατες για εμάς. Ομολογώ πως με απασχόλησε/ προβλημάτισε πολύ και η σκέψη πως εμείς τώρα βλέπουμε τα πράγματα εκ του ασφαλούς. Από τη μεριά των «καλών». Ναι... σκέφτηκα και το πώς θα αντιδρούσα και τι θα έπραττα αν ήμουν μέρος ενός τέτοιου συστήματος στη συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία. Όχι με αυτά που ξέρω και αισθάνομαι τώρα. Τώρα λέω πως φυσικά και δεν θα συμμετείχα και θα αντιστεκόμουν. Αλλά αν όντως ζούσα τότε; Με τρομάζει αυτή η σκέψη.

4.Πώς είναι η συνεργασία μεταξύ σας; Τι αποκομίσατε από αυτήν;

Είναι ένα μεγάλο, υπέροχο ταξίδι. Με τόσα πολλά και πολύτιμα μαθήματα για μένα προσωπικά. Είναι ανεκτίμητο να ξεκινάς για ένα “project” και στην πορεία να βιώνεις πως μια παράσταση σε «δένει» με τους άλλους σε τόσα πολλά επίπεδα. Η σύμπνοια , οι διαφωνίες, η υποστήριξη, οι αντιστάσεις, η βάση της εκτίμησης και της εμπιστοσύνης που τα φέρει όλα και τα οδηγεί προς την παράσταση - το κοινό μήνυμα. Η μαγεία της δημιουργικότητας! Έγινα πιο πλούσιος από πολλές απόψεις.

5.Η παράσταση θα ταξιδέψει τον Ιανουάριο στη Ζυρίχη. Πως πάρθηκε αυτή η απόφαση και πόσο εύκολο είναι να βγει η ελληνική δραματουργία εκτός συνόρων ;

Η παράσταση ξεκίνησε εξ αρχής για να τη δει το κοινό και στις δύο πόλεις.

Έχω δει αρκετές ελληνικές παραγωγές στο εξωτερικό. Είναι πολλοί οι παράγοντες και πολλές οι προκλήσεις αλλά και πολλές οι δυνατότητες. Στη δική μου τουλάχιστον αντίληψη και εμπειρία, υπάρχει ενδιαφέρον για την Ελλάδα και την ελληνική δραματουργία στο εξωτερικό και ένα είδος σεβασμού, ως μία από τις κοιτίδες που γέννησε και υπηρέτησε το θέατρο. Για την συγκεκριμένη παράσταση είμαι πολύ περίεργος πως θα τη δεχτεί και πως θα επιδράσει στο κοινό της Ελβετίας. Ένα κοινό ανοιχτό από τη μια και από την άλλη με πολλά συμπλέγματα ενοχής για την «ουδέτερη» συναίνεση της χώρας τους στα εγκλήματα των γειτόνων τους.

6.Τι σας ωθεί να ανεβείτε στην σκηνή;

Η ψυχή μου και η ανάγκη της να επικοινωνήσω από το δικό μου μετερίζι αυτά που με καίνε

7.Σχέδια για το μέλλον;

Να είμαστε καλά

Να είμαστε εδώ

Να έχουμε την ευλογία και τη δυνατότητα να εκφράζουμε και να επικοινωνούμε αυτά που αγαπάμε

Να είμαστε ολοένα και πιο συνειδητοί και πιο τολμηροί

Να διαφωνούμε με σεβασμό

Να δημιουργούμε αντί να κρίνουμε

Να αντιστεκόμαστε στο σκοτάδι και την ασχήμια

Να τολμάμε την ομορφιά και την ανθρωπιά

Ένα βήμα τη φορά

8.Θα θέλατε να προσθέσετε κάτι; Μια σκέψη η μια ευχή για την θέση του θεάτρου στην σύγχρονη κοινωνία;

Το θέατρο έχει μια δύναμη που δεν χαθεί ποτέ

Μπορεί κατά εποχές να φαίνεται πως αποδυναμώνεται αλλά πάντα θα επιστρέφει

Λέει ιστορίες. Πανανθρώπινες, αρχετυπικές και συμπαντικές

Και οι άνθρωποι είμαστε ιστορίες και αγαπάμε τις ιστορίες, επικοινωνούμε με ιστορίες

Μέσα από αυτές μας βλέπουμε και μας αισθανόμαστε

Και τίποτα δεν θα μπορέσει να αντικαταστήσει/ υποκαταστήσει την ζωντανή ανθρώπινη επαφή

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης: https://www.ticketservices.gr/event/plyfa-mengkele/

Βιογραφικό Γιώργος Νάσιος

Γεννήθηκα και πέρασα τα παιδικά μου χρόνια στην Ελβετία από έλληνες γονείς, μετανάστες. Επέζησα της εφηβείας στην όμορφη Θεσσαλονίκη όπου και μυήθηκα στο μαγικό και συνάμα γεμάτο προκλήσεις σύμπαν του Θεάτρου και της Μουσικής. Αφού ανηφόρησα πάλι για λίγο στις Άλπεις για να καταλάβω το έργο της ζωής μου, κατηφόρισα έπειτα προς την πρωτεύουσα. Μια ζωή με μια βαλίτσα στο χέρι. Και εν τω μεταξύ σπούδασα γερμανική φιλολογία ( για τους γονείς και το χαρτί), κλασικό τραγούδι (για την καρδιά) και θέατρο (για την ψυχή). Παίζω και τραγουδώ σε Ελλάδα κι Ελβετία. Διδάσκω θέατρο – κάτι που αγαπάω πάρα πολύ! - σε μικρά και μεγάλα παιδιά. Έκανα μία ταινία και πήρα και γεύσεις από τον κόσμο της τηλεόρασης. Γέννησα και τραγούδια, που πολύ αρέσουν σ’ αυτούς που με αγαπούν αλλά και σε άλλος και μετά από όλα αυτά, βρέθηκα στην μουσική σκηνή, όπου έκανα Musical για μικρά και μεγάλα παιδιά. Και η Ζωή συνεχίζεται. Ένα βήμα τη φορά!