X.Κ.: Τον Adrian Frieling τον "γνώρισα" θεατρικά για πρώτη φορά ένα βράδυ, πάνω σε μια βάρκα που έπλεε σε ένα ποτάμι — σε μια μαγική παράσταση στο θεάτρο Βυρσοδεψείο. Από τότε, με έναν περίεργο τρόπο, συνεχίζω να τον «συναντώ» ξανά και ξανά. Κάθε φορά σε κάτι διαφορετικό, κάθε φορά σε κάτι ουσιαστικό.
Πέρυσι τον απολαύσαμε στη σειρά «Η Παραλία» της ΕΡΤ, σαν καθηγητή από την Γερμανία, ο οποίος βρισκόταν σε άδεια και επισκέφτηκε τα Μάταλα για διακοπές.Στη σειρά αυτή ξεχώρισε για την εσωτερικότητα και τη σιωπηλή του ένταση. Ο Adrian Frieling δεν είναι ένας ηθοποιός που επιβάλλεται με θόρυβο. Είναι μια ήρεμη δύναμη. Μια παρουσία που δεν χρειάζεται υπερβολές για να σε κερδίσει — αρκεί ένα βλέμμα, μια παύση, ένας χαμηλωμένος τόνος.
Αυτή την περίοδο εμφανίζεται στη νέα θεατρική παραγωγή «Οι Βελόνες της Νερατζιάς» στο ΠΛΥΦΑ, όπου αποκαλύπτει μια ακόμη πιο ώριμη και πολυεπίπεδη πλευρά της τέχνης του. Με διακριτικές αποχρώσεις και συγκρατημένη ένταση, χτίζει έναν χαρακτήρα που μένει στο μυαλό πολύ μετά το τέλος της παράστασης. Στη σκηνή του ΠΛΥΦΑ επιβεβαιώνει ότι διαθέτει εκείνη τη σπάνια ποιότητα: την ικανότητα να γεμίζει έναν χώρο χωρίς να τον κατακλύζει.
Είναι παντού παρών, αλλά με διακριτικότητα. Βήμα βήμα, χτίζει μια πορεία που χαρακτηρίζεται από συνέπεια, βάθος και αλήθεια. Και δίνει την αίσθηση ότι δεν περνά απλώς από αυτόν τον χώρο — είναι εδώ για να μείνει.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τη διαδρομή του, τις επιλογές του και τη σιωπηλή ένταση που κουβαλά σε κάθε ρόλο.

Κύριε Frieling, είστε ο πρώτος και μοναδικός Γερμανός ηθοποιός στην Ελλάδα που έχει συμμετάσχει σε περισσότερες από 50 ελληνικές θεατρικές παραγωγές και έχει εμφανιστεί σε πάνω από 30 ταινίες στην Ελλάδα. Γεννηθήκατε στο Αμβούργο και μεγαλώσατε στη Βρέμη. Πότε και πώς ήρθατε στην Ελλάδα;

Στη ζωή μου προσπάθησα κάπως να σχεδιάσω το μέλλον μου, αλλά πάντοτε τα πράγματα έπαιρναν μια ελαφρώς διαφορετική κατεύθυνση από αυτήν που είχα σχεδιάσει — και αυτό τελικά ήταν για καλό.
Οι γονείς μου ήταν και οι δύο καλλιτέχνες, ζωγράφοι και γλύπτες. Ήθελα κι εγώ να σπουδάσω Καλές Τέχνες. Όμως, ενώ σπούδαζα Καλές Τέχνες στο Πανεπιστήμιο του Hildesheim, το ενδιαφέρον μου άλλαξε και άρχισα να σπουδάζω Θέατρο/Κινηματογράφο. Έγινα μέλος της θεατρικής ομάδας «THEATER MAHAGONI» — αρχικά ως σχεδιαστής φωτισμών και στη συνέχεια ως ηθοποιός, ενώ ακόμη φοιτούσα στο πανεπιστήμιο.
Όταν ολοκλήρωσα τις σπουδές μου, ο επικεφαλής καθηγητής Θεάτρου μού πρότεινε τη θέση του Τεχνικού Βοηθού, με ευθύνη για τον φωτισμό σκηνής, τις σκηνικές εγκαταστάσεις και το κινηματογραφικό στούντιο του πανεπιστημίου, καθώς και για όλο τον τεχνικό εξοπλισμό θεάτρου και κινηματογράφου που διέθετε το ίδρυμα. Την ίδια περίοδο, ένας άλλος καθηγητής μου (Καθηγητής Λαϊκού Πολιτισμού) ήθελε να εκπονήσω διδακτορική διατριβή στη Λαϊκή Κουλτούρα, βασισμένη στη θεωρία μου για έναν συγκεκριμένο τύπο λαϊκού κινηματογραφικού ήρωα: τον «Αθώο Κατηγορούμενο» — έναν «Ήρωα των Περιστάσεων» (όπως, για παράδειγμα, ο πρωταγωνιστής σε αρκετές ταινίες του Hitchcock).
Όμως εγώ δεν ήθελα να γίνω ακαδημαϊκός ούτε να παραμείνω τεχνικός βοηθός. Ήθελα να γίνω ηθοποιός.
Ενώ ήμουν ηθοποιός στο «THEATER MAHAGONI» στο Hildesheim, ένας από τους σκηνοθέτες της ομάδας είχε επαφή με μια θεατρική ομάδα στην Αθήνα, και σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε μια συνεργασία μεταξύ των δύο ομάδων. Η σύνδεση πραγματοποιήθηκε μέσω του Γερμανού σκηνοθέτη Albrecht Hirche, του Γερμανοέλληνα ηθοποιού Ακύλλα Καραζήση, του Ελβετοέλληνα σκηνοθέτη Σταύρου Ντουφεξή (γενν. 1933 στο Ναύπλιο – απεβ. 6.3.2024 στην Αθήνα) και του Έλληνα σκηνοθέτη Μιχαήλ Μαρμαρινού.
Έτσι ήρθα στην Αθήνα ως ηθοποιός, για να εργαστώ σε ένα ελληνογερμανικό θεατρικό εγχείρημα. Δεν είχα έρθει ποτέ στην Ελλάδα ως τουρίστας. Ως τουρίστας είχα επισκεφθεί άλλες χώρες του Νότου — τη Γαλλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία, την Κροατία, την Τουρκία. Κάθε φορά που βρισκόμουν σε μία από αυτές τις χώρες, αναρωτιόμουν αν θα ήθελα να μείνω εκεί. Γενικά, ήθελα να φύγω από τη Γερμανία. Αυτό ήταν το βασικό σημείο — ήθελα να ζήσω κάπου αλλού (κάπου στον Νότο), αλλά οπωσδήποτε όχι στη Γερμανία.
(Αυτή η επιθυμία συνδέεται σίγουρα με τους γονείς μου, οι οποίοι είχαν ζήσει σχεδόν δύο χρόνια στο ισπανικό νησί Λανθαρότε, σε μια εποχή — τη δεκαετία του ’60 — που ο τουρισμός δεν είχε ακόμη αναπτυχθεί εκεί. Ήθελαν να μείνουν μόνιμα, αλλά επέστρεψαν στη Γερμανία με πλοίο, όταν η μητέρα μου ήταν έγκυος σε μένα.)

Μιλήστε μας για τη νέα παραγωγή στην οποία συμπρωταγωνιστείτε αυτό το διάστημα.

Σε κάθε ελληνική θεατρική παραγωγή στην οποία συμμετέχω, χρησιμοποιώ τα υποκριτικά εργαλεία του βορειοευρωπαϊκού θεάτρου συνόλου.
«Οι Βελόνες της Νεραντζιάς» — βραβευμένο έργο του Παναγιώτη Καλυβίτη — είναι ένα ριζοσπαστικό, τρυφερό και ποιητικό κείμενο για την πανδημία του Covid-19 και για το πώς αυτή διαμόρφωσε τη μοίρα έξι Αθηναίων.
Η πανδημία αποτελεί συλλογική μνήμη, που δεν έχει ακόμη αναδυθεί πλήρως. Παραμένει μια ανοιχτή πληγή, που δεν έχει εντελώς επουλωθεί.
Το ποιητικό αυτό κείμενο σκηνοθετεί η Δήμητρα Δερμιτζάκη. Πρόκειται για θέατρο συνόλου φτιαγμένο στην Ελλάδα. Έχει έντονη σωματικότητα, σχεδόν στοιχεία χοροθεάτρου (Χορογραφία: Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης).

Φωτογραφία: Μαρίλη Ζάρκου 

Πώς συνεχίζει το ελληνικό θέατρο να σε διαμορφώνει ως καλλιτέχνη;

Όταν ταξίδεψα στην Ελλάδα, δεν ήρθα ως τουρίστας, αλλά για να δουλέψω εδώ. Δεν βρέθηκα σε κάποιο ελληνικό νησί, αλλά στη ζεστή και βρώμικη Αθήνα, το καλοκαίρι του 1995. Όμως από την πρώτη στιγμή ήξερα: ΕΔΩ θέλω να ζήσω. Δεν ήταν η πόλη ή ο καιρός, ήταν οι άνθρωποι που με έκαναν να θέλω να ζήσω ανάμεσά τους.
Από το 1998 ζω στην Αθήνα, δουλεύοντας κυρίως στο θέατρο του Μιχαήλ Μαρμαρινού, αλλά και σε άλλες θεατρικές παραγωγές. Το θέατρο στην Ελλάδα είναι πολύ διαφορετικό από το γερμανικό θέατρο. Εδώ, σημαντικό ρόλο έχει το μεμονωμένο πρόσωπο — «ο/η Ηθοποιός» ή «ο/η Σκηνοθέτης». Στη Γερμανία, το κέντρο βάρους βρίσκεται στο «Σύνολο» και στη «Θεατρική Ομάδα». Χρειάζεται χρόνος για να διαμορφωθεί ένα σύνολο που να λειτουργεί πραγματικά αρμονικά.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης:

 https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/oi-velones-tis-nerantzias/