Συνέντευξη του Βαγγέλη Μαστορόπουλου με αφορμή το βιβλίο του “Ο άνθρωπος που δεν είναι πια”

της Χρύσας Κοκκίνου

Καλησπέρα σας, κύριε Μαστορόπουλε, και καλωσορίσατε στη σελίδα μας. Θα θέλαμε αρχικά να μας πείτε λίγα πράγματα για εσάς ώστε να σας γνωρίσουν καλύτερα οι αναγνώστες μας. Πως σκιαγραφείτε τον ”εαυτό σας ως συγγραφέα” και τη σχέση σας με τον κόσμο της λογοτεχνίας; Ποια αφορμή σάς γέννησε την επιθυμία της συγγραφικής δημιουργίας;

Σας ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία. Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύομαι αρκετά με τον αυτοπροσδιορισμό. Η αυτοεικόνα μας πολλές φορές απέχει παρασάγγας από το ποιοι πραγματικά είμαστε και φοβάμαι ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να εκτεθώ. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι εκφράζω την προσωπική μου αλήθεια και προσπαθώ να κατανοήσω τον κόσμο μέσα από τη ματιά και την κρίση μου. Στην παρούσα φάση της ζωής μου, αυτό με τρέφει. Η επιθυμία να συγγράψω υπερίσχυσε των ενδοιασμών και της ανασφάλειάς μου, καθώς αισθάνομαι πλέον ότι τα ερεθίσματα που λαμβάνω καθημερινά αν κατακαθίσουν μέσα μου και γίνουν ανέκφραστα συναισθήματα, θα με μεταλλάξουν σε έναν δυστυχισμένο άνθρωπο.

Πως ξεκινήσατε να γράφετε το πρώτο σας βιβλίο;

Στην πρώιμη φάση του το βιβλίο μου ήταν μια άμορφη ιδέα. Χαοτικά διασκορπισμένη σε χαρτάκια στις τσέπες των μπουφάν μου και σε σημειώσεις γραμμένες σε καταχωνιασμένα τετράδια. Όλο αυτό το χάος λοιπόν, προσπάθησα να το δομήσω και να το κάνω μυθιστόρημα. Ουσιαστικά πρώτα αποφάσισα τι ήταν αυτό που ήθελα να πω, ποια ήταν η κραυγή που μάταια προσπαθούσα να ημερέψω μέσα μου. Σε δεύτερο χρόνο έπλασα τους ήρωες και δημιούργησα την πλοκή. Ελπίζω να αποδειχθεί ότι είμαι αρκετά ώριμος για να συγγράψω και όχι αρκετά μεγάλος για να έχω απολέσει τη φαντασία και τον ενθουσιασμό μου.

«Ο άνθρωπος που δεν είναι πια, είναι όλα όσα ήσουν και πλέον δεν είσαι και όλα όσα ήθελες να γίνεις και ποτέ δεν έγινες.» Ποιο μήνυμα θέλατε να περάσετε στους αναγνώστες με το βιβλίο σας;

Ξέρετε, αναρωτιέμαι πολλές φορές, αν το παιδί ή ο έφηβος που ήμασταν κάποτε, έβλεπε την πορεία μας και το τι έχουμε γίνει σήμερα, τί θα σκεφτόταν; Τί πηγαίνει στραβά και οι άνθρωποι εγκαταλείπουν τόσο εύκολα τα όνειρά τους; Βλέπω ανθρώπους μου μεγαλώσαμε μαζί και κανείς δεν έγινε αυτό που επιθυμούσε. Συγκαταλέγω και τον εαυτό μου σε αυτούς. Οι υποχρεώσεις, ο μικροαστικός βιοπορισμός, η τρομοκρατία της πιθανότητας του άδειου τραπεζιού μας κάνουν να νανουριζόμαστε με ένα «πάλι καλά να λέμε». Ο φόβος για το χειρότερο, μας κάνει να αρκούμαστε στα κεκτημένα· στην ασφάλεια του μισθού μήνας μπει, μήνας βγει. Το πιο γελοίο βέβαια απ’ όλα είναι ότι παριστάνουμε τους ευτυχισμένους. Ας μην είμαστε ευτυχισμένοι, αρκεί να δείχνουμε ευτυχισμένοι. Συνοψίζοντας λοιπόν, φιλοδοξία μου είναι να περάσω το μήνυμα ότι είναι πολύ σπουδαίο πράγμα να φανούμε τελικά δυνατότεροι από τους φόβους μας.

Ξεχωρίζετε κάποιο χαρακτήρα στο βιβλίο σας; Έχετε βάλει αυτοβιογραφικά στοιχεία; Βρίσκετε κοινά χαρακτηριστικά του Βαγγέλη με κάποιο χαρακτήρα;

Αρχικά μου αρέσει πολύ που χρησιμοποιείτε τον όρο «χαρακτήρας» και όχι «ήρωας». Στην πραγματικότητα οι χαρακτήρες του βιβλίου δεν έχουν τίποτα το ηρωικό. Έχω προσπαθήσει να τους «κατεβάσω». Δεν μου ταιριάζουν τα πρότυπα συμπεριφοράς. Ο αγαπημένος μου είναι ο βασικός χαρακτήρας του βιβλίου, ο Γιώργος. Έχω «συνομιλήσει» μαζί του πολλά βράδια μέχρι να μου ξεγυμνώσει την ψυχή του και αυτό που είδα εν τέλει είναι πολύ όμορφο. Έχω επιλέξει ως τρόπο γραφής την πρωτοπρόσωπη αφήγηση, αλλά για άλλους λόγους. Δεν υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία. Σίγουρα κάποιες από τις ιδεοληψίες των χαρακτήρων με εκφράζουν, αλλά απόλυτα δεν ταυτίζομαι με κανέναν από αυτούς.

Λένε, ότι το πιο φτηνό εισιτήριο για ένα ταξίδι είναι το βιβλίο. Τι είναι αυτό που ταξιδεύει εσάς και τι είναι αυτό που σας εμπνέει;

Με ταξιδεύει η ησυχία. Η απόλυτη σιγή. Μιλάω για τη σιγή που μοιάζει να προκαλεί την παύση του χρόνου. Η τόσο επιβλητική σιωπή που νομίζεις ότι φέρνει ένα βουητό στα αυτιά. Στο αστικό περιβάλλον και με αυτούς τους ρυθμούς ζωής είναι ελάχιστες τέτοιες στιγμές.  Έχουμε συνηθίσει να ακούγεται πάντα γύρω μας κάποιος θόρυβος. Με αποσπούν οι θόρυβοι, ειδικά οι έντονοι. Με εμποδίζουν να ταξιδεύω. Τώρα αναφορικά με την έμπνευση, νομίζω ότι την αντλώ από την παρατήρηση. Προσπαθώ να παρατηρώ συνεχώς τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Ακόμα και αν δεν συνειδητοποιώ κάτι τη στιγμή που το βλέπω, έχω εκπαιδευτεί στο να το αποτυπώνω και να μπορώ να το ανακαλέσω όταν χρειαστεί. Παρατηρώ τα πάντα. Στο σούπερ μάρκετ τον ανυπόμονο πελάτη στην ουρά, τη νοσοκόμα που ξεφυσάει στη νυχτερινή βάρδια όταν περπατάει σέρνοντας τα πόδια της, τη μπαργούμαν που στρώνει κάθε δύο λεπτά το φόρεμά της κτλ.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας βιβλίο, το αγαπημένο σας τραγούδι και το αγαπημένο σας σημείο στη πόλη;

Το αγαπημένο μου βιβλίο είναι το «Στην άκρη του γκρεμού» του Ράφαελ Τσίρμπες. Αγαπημένο τραγούδι είναι δύσκολο να επιλέξω, θα σου πω όμως ένα από τα πολύ αγαπημένα μου. Είναι το “Wish you where here” των Pink Floyd. Αγαπημένη μου περιοχή είναι το Παγκράτι όπου μεγάλωσα. Δεν μπορώ να σου πω ένα συγκεκριμένο μέρος. Κάθε γωνιά του Παγκρατίου για μένα είναι μια πύλη απόδρασης από την καθημερινότητα. Τώρα μάλιστα που δεν μένω πια εκεί, το έχω καταλάβει για τα καλά.

Πέρα από την κυκλοφορία του πρώτου σας βιβλίου, υπάρχουν και  άλλα άμεσα σχέδια  για την φετινή χρονιά; Έχετε ήδη κάποιο επόμενο βιβλίο στο μυαλό σας; Με ποιο τρόπο μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σας το αναγνωστικό σας κοινό;

Η σύλληψη  για το επόμενο βιβλίο έχει γίνει. Θα είναι σε διαφορετικό ύφος με στοιχεία μαύρου χιούμορ. Θα μιλάει για τη ζωή και το θάνατο μέσα από την ιστορία ενός ηλικιωμένου ανθρώπου, έγκλειστου σε γηροκομείο, που συνειδητοποιεί λίγο πριν το τέλος ότι δεν έχει προλάβει να κάνει όσα επιθυμεί. Οποιοσδήποτε θέλει, μπορεί να επικοινωνεί μαζί μου στο evan.mastoropoulos@hotmail.com. Επίσης δέχομαι μηνύματα και στη σελίδα μου στο facebook. Θα χαρώ πραγματικά να λάβω σχόλια και εντυπώσεις για το βιβλίο.

Θα θέλαμε να κλείσουμε με κάτι που θέλετε εσείς να πείτε για το θέατρο.gr

Γνωρίζω πολύ καλά ότι όλοι οι άνθρωποι του θέατρο.gr έχουν αγάπη και  σεβασμό για το θέατρο, αλλά και για τις Τέχνες γενικότερα. Υπάρχει μεράκι πίσω από κάθε δημοσίευση. Ο Πολιτισμός έχει ανάγκη από τέτοιες προσπάθειες. Είναι επίσης πολύ σημαντική η στήριξη που παρέχετε στους δημιουργούς και στους καλλιτέχνες. Σας ευχαριστώ πολύ και εύχομαι κάθε επιτυχία.

About elpinickie 46 Articles
Είμαι υποψήφια διδάκτωρ νευροβιολογίας και παθιασμένη λάτρης του θεάτρου. Μου αρέσουν οι βόλτες, ο χορός, τα ηλιοβασιλέματα, η θάλασσα, τα παγωτά και το τζιν τόνικ.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*