Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Συνέντευξη με τα μέλη της Alcedo Folk Band με αφορμή την μουσικο-αφηγηματική παράσταση «Τα λουλούδια Μαρτυρούν»

Συνέντευξη με τα μέλη της Alcedo Folk Band με αφορμή την μουσικο-αφηγηματική παράσταση «Τα λουλούδια Μαρτυρούν»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ Γράφτηκε από  Χρύσα Κοκκίνου Φεβρουάριος 24 2026 μέγεθος γραμματοσειράς μείωση του μεγέθους γραμματοσειράς αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς

 

Alcedo Folk Band

«Τα λουλούδια Μαρτυρούν»

Κυριακές 1, 8, 15, 29 Μαρτίου

Myrtillo Cafe

Μία μοδια μαρτυρούν»υσικο-αφηγηματική παράσταση για τη θυσία και τη μνήμη των λουλουδιών

 

1. Στην παράσταση «Τα λουλούδια μαρτυρούν» τα άνθη γίνονται αφηγητές. Πώς γεννήθηκε η ιδέα να μετατραπούν τα λουλούδια σε φορείς μνήμης και θυσίας;

Στέφανος Χατζηαναγνώστου

Τα λουλούδια δεν τα επιλέξαμε τυχαία. Μας απασχόλησε η έννοια της μνήμης όχι ως καταγραφή γεγονότων, αλλά ως βίωμα που μεταφέρεται μέσα στον χρόνο. Και εκεί συνειδητοποιήσαμε ότι ο άνθρωπος, διαχρονικά, αναθέτει στα άνθη έναν παράξενο ρόλο: Nα στέκονται στη θέση του.

Το λουλούδι είναι το πιο εύθραυστο κομμάτι της φύσης και ταυτόχρονα το πιο φορτισμένο συμβολικά. Ανθίζει, ακμάζει και μαραίνεται μέσα σε έναν κύκλο που μοιάζει με συμπύκνωση της ανθρώπινης ζωής. Γι’ αυτό και γίνεται φορέας μνήμης. Δεν είναι αιώνιο, αλλά επιστρέφει. Κάθε άνοιξη είναι μια επανάληψη, μια υπενθύμιση.

Η θυσία επίσης έχει αυτή τη διπλή φύση, φθορά και νόημα. Κάτι χάνεται, αλλά κάτι μένει. Και συχνά αυτό που μένει είναι ένα σύμβολο. Στην ανθρώπινη ιστορία, αυτό το σύμβολο πολύ συχνά παίρνει τη μορφή ενός άνθους.

Στην παράσταση, λοιπόν, τα λουλούδια δεν μιλούν μεταφορικά. Μιλούν γιατί ήδη κουβαλούν την ανθρώπινη προβολή πάνω τους. Είναι ο τόπος όπου η ομορφιά και η απώλεια συναντιούνται.

Και ίσως τελικά γι’ αυτό “μαρτυρούν”: Γιατί η φύση δεν ξεχνά, ακόμη κι όταν οι άνθρωποι ξεχνούν...

 

2. Η παράσταση συνδέει μοιρολόγια, μεσαιωνικές μπαλάντες και λαϊκές παραδόσεις από διαφορετικούς τόπους. Ποιο ήταν το πιο απρόσμενο κοινό στοιχείο που ανακαλύψατε ανάμεσα σε τόσο διαφορετικές κουλτούρες;

Δημήτρης Κουφαλάκος

Υπάρχει μια μαγική συνισταμένη ανάμεσα στα τραγούδια των λαών όλου κόσμου. Ιστορίες αγάπης, θυσίας , συμπόνιας αλληλεγγύης. Είναι εντυπωσιακό πως εκφράζονται κοινές ανθρώπινες αξίες σε όλον τον κόσμο. Στη παράσταση μας το φιλοσοφικό ερώτημα της ζωής και της αξίας της, της θυσίας για την ομορφιά ενυπάρχει μαζί με την παράδοση, τη μυθολογία αλλά και πιο σύγχρονες αναφορές στα λουλούδια σαν σύμβολα αντίστασης. Το πιο απρόσμενο για εμάς στοιχείο είναι η ανθρώπινη δύναμη που υπερνικά τις δυσκολίες , που ξεπερνά τον πόνο, που πηγαίνει μπροστά. Πάντα μπροστά. Όπως ο νέος που πέφτει από τα πεντέμια για να σκοτωθεί και πριν το τέλος, την ιστορία του την αφήνει στα λουλούδια. Έτσι εκείνα με τη σειρά τους μαρτυρούν, μεταδίδουν, μεταλαμπαδεύουν και η εξιστόρηση γίνεται δύναμη συνέχειας και υπέρβασης. Όλα πάντα ξεκινούν από την ίδια αφετηρία. Ένας νέος αγαπάει μια κόρη, ή ο πόνος γίνεται τραγούδι και ξορκίζεται.

 

3. Μετά την παρουσίαση στο Παλαιό Γυναικόκαστρο στο Κιλκίς στο πλαίσιο του «Όλη η Ελλάδα Ένας Πολιτισμός», τι αλλάζει όταν ένα έργο μεταφέρεται σε έναν αστικό χώρο όπως το Myrtillo Cafe;

Αγγελίνα Τερσενίδου

Κάθε χώρος αποτελεί ένα ενεργό σώμα που αφηγείται μαζί μας την ιστορία. Στο Γυναικόκαστρο κυριαρχούσε η ελευθερία της φύσης, τόσο σαγηνευτική και ταυτόχρονα αδάμαστη. Η ιστορική μνήμη ήταν μέρος του σκηνικού μας. Στο Myrtillo οι αποστάσεις θα μικρύνουν, η ενέργεια θα συμπυκνωθεί και η ιστορία μας θα γίνει μια ζεστή αγκαλιά.

Κάθε χώρος ξαναγράφει το έργο με τον δικό του τρόπο κι αυτό είναι τόσο γοητευτικό.

 

4. Το Μύρτιλλο είναι ένας χώρος με έντονο κοινωνικό αποτύπωμα. Πώς συνομιλεί η θεματική της θυσίας με την καθημερινή πράξη συμπερίληψης που συμβαίνει εκεί;

Κώστας Κωνσταντάτος

Πολύ όμορφη ερώτηση. Το Μύρτιλλο είναι ένας χώρος που κάνει τεράστιο αγώνα να εκπαιδεύει και να απασχολεί 16 μισθωτούς υπαλλήλους που έχουν αναπηρίες. Τα παιδιά αυτά κάνουν τεράστια προσπάθεια, δηλαδή θυσία, να είναι λειτουργικοί και παραγωγικοί ενώ εύκολα θα κάθονταν σπίτι τους άπραγοι καταναλώνοντας τα αναπηρικά τους επιδόματα.

Οι εθελοντές και τα μέλη που υποστηρίζουν όλη αυτήν την προσπάθεια θυσιάζουν διαρκώς χρόνο και χρήματα προσπαθώντας με αγωνία να βγάζουν στο ακέραιο όλες τις μισθοδοσίες των εργαζομένων. Το αντάλλαγμα είναι να βλέπεις εκεί ανθρώπους που πατούν σιγά σιγά όλο και περισσότερο στα πόδια τους και να σου χαμογελούν. Και μια «πελατεία» του χώρου που επιθυμεί να «συμπεριλαμβάνει» αυτά τα άτομα στην έξοδό του, στο τσάι η το επαγγελματικό του ραντεβού, η ακόμα και στην εκδήλωση ή τη συνάντηση που θα φροντίσει εκεί να οργανώσει. Η θυσία λοιπόν στο Μύρτιλλο συντελείται απ’ άκρη σ’ άκρη από όλους όσους βρίσκονται η περνούν από εκεί, έστω και για έναν καφέ.

 

5. Ως ιδρυτικό μέλος των encardia, έχετε μακρά πορεία στη διαπολιτισμική μουσική. Πού συναντιούνται και πού διαφοροποιούνται οι encardia από την ταυτότητα των Alcedo Folk Band;

Κώστας Κωνσταντάτος

Είναι πολύ γοητευτικό μέσα από τις λαϊκές μουσικές των λαών να ανακαλύπτεις την κοινή τους αφετηρία, τις ίδιες ανάγκες, τα ίδια προβλήματα, τα ίδια συναισθήματα που από πάντα είχαν όλοι οι άνθρωποι παντού. Με τους encardia διαμορφώσαμε έναν προσωπικό δικό μας ήχο μέσα από την συνεχή επαφή μας με τις περιοχές του Ιταλικού Νότου. Πολλά πειράματα, πολλές νέες συνθέσεις, αρκετή εξωστρέφεια, έντονος Μεσογειακός ήχος και πάντα η συγκεκριμένη πολιτιστική αναφορά κυρίως στη Νότια Ιταλία.

Με τους Alcedo επιχειρούμε ένα μεγαλύτερο και πιο απλωμένο άνοιγμα στην ποικιλομορφία της ελληνικής παραδοσιακής η λαϊκής μας μουσικής, σε αρμονική

αντιπαράθεση με λαϊκές μουσικές άλλων τόπων (Ιρλανδία, Αμερική, Ισπανία, Τουρκία, Βαλκάνια ακόμα και Κίνα η Αφρική) χωρίς όμως να αποκλείουμε και τη συνομιλία μας με άλλες φόρμες όπως είναι η κλασσική ή η προκλασική μουσική κ.λπ. Έτσι ανακαλύπτουμε σιγά σιγά ότι σε ένα πρόγραμμα με καταιγιστική ροή, που συναντώνται μέσα του όλα αυτά τα χρώματα και οι ποικιλίες των ήχων, το κοινό «μυείται» μαζί μας σε μια ουσία κι ένα νόημα της μουσικής και της ψυχαγωγίας πέρα από συγκεκριμένα είδη, στυλ, γλώσσες, διαλέκτους κ.λπ. Γι αυτό μας αρέσει να λέμε ότι τα τραγούδια και οι μουσικές μας έχουν πατρίδα αλλά δεν έχουν σύνορα.

 

6. Αν έπρεπε να επιλέξετε ένα μόνο «λουλούδι» της παράστασης που σας αγγίζει προσωπικά, ποιο θα ήταν και γιατί;

Θεοδώρα Αθανασίου

Στην πραγματικότητα αυτό που θα επέλεγα θα ήταν η "Σύνθεση" των λουλουδιών και όχι μόνο ένα, μιας και το καθένα από αυτά συμμετέχει στην "ανθοδέσμη". Εμπνέει μια ιστορία της οποίας η εξέλιξη συναντά το επόμενο λουλούδι και τη δική του ιστορία διαμορφώνοντας μια μοναδική σύνθεση.Κάθε λουλούδι μόνο του έχει μία δυναμική. Αλλά όλα μαζί συνθέτουν τη ζωή στις πιο δυνατές στιγμές της. Είτε είναι όμορφες, είτε κυνηγούν την ομορφιά. Με αυτή την έννοια δε θα μπορούσα να ξεχωρίσω ένα λουλούδι άρα και μία ιστορία πίσω από αυτό.

Μπορείς για παράδειγμα να πεις ότι ο έρωτας είναι πιο δυνατός από την καθαρή καρδιά σε ένα μεγάλο ιδεολογικό αγώνα; Ή ότι το πάθος είναι πιο δυνατό από τη θυσία; Όλα τα λουλούδια μαρτυρούν τον σύνθετο κόσμο στον οποίο προσπαθούμε (ή έτσι τουλάχιστον ελπίζω) έναν σπόρο να το μεγαλώσουμε για να γίνει κάτι όμορφο που θα αγγίξει τις ζωές όλων μας. Άρα στην αρχική ερώτηση δεν θα μπορούσα να απαντήσω επιλέγοντας ένα λουλούδι. Θα έλεγα όμως ότι αυτό που αγαπώ πιο πολύ από όλα είναι ο ίδιος ο σπόρος...

 

7. Πώς προσεγγίζετε την ισορροπία ανάμεσα στην έρευνα της παράδοσης και στη δημιουργία νέου, πρωτότυπου υλικού;

Μενέλαος Μωραΐτης

Πιστεύω ότι η ισορροπία έρχεται μέσα από την εμπειρία. Στην αρχή της έρευνας μελετάς νότες, ύφος, συγχορδίες, ποίηση. Αλλά μετά επιβάλλεται να μελετήσεις τις εμπειρίες, τα βιώματα και τις συνήθειες της εποχής όπως και του συνθέτη ή του ποιητή που έγραψε το τραγούδι. Η δημιουργία καινούργιου υλικού είναι αυτό που χρειαζόμαστε για να εκφραστούμε εμείς στο σήμερα. Επηρεασμένοι από την δική μας εποχή, τα δικά μας βιώματα αλλά και από το παρελθόν όπως το έχουμε ζήσει, ακόμα και μέσα από την αναζήτησή και την έρευνά μας.

 

8. Η αφήγηση στην παράσταση λειτουργεί σαν αόρατη κλωστή που ενώνει τα τραγούδια. Πόσο δύσκολο είναι να διατηρηθεί η θεατρικότητα χωρίς να χαθεί η αυθεντικότητα της μουσικής;

Αγγελίνα Τερσενίδου

Η μουσική και η αφήγηση, για μένα, δεν είναι δυο ξεχωριστοί δρόμοι που συναντιούνται τυχαία στην σκηνή. Στην πραγματικότητα τόσο οι λέξεις όσο και η μουσική είναι μέσα αφήγησης, είναι δυο φωνές τις ίδιας ανάγκης: να ειπωθεί μια ιστορία.

Στην δική μας ιστορία η λέξη χαράσσει το περίγραμμα, η μουσική το εμψυχώνει και τούμπαλιν.

Δε λειτουργούν ανταγωνιστικά, αλλά συμπληρωματικά και μαζί υπηρετούν, τελικά, αυτήν την ιστορία που θα γεννιέται τις Κυριακές του Μαρτίου, στο Myrtillo.

 

9. Σε μια εποχή γρήγορης κατανάλωσης εικόνας και ήχου, πιστεύετε ότι το κοινό έχει ανάγκη από πιο «τελετουργικές» μουσικές εμπειρίες;

Στέφανος Χατζηαναγνώστου

Το βλέπουμε κάθε φορά στη σκηνή. Μόλις αρχίσει η παράσταση και πέσει η σιωπή, κάτι αλλάζει. Ο κόσμος σταματά να καταναλώνει και αρχίζει να συμμετέχει.

Ζούμε σε μια εποχή που όλα περνούν μπροστά μας γρήγορα. Σκρολάρουμε εικόνες, ήχους, ειδήσεις. Δεν προλαβαίνουμε να σταθούμε. Σε μια τελετουργική εμπειρία, όμως, δεν μπορείς να σκρολάρεις. Πρέπει να μείνεις εκεί.

Και νομίζω ότι αυτή η παραμονή το να μοιραζόμαστε τον ίδιο χρόνο και την ίδια σιωπή είναι κάτι που το έχουμε πολύ ανάγκη σήμερα.

 

10. Αν το κοινό φύγει από την παράσταση κρατώντας μία μόνο σκέψη ή συναίσθημα, ποιο θα θέλατε να είναι αυτό;

Μαρία Μιχαλάκα

Σίγουρα ακούγοντας την ποικιλία των μουσικών μας και ταξιδεύοντας μέσα από αυτές, φαντάζει αδύνατο να φύγει κανείς με μια μόνο σκέψη ή ένα μόνο συναίσθημα...Θα θέλαμε να φύγει με την σκέψη ότι η μουσική είναι γέφυρα ανάμεσα σε εποχές, ανθρώπους, στιγμές και ιστορίες. Αυτά τα τραγούδια κουβαλούν μνήμες, χαρές, καημούς, και περνούν από γενιά σε γενιά. Αν φύγουν νιώθοντας ότι έγιναν κι αυτοί ένας κρίκος σε αυτήν την αλυσίδα, τότε αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο για εμάς!

 

Πληροφορίες

Μαρία Μιχαλάκα: τραγούδι, βιολί

Στέφανος Χατζηαναγνώστου: φλάουτο

Δημήτρης Κουφαλάκος: φαγκότο

Θεοδώρα Αθανασίου: κιθάρα, τραγούδι

Μενέλαος Μωραΐτης: τούμπα

Κώστας Κωνσταντάτος: κρουστά, τραγούδι

Αγγελίνα Τερσενίδου: Στον αποκαλυπτικό ρόλο της «Νεράιδας»

Κείμενα, πρωτότυπα τραγούδια, νέες μουσικές συνθέσεις, ενορχηστρώσεις: Alcedo Folk Band

Συντελεστές:

Σχεδιασμός φωτισμού: Αλέξανδρος Πολιτάκης

Φωτογραφία Αφίσας: Νίκος Παγωνάκης

Επικοινωνία: Ελευθερία Σακαρέλη

Παραστάσεις:

Κυριακές 1, 8, 15, 29 Μαρτίου στις 20.00

Διάρκεια: 80’

Εισιτήρια: Γενική είσοδος: 15€, Νεανικό έως 22 ετών: 12€
Προπώληση: https://www.ticketservices.gr/event/myrtilo-cafe-alcedo-folk-band-ta-loyloyia-martyroyn/?lang=el

Εκδοτήριο: Πανεπιστημίου 39, Αθήνα Ι 210 7234567

Πολυχώρος Myrtillo Cafe: Πάρκο ΚΑΠΑΨ, Τριφυλίας και Λάμψα, Αμπελόκηποι,

Τηλ. Κρατήσεων: 6936818205 (Κώστας Κωνσταντάτος) 

O ιστότοπος μας χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.