1.Πείτε μας λίγα λόγια για εσάς.

Μεγάλωσα σε μια αγροτική κοινότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες, και μεγάλωσα τα παιδιά μου σε μια αγροτική κοινότητα στην Ελλάδα. Στο ενδιάμεσο σπούδασα γλώσσα, ιστορία και λογοτεχνία στο Harvard και μετά μεσαιωνική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Groningen στην Ολλανδία. Ωστόσο, είχα την αίσθηση ότι αιωρούμουν, αποκομμένη από την πραγματικότητα, κι έτσι εγκατέλειψα την ακαδημαϊκή πορεία.

Πάντα με γοήτευε η γλώσσα. Η γλώσσα είναι μια μυστικιστική τεχνολογία, από τις πρώτες που επινόησε ο άνθρωπος. Προσπαθούμε να τη χρησιμοποιούμε για να επικοινωνήσουμε, όμως πολύ συχνά μας εμποδίζει να κατανοήσουμε ο ένας τον άλλον και ίδια η γλώσσα μάς επηρεάζει σε πολλαπλά επίπεδα. Οι λέξεις δεν είναι ποτέ απλές ούτε μονοσήμαντες. Αν εξετάσει κανείς τις λέξεις μεμονωμένα —την ιστορία τους και τον τρόπο που χρησιμοποιούνται — μπορεί να δει ότι η κάθε λέξη είναι ένα συμπυκνωμένο ποίημα, που περικλείει τις ιδέες και τις στάσεις μιας ολόκληρης κοινωνίας. Γι’ αυτό γράφω θεατρικά έργα. Η γραφή είναι ένας τρόπος να κατανοήσω τον εαυτό μου, αλλά και την κοινωνία που με περιβάλλει. Ταυτόχρονα, είναι ένας τρόπος να επηρεάσω αυτή την κοινωνία.

2.Τι σας ώθησε να συγκεντρώσετε αυτά τα τρία θεατρικά έργα σε μια ενιαία τριλογία; Πώς συνομιλούν μεταξύ τους;

Όλα τα έργα μιλάνε για τον άνθρωπο ως ένα είδος ζώου και για ζώα με σκέψεις και αισθήματα ανάλογα με τα ανθρώπινα. Όλα μιλάνε για δύσκολες σχέσεις και αλλαγές.

Εστιάζουν σε μικροσκοπικές στιγμές κατανόησης που αλλάζουν καθοριστικά τη ζωή των χαρακτήρων και, στη συνέχεια, το περιβάλλον που ζουν. Για παράδειγμα, τη στιγμή που ένας αγρότης συνειδητοποιεί ποιον αγαπά πραγματικά. Αυτό αλλάζει τα πάντα.

3.Η Τριλογία της Εξοχής εξερευνά τη σχέση ανάμεσα στην εξοχή και την πόλη. Πώς προσεγγίζετε αυτό το δίπολο και τι θέλατε να αναδείξετε μέσα από τις ιστορίες σας;

Η πόλη και η ύπαιθρος αποτελούν δύο μέρη ενός ενιαίου συνόλου, με πολλές αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους· όμως έχουμε την τάση να ξεχνάμε το ένα μέρος όταν ζούμε στο άλλο. Περιγράφω αυτές τις αλληλεπιδράσεις. Όπως, για παράδειγμα, ένας αγρότης που πάει να πουλήσει τη σοδειά του σε μία λαϊκή αγορά στην πόλη. Ή μια ολόκληρη οικογένεια που αποφασίζει να μετακομίσει σε μια πόλη σε μια άλλη χώρα αναζητώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης – ωστόσο αυτές οι μεταβάσεις μερικές φορές έχουν πολύ υψηλό τίμημα.

4.Ο άνθρωπος και το ζώο αποτελούν κεντρικούς πόλους στα έργα σας. Πώς αντιλαμβάνεστε αυτή τη σχέση και ποιο ρόλο παίζει στη δραματουργία σας;

Τα ζώα είναι πρόσωπα και ζούνε ανάμεσά μας. Είναι πολύπλοκα και έχουν τις δικές τους ανάγκες και στρατηγικές για να αποκτήσουν αυτό που χρειάζονται. Θα πρέπει να βρούμε άλλους τρόπους να συμβιώνουμε με αυτά, και να σταματήσουμε να τα βλέπουμε μόνο ως υποκατάστατα των παιδιών ή ως εργαλεία ή ως τροφή. Θα πρέπει να φύγουμε από αυτόν το ανθρωποκεντρισμό που πάντα θέτει μια ιεραρχική σχέση και βάζει τον άλλον σε χαμηλότερο επίπεδο. Για αυτό που τα έργα μου περιλαμβάνουν ζώα που μιλάνε για τις δικές τους άποψεις και ανάγκες.

5.Οι τίτλοι των έργων (“Η ρωγμή”, “Κάτι λείπει”, “Σκάβουν τούνελ”) παραπέμπουν σε διαδικασίες ρήξης, έλλειψης και αναζήτησης. Ποιες υπαρξιακές ή κοινωνικές ανάγκες θέλατε να διερευνήσετε μέσα από αυτούς τους συμβολισμούς;

Προσπαθώ να αφηγηθώ τις ιστορίες που χρειάζεται να ειπωθούν. Ιστορίες που εμπεριέχουν τον αγώνα της επιβίωσης, αλλά και τη νέα δημιουργία και την εξέλιξη. Ζούμε σε μια εποχή τεράστιων αλλαγών, στην οποία κάποια πράγματα χάνονται, ενώ άλλα διαμορφώνονται. Όλοι βιώνουν απώλεια, ρήξη και την ανάγκη να αναζητήσουν κάτι άλλο. Δεν είμαστε εκείνο το τέλειο και ευδαιμονικό ον που βρίσκεται πάντοτε σε πλήρη ενότητα με τις ρίζες του. Όμως μέσα από τη ρήξη και την αναζήτηση, μεγαλώνουμε και ανακαλύπτουμε νέες δυνατότητες.

6.Πόσο προσωπικές είναι οι θεματικές που πραγματεύεστε; Υπάρχουν εμπειρίες ή εικόνες από τη δική σας ζωή στην εξοχή που σας επηρέασαν;

Μερικές προέρχονται από δικές μου εμπειρίες - από στιγμές ανακάλυψης και κατανόησης - μερικές αλλές από πράγματα που είδα και αναγνώρισα. Όλα τα έργα έχουν σχέση με πράγματα που με επηρέασαν βαθιά.

7.Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόσκληση για τον θεατή ή τον αναγνώστη της Τριλογίας; Τι ελπίζετε να τους μείνει όταν κλείσουν το βιβλίο ή παρακολουθήσουν τα έργα στη σκηνή;

Να αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουν πρόσωπα που δεν είναι ανθρώπινα, και ότι το ανθρώπινο είδος αποτελεί ένα μικρό μέρος ενός πολύ μεγάλου συνόλου, με επικοινωνία και αλληλεπίδραση μεταξύ πολλών μερών. Και ότι η επικοινωνία και η αλληλεπίδραση είναι απαραίτητες και υγιείς για εμάς ως μέρη της φύσης.

Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο ζωής που να συνεργάζεται με τη φύση και όχι να στρέφεται εναντίον της. Αν δεν δείχνουμε σεβασμό προς τα όντα που δεν μας μοιάζουν, δεν θα μπορέσουμε να βρούμε καμία βιώσιμη λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα. Αυτός ο σεβασμός αποτελεί το θεμέλιο της ζωής μου και της γραφής μου.