Είδαμε την “Οδύσσεια reloaded” στο θέατρο Ροές

γράφει η Ελπινίκη Νίνου

Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσε· πολλῶν δ’ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω, πολλὰ δ’ ὅ γ’ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν, ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων.

~Ή μήπως όχι;

Ξεχάστε τους φανταχτερούς μύθους, τους θρονιασμένους ήρωες και τα αναμφισβήτητα ινδάλματα. Ξεχάστε τους ελεεινούς κακούς, τους χαμερπείς προδότες και τις δυνάμεις του σκότους. Σε αυτήν την Οδύσσεια, οι καλοί και οι κακοί δεν είναι διαχωρισμένοι όπως έχουμε συνηθίσει.

Ο Οδυσσέας με την έξυπνη και πολυμήχανη προσωπικότητά του, παραμένει πολιτικός και ηγέτης ενός ταλαιπωρημένου πληρώματος. Πώς είναι δυνατόν να λέει πάντα την αλήθεια, να μένει απόλυτα πιστός στην ηθική και τις αξίες του τόπου του, να επιτρέπει την ελευθερία του λόγου; Η σκοπιά που παρουσιάζεται στο “Οδύσσεια reloaded” λαμβάνει υπ’ όψιν όλες τις “ξενερωτικές” αλήθειες ενός γήινου τύπου ήρωα που παρεκτρέπεται και βρωμίζει όπως όλοι.

Ταυτόχρονα, οι ακόλουθοι, οι σύντροφοι και οι αντίπαλοι αυτού του Οδυσσέα δεν καταλαμβάνουν το θρόνο του αμόλυντου και αγνού αγωνιστή που έμεινε κενός από την αποκαθήλωση του υπέρτατου A-male, αλλά αφήνουν να φανούν όλα τα πάθη, οι σκοπιμότητες, οι εγωισμοί. Άρα, η αλήθεια φάτσα φόρα.

Επιπλέον, το κείμενο και η σκηνοθεσία του Πέτρου Σκαρμέα είναι ένα γερό χαστούκι στις σεξιστικές αντιλήψεις -όχι εκείνης της εποχής- της δικής μας, μια υψωμένη γροθιά απέναντι στην πατριαρχία, στην ομοφοβία, στο συντηρητισμό. Η επιλογή να ξαναδιαβαστεί η Οδύσσεια τόσο διαφορετικά δικαιώνεται και μάλιστα έχει νόημα με δυνατό αντίκτυπο.

Η σκηνοθεσία του Πέτρου Σκαρμέα είναι ευρηματική, σε αρκετά σημεία μάλιστα ιδιοφυής. Πολλές από τις σκηνές έχουν μείνει στη μνήμη μου ατόφιες. Ο συντονισμός, ο ρυθμός, οι εναλλαγές είναι άριστα, πανέμορφα δεμένα και επενδυμένα με καταπληκτική μουσική. Από την άλλη, οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές. Όλοι οι ηθοποιοί υποδύονται πολλούς ρόλους με αλήθεια, ζωντάνια και πάθος. Ο Πέτρος Σκαρμέας είναι αεικίνητος, σθεναρός και πολύ αστείος στις αντίστοιχες σκηνές. Η Αφροδίτη Λόη, εκτός από τη μουσική συνεισφορά της, ενσαρκώνει με ευαισθησία, σαγηνευτική θηλυκότητα και αέρα ξωτικού την Πηνελόπη και την Βρισηίδα. Η Τζοάνα Βρακά εντυπωσιάζει ως βαρβάτος Οδυσσέας, αλλά και με την ευκολία της να “αλλάζει φύλο” κατά βούληση. Ο Βασίλης Γιαννέλος έχει έντονη ερμηνευτική δύναμη και ποικίλα εκφραστικά μέσα, όμως πραγματικά με μάγεψε ως Θερσίτης στην πιο συγκινητική -κατ’ εμέ- στιγμή του έργου.

Η παράσταση τελείωσε με τους ηθοποιούς αγκαλιασμένους να τραγουδούν και τους θεατές να θέλουν λίγο ακόμα. Πρόκειται για μια πανέμορφη παράσταση, άρτια τεχνικά, με δυνατά νοήματα και συναισθήματα. Εύχομαι το ταξίδι αυτής της ομάδας να είναι μακρύ και περιπετειώδες, όπως άλλωστε αξίζει σε κάθε “Οδύσσεια”.

Η ταυτότητα του έργου

Συγγραφή Έργου – Σκηνοθεσία: Πέτρος Σκαρμέας

Ηθοποιοί: Τζοάνα Βρακά, Βασίλης Γιαννέλος, Πέτρος Σκαρμέας, Αφροδίτη Λόη

Μουσικός επί σκηνής: Αφροδίτη Λόη

Σκηνικά: Αντρέας Μεμλίκας

Σχεδιασμός Αφίσας: Αιμιλία Μπαλάσκα

Φωτογραφίες παράστασης: Τζοάνα Βρακά, Αιμιλία Μπαλασκα

Trailer της παράστασης εδώ

Θέατρο Ροές, κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στις 21.00

About elpinickie 46 Articles
Είμαι υποψήφια διδάκτωρ νευροβιολογίας και παθιασμένη λάτρης του θεάτρου. Μου αρέσουν οι βόλτες, ο χορός, τα ηλιοβασιλέματα, η θάλασσα, τα παγωτά και το τζιν τόνικ.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*